FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Ήμουν το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Λήμνο, για την ημερίδα των Νησιωτικών Επιμελητηρίων. Παρουσιάσθηκε το έργο τους υπέρ της ανάπτυξης των νησιών, συνταυτιζόμενο χρονικά με τα σεβαστά επιτεύγματα του Τμήματος Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο πεδίο της δημιουργίας και διάθεσης νέων και καινοτόμων προϊόντων.

Ήμουν το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Λήμνο, για την ημερίδα των Νησιωτικών Επιμελητηρίων. Παρουσιάσθηκε το έργο τους υπέρ της ανάπτυξης των νησιών, συνταυτιζόμενο χρονικά με τα σεβαστά επιτεύγματα του Τμήματος Επιστήμης Τροφίμων και Διατροφής του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο πεδίο της δημιουργίας και διάθεσης νέων και καινοτόμων προϊόντων.

Πέραν των τελετών, συζητήσεων και λοιπών τυπικών μιας ανάλογης συνάντησης ανθρώπων που παλεύουν σε έναν κόσμο που ίσως και να μην καταλαβαίνουν αλλά τον πληρώνουν άγρια, διέβλεπες μιαν εργώδη προσπάθεια να γίνει κατανοητή η πορεία της οικονομίας και της εργασίας σε έναν κόσμο ασταθή, σε μετάβαση προς κάτι νέο ως ισορροπία, το οποίο όμως δεν είναι ακόμα ορατό. Ένα αντιφατικό μείγμα σκέψης και άγνοιας, αγωνίας και ελπίδας, ενδιαφέροντος και προσπάθειας «υπερίπτατο» της συνάθροισης. Ελλάδα 2016, με άλλα λόγια!

Παράλληλα, ήταν μια βαρέως συγκινητική στιγμή για πολλούς από τους παρευρισκόμενους, είτε ως ηγέτες της επιμελητηριακής δράσης, είτε ως παραγωγοί με την ουσιώδη έννοια της λέξης. Το εντυπωσιακό ήταν ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους συμπολίτες μας, συνέδεαν μνημονικά τη Λήμνο με τα νιάτα τους καθότι είχαν περάσει πριν από δεκαετίες ως στρατιώτες από εκεί. Αντροκουβέντες για σκοπιές και περίπολα, για λοχαγούς, παρέες, μοναξιές και κρατήσεις έδιναν κι έπαιρναν.

Περπατούσα την Κυριακή το μεσημέρι στα δρομάκια, τα σοκάκια της Μύρινας, μόνος και με βήμα αργό, ήταν μια λαμπρή μέρα του φθινοπωρινού Αιγαίου, ησυχία απόλυτη, οι κήποι των αυλών ήταν ολάνθιστοι με τα λουλούδια της δεύτερης βλάστησης, οι δρόμοι πεντα-καθαροί ως ίδιον των νοικοκυραίων, τα παράθυρα ανοικτά και οι μυρωδιές της οικογενειακής κουζίνας πλημμύριζαν τον αέρα, ωσάν να επεδίωκαν με αναίδεια τη συνέχεια του ιδιωτικού χώρου με τον δημόσιο. Είμαστε εδώ, έλεγαν οι μυρωδιές. Είμαστε μια οικογένεια, ως κύτταρο κάποιου απροσδιόριστου συνόλου! Ήταν μια στιγμή μέθεξης.

Αν κάτι υπογράμμιζε την ήρεμη σιωπή, ήταν μια αιδήμων μουσική από τα οικιακά ραδιόφωνα, που έβγαινε σαν με ντροπή από τα ανοικτά παράθυρα, στην προσμονή της οικογενειακής τράπεζας. Κι όπως περπάταγα, άκουσα τη Μαρινέλλα να τραγουδά τον «Έφεδρο Ανθυπολοχαγό», υποθέτω κάποια επετειακή εκπομπή ενόψει της 28ης Οκτωβρίου. «Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός/κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός κοιμάται μεσ’ το χιόνι», λέει ο Πυθαγόρας και το τραγούδι του Κατσαρού. Είναι βαρύ να το ακούς υπό αυτές τις συνθήκες, περπατώντας στο Ρωμέικο Γιαλό, όπου τα κοιμητήρια και τα μνημεία παρατάσσονται στον κυριακάτικο περιπατητή, ως τραχειά μνήμη που κραυγάζει «είμασταν νέοι, είμαστε εδώ, θυμηθείτε μας»!

Λύγισαν τα γόνατα μου, δεν το κρύβω -και δεν ντρέπομαι, δεν συγκράτησα τη συγκίνηση μου! Όλη η εικόνα ήταν μια μεθεκτική πλημμύρα συναισθημάτων, ανάλογη της σημειολογικής βαρύτητας του εαρινού Επιτάφιου. Κι έπειτα, σα να γύρισε το μυαλό, πήγασε μια σαρωτική αμφιθυμία μέσα μου. Πέθαναν όλοι αυτοί για κάτι. Ζούμε, ως ζωντανοί αλλά «πεθαμένοι» μέσα μας, για το τίποτα. Τί είναι αυτό το «κάτι» κι αυτό το «τίποτα», ο καθένας το βρίσκει ή το ψάχνει ανάλογα με τις σταθερές και τις αξίες του, τις προσδοκίες ή την ιδεολογία του. Όμως, το μέγα ψεύδος ως συνθήκη της διεθνούς των δημαγωγών, σαν καπάκι κάθεται πάνω από τις κεφαλές μας. Ούτε τον Κόσμο καταλαβαίνουμε, ούτε τις ανασφάλειες του μπορούμε να χειρισθούμε, ούτε καν προς τα πού πάμε αναζητούμε.

Λογικά θα διερωτηθεί κάποιος, «μα καλά, όλα αυτά από τα σουτζουκάκια και τον Ανθυπολοχαγό, σού ‘ρθαν;». Ίσως αυτό το μείγμα τόπου, οσμών και ήχων, αναδείκνυε μια σκηνοθεσία των αισθήσεων που παρέπεμπε σε μιαν ιστορία, σε μιαν ταυτότητα χαμένη και μη αντικατασταθείσα. Παλιοκαιρισμένα και παλιομοδίτικα, πιθανότατα, αλλά υπαρκτά για να θέτουν το πιεστικό αίτημα της συγκρότησης μιας νέας σκηνοθεσίας για τη χώρα και εμάς. Αν όμως ποτέ φτιάξουμε μια νέα εικόνα, πρέπει να είναι αληθής και ριζωμένη σ’ αυτό που είμαστε, χωρίς φτιασίδια επικο-λυρικών φαντασιώσεων αλλά με σοβαρότητα κι αυτογνωσία κριτική των ορίων μας και των καταβολών μας...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Κβαντοπολιτική Γέφυρες... »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top