FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Οφείλω να το ομολογήσω: εδώ και καιρό, έχω σταματήσει να παρακολουθώ τις ειδήσεις και, ειδικότερα, τις μεταδόσεις από το Κανάλι της Βουλής. Θεωρώ δε ως άκρως «πολιτική» την επιλογή μου, αρνούμενος να διαθέσω χρόνον και εαυτό στις ορέξεις άκρως απογοητευτικών ανθρώπων και διαδικασιών.

Οφείλω να το ομολογήσω: εδώ και καιρό, έχω σταματήσει να παρακολουθώ τις ειδήσεις και, ειδικότερα, τις μεταδόσεις από το Κανάλι της Βουλής. Θεωρώ δε ως άκρως «πολιτική» την επιλογή μου, αρνούμενος να διαθέσω χρόνον και εαυτό στις ορέξεις άκρως απογοητευτικών ανθρώπων και διαδικασιών.

Υπάρχουν όμως στιγμές που σαν «παλιός εθισμένος», ξανακυλώ στα πάθη μου και με σισύφεια νοσηρή πλήξη παρακολουθώ τα τηλεοπτικά δρώμενα ενός πολιτικού συστήματος που δεν εννοεί να αρθεί στο ύψος των προκλήσεων για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Για να καταλήξω για μιαν ακόμα φορά στο ότι όλη αυτή η κακο-σκηνοθετημένη επιθεώρηση καλλιεργεί μιαν αντίδραση που όλοι έχουν λίγο - πολύ βιώσει στην πορεία της ζωής τους: πρέπει να έχεις αγαπήσει πολύ κάποιον για να τον μισήσεις ή να τον απορρίψεις απόλυτα.

Το περασμένο δεκαπενθήμερο ήταν μια τέτοια περίοδος που «ξανακύλησα»: το Συνέδριο, η συζήτηση στη Βουλή για το διαπλοκή, η εξέταση μαρτύρων στην αντίστοιχη Επιτροπή, τα τηλεοπτικά του Συμβουλίου της Επικρατείας... Αυτή η αντι-αισθητική συλλογή λόγου, συμπεριφοράς και μηνυμάτων μπορεί να συνοψισθεί στην τοποθέτηση του κ. Μουζάλα, στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: «κουτσά-στραβά, τα φέρνουμε βόλτα».

Ο ίδιος είναι ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος, πρακτικός και εμφανώς γνώστης του αντικειμένου του, μάλλον σπάνιες ιδιότητες στις ημέρες μας. Τουλάχιστον, σε σύγκριση με ημιάγριους «τσοπανοτραβόλτες» που τυγχάνουν και της προτιμήσεως της λεγόμενης κομματικής βάσης.

Πρέπει επομένως να αποτιμηθεί ουσιαστικά η φράση του «κουτσά-στραβά...» ως ακριβολόγος αποτύπωση της πολιτικής συνθήκης στη χώρα. Αυτός ο προσδιορισμός, μια συνήθης έκφραση αδύναμων και κατ’ ανάγκην υποταγμένων συνανθρώπων μας απέναντι στα πλήγματα της ζωής, αναφέρεται στην έλλειψη ανοικτών οριζόντων, χαρακτηρίζει την απλή ελπίδα επιβίωσης και την παραίτηση από την επιδίωξη ανθηρότερου μέλλοντος.

Πολύ δε περισσότερο, όταν επέρχεται εν είδει Παγκαλίου διαπίστωσης το «μαζί τα κάναμε» του κ. Τσακαλώτου. Από «τα φάγαμε» στο «τα κάναμε» μαζί, ένα Παπα-Σοκ δρόμος. Πού είσαστε, Λεωνίδες, Μιχάλη και Λευτέρη, Άγγελε, να δείτε τα νέα «παιδιά της αλλαγής» να καταγγέλλονται από το ΠΑΣΟΚ για «Αυγιανισμό»...

Κι αυτό, όταν υποτίθεται ότι η ηγεσία επιχειρεί να θέσει στόχους συλλογικής αναθάρρησης ενόψει του 2021 και το συμβολισμό της διακοσιοστής επετείου του νέου Ελληνικού Κράτους. Και ρίχνει «γέφυρες» δεξιά κι αριστερά, ώστε να συγκροτήσει -υποτίθεται πάλι- όραμα κοινό και συ-στρατεύσεις υπέρ του. Με τον κ. Νικολόπουλο και τη συντρόφισσα Χρυσοβελώνη και τον κ. Λεβέντη, προχωράμε οραματικώς στο 2021... έλεος!

Και κάπου εκεί, θυμήθηκα τα μαθήματα του καθηγητή μου PaulRey, πριν από 40 χρόνια ακριβώς. Θυμάμαι το δέος που νοιώθαμε, όλοι εμείς οι δευτεροετείς νεανίσκοι, όταν ανέβαινε στην έδρα. Γιατί ο καθηγητής μας συμπύκνωνε το μεγαλείο μιας γενιάς που έφτιαξε την Ευρώπη.

Ο ίδιος δεν ήταν μόνον ο πατέρας της φυτογεωγραφίας και της χρήσης μεθόδων τηλεπισκόπησης στη μελέτη των οικοσυστημάτων. Ήταν, για εμάς τότε, εκτός από μέγας επιστήμονας, και ο έφεδρος λοχαγός της περίφημης Δεύτερης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ελεύθερων Γάλλων που πολέμησε στο Ελ Αλαμέιν, στη Νορμανδία και απελευθέρωσε το Παρίσι κι έπειτα προστάτευσε την Αλσατία και το Στρασβούργο.

Ήταν ο αρχηγός του άρματος που έκανε την περίφημη βολή από το ένα άκρο της Λεωφόρου των Ηλυσίων στο άλλο και εξουδετέρωσε το Πάντσερ των SS, σηματοδοτώντας την αποχώρηση των Γερμανών από την Πόλη του Φωτός.

Ο Paul Rey, μας έλεγε, λοιπόν, διάφορα περίεργα, που συνήθως δεν καταλαβαίναμε. Όπως, π.χ., «ποτέ να μην αναθέσετε ευθύνη σε δραστήριο βλάκα, θα σας σκοτώσει όλους» ή «στο σχεδιασμό σας, θα φτιάχνετε πάντα διπλές και τριπλές γέφυρες... επειδή η ύψιστη ανθρώπινη κατασκευή, η γέφυρα, έχει την ιδιότητα είτε να συνωστίζεται σε συνθήκες ειρήνης, είτε να καταστρέφεται πρώτη σε συνθήκες πολέμου».

Άντε βρες πού μου ‘ρθε αυτός ο συνειρμός, 40 χρόνια μετά... ή μήπως η βαθειά εμπειρία του καθηγητή προχωρούσε πέρα από το εφήμερο και κατέγραφε πάγιες αλήθειες, απολύτως χρήσιμες στα καθημερινά δικά μας;

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Οι μυρωδιές της Μύρινας... Στη Χώρα του Μετά... »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top