FOLLOW US

Χρονογράφημα

Ποδηλατάδα στο Ρίο

Σεπτέμβρη του 1992, μόλις είχαμε τελειώσει με την εξεταστική, δέχτηκα την πρόσκληση της συμφοιτήτριάς μου, της Χριστίνας, επίκουρης καθηγήτριας σήμερα, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, να περάσω μια εβδομάδα στο σπίτι της, στο Ρίο. Εκείνο το Σάββατο ο ήλιος έλαμπε. Πήραμε τα ποδήλατα, η Χριστίνα το δικό της, εγώ δανείστηκα το ποδήλατο της αδερφής της κι αρχίσαμε να βολτάρουμε στην παραλία. Το σουλάτσο εξελίχτηκε σε κόντρες πάνω στην κεντρική λεωφόρο. Κάποια στιγμή, πάτησα άστοχα το φρένο. Το ποδήλατο βρέθηκε στην άσφαλτο και σε δευτερόλεπτα η φίλη μου προσγειώθηκε πάνω μου.

Σεπτέμβρη του 1992, μόλις είχαμε τελειώσει με την εξεταστική, δέχτηκα την πρόσκληση της συμφοιτήτριάς μου, της Χριστίνας, επίκουρης καθηγήτριας σήμερα, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, να περάσω μια εβδομάδα στο σπίτι της, στο Ρίο. Εκείνο το Σάββατο ο ήλιος έλαμπε. Πήραμε τα ποδήλατα, η Χριστίνα το δικό της, εγώ δανείστηκα το ποδήλατο της αδερφής της κι αρχίσαμε να βολτάρουμε στην παραλία. Το σουλάτσο εξελίχτηκε σε κόντρες πάνω στην κεντρική λεωφόρο. Κάποια στιγμή, πάτησα άστοχα το φρένο. Το ποδήλατο βρέθηκε στην άσφαλτο και σε δευτερόλεπτα η φίλη μου προσγειώθηκε πάνω μου.

Πριν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, είδαμε να έρχονται τρέχοντας από την απέναντι μονοκατοικία δύο άντρες. Τον έναν κάπου τον ήξερα, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν μπορούσα να θυμηθώ πολλά. Πονούσα, το παντελόνι μου είχε σκιστεί κι από το γόνατό μου έτρεχε αίμα. Οι δύο άντρες μας σήκωσαν και σχεδόν μας μετέφεραν στον κήπο του σπιτιού, όπου μας έβαλαν να καθίσουμε σε ένα λευκό σαλονάκι φερ φορζέ. «Αχ, κύριε πρόεδρε, μην μπαίνετε σε κόπο», έλεγε και ξανάλεγε η Χριστίνα, κόκκινη σαν το παντζάρι. «Αλίμονο, παιδί μου, αλίμονο, άνθρωποι είμαστε. Ευτυχώς που δεν περνούσε κανένα φορτηγό αυτήν την ώρα». «Είναι;» ρώτησα, για να εισπράξω ένα άγριο βλέμμα, που μου έγνεφε να σωπάσω. Όσους συνηθίζουμε να βλέπουμε στην τηλεόραση, δυσκολευόμαστε να τους φανταστούμε με σάρκα και οστά!

Ο «Πρόεδρος» κι ο αστυνομικός του έφεραν στην αυλή το φαρμακείο του σπιτιού, μας καθάρισαν τις πληγές, μας πότισαν φυσικό χυμό πορτοκάλι, μας κέρασαν κέικ και ειδοποίησαν τον πατέρα της φίλης μου να έρθει να παραλάβει τα πληγωμένα κορίτσια και τα καταστραμμένα ποδήλατα. Ώσπου να έρθει το τζιπ από το εργοτάξιο, ο Πρόεδρος μας έπιασε κουβέντα: «Φοιτήτριες της Φιλολογίας! Ωραία, πολύ ωραία»! «Πού το βλέπει το ωραίο, με τον ζαβό που μας ζητά να μεταφράσουμε το δελτίο καιρού στα λατινικά» αναρωτιόμουν, όσο εκείνος μας μιλούσε για τις νομικές του σπουδές, για τους γιους του, για τη γυναίκα του που την έχασε πρόωρα… Ένας γλυκός, σοβαρός άνθρωπος, ευγενικός, ένας αληθινός κύριος με όλη τη σημασία της λέξης. Μία ώρα αργότερα, όταν ο κύριος Γιάννης κατέφθασε, ο Πρόεδρος είχε προλάβει να μας τονίσει και τη δυναμωτική αξία των οσπρίων!

Από την ποδηλατάδα εκείνης της ημέρας μου έμεινε ένα μικρό σημάδι στο δεξί μου πόδι. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν το κοιτούσα, συνήθιζα να κολακεύω την πληγωμένη μου κοκεταρία, με τη σκέψη ότι την πληγή αυτή αξιώθηκα να μου την περιποιηθεί ιδιοχείρως ο μετέπειτα, μοναδικός, επί δύο συνεχόμενες θητείες εκλεγμένος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η τύχη το έφερε να σπάσω τα μούτρα μου μπροστά στην εξώπορτα ενός πολιτικού, του οποίου τη σεμνότητα, την αξιοπρέπεια και το ήθος παραδεχόταν σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος κι αναγνώριζε ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

Τον Κωστή Στεφανόπουλο δεν τον συνάντησα ποτέ ξανά έκτοτε. Νοέμβριο του 1999, σε μια εποχή που κάποιοι «φερέλπιδες» συνομήλικοί μου έθεταν σε διατίμηση την προσωπική τους αξιοπρέπεια, με θυμάμαι να ακούω με καμάρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να καλωσορίζει το πρωθυπουργικό ζεύγος της Αμερικής στην Ελλάδα. Την ομιλία εκείνη που αποδελτίωσα κι έκτοτε διδάσκω στους μαθητές μου ως μνημείο πολιτικού λόγου, την είδα να γίνεται και πάλι επίκαιρη, λόγω της απώλειας του ανδρός που την εκφώνησε.

Μολονότι δεν συμβάδισα πολιτικά μαζί του, συγκαταλέγεται στα δημόσια πρόσωπα που δεν έπαψα να σέβομαι, κι ας μεγαλώνω. Ο Κωστής Στεφανόπουλος υπήρξε ένας από τους λίγους πολιτικούς άντρες της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, του οποίου η τιμή δε σπιλώθηκε ποτέ, μέχρι τον θάνατό του. Αν τον γνώριζε ο Σόλωνας, ο Αθηναίος, θα τον μνημόνευε ανάμεσα σε κείνους, τους λίγους ευτυχείς, που γνώρισε. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, νομίζω ότι ο Πρόεδρος είχε ως ιδανικό του την πολιτική του υστεροφημία και την κέρδισε με το σπαθί του._

 

Καλυψώ Λάζου

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top