FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Η μεγάλη Ιστορία γράφεται σε βάθος χρόνου όταν καθίσταται εφικτή η αξιολόγηση των γεγονότων ως συνέχεια στη διαδρομή του. Κι εμφανίζονται και κατεστημένες απόψεις και ιδεολογικά φορτισμένες ερμηνείες και αναθεωρήσεις της, στην αέναη προσπάθεια της ανθρώπινης νόησης να περιγραφεί η καταγωγή και η σύνδεση του σήμερα με το απομακρυσμένο χθες.

Η μεγάλη Ιστορία γράφεται σε βάθος χρόνου όταν καθίσταται εφικτή η αξιολόγηση των γεγονότων ως συνέχεια στη διαδρομή του. Κι εμφανίζονται και κατεστημένες απόψεις και ιδεολογικά φορτισμένες ερμηνείες και αναθεωρήσεις της, στην αέναη προσπάθεια της ανθρώπινης νόησης να περιγραφεί η καταγωγή και η σύνδεση του σήμερα με το απομακρυσμένο χθες.

Υπάρχει όμως κι η μικρή ή πρόσφατη ιστορία, οι ιστορικές στιγμές που διατηρούνται στη μνήμη όλων ως βιώματα κατά τη διαδρομή του μικρού ανθρώπινου βίου απέναντι στην απεραντοσύνη του ιστορικού χρόνου. Λέγεται ότι ιστορική ονομάζεται η στιγμή ή το γεγονός που θυμάσαι τί έκανες κατ’ ιδίαν την ημέρα που επισυνέβη.

Κι όντως το απλό αυτό κριτήριο δεν είναι ανίσχυρο: σκέφτομαι ποιός συνομήλικος μου ή παλαιότερος δε θυμάται σα νάναι τώρα, τη 17η Νοεμβρίου 1973 ή την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ημέρες και γεγονότα που άλλαξαν την πορεία των πραγμάτων στη διάρκεια της ζωής μας;

Το κακό με το κριτήριο αυτό είναι ότι καταδεικνύει το πόσο αδιάφορα ή ασήμαντα είναι γεγονότα, πράξεις ή δημόσιες εξαγγελίες, που σχεδόν αγενώς και λαθραίως βρίσκουν το δρόμο της ενημέρωσης ώστε να σχηματίσουν αυτό που λέγεται επικαιρότητα -και δη πολιτική. Έκανα το τεστ στον εαυτό μου: τί άραγε έκανα, όχι πολύ παλιά, να, μόλις το περασμένο δεκαπενθήμερο; Κάτι καυγάδες στη Βουλή είδα, κάτι φόρους πλήρωσα, υποδέχθηκα τους πρωτοετείς, δε θυμάμαι καν πότε άρχισα τη δίαιτα για τα τριγλυκερίδια... θόρυβος, λόγια, αερολογίες για την ακρίβεια, ένας αχός ασημαντότητας.

Κι ύστερα ήλθε η Τρίτη 4 Οκτωβρίου, που μ’ ανάγκασε να θυμηθώ με ακρίβεια τί έκανα 42 χρόνια πριν, στις 21 Ιουλίου 1974. Ήμουν 16 χρονών κι έκανα οικογενειακές διακοπές στην Κάρυστο. Και θυμάμαι, με ανατριχίλα, να αποχαιρετώ τον πατέρα μου στην προκυμαία, να φεύγει ως έφεδρος αξιωματικός των καταδρομών, επίστρατος για τα σύνορα.

Θυμάμαι, σαν τώρα, να σφιχταγκαλιάζει την αδελφή μου, ενώ εμένα με χαιρέτισε δια χειραψίας: «Ανδρέα, τώρα είσαι εσύ πια, να προσέχεις τις γυναίκες μας, στην Κύπρο γίνεται σφαγή, αν φύγουμε για εκεί, ποιός ξέρει, κανόνισε...». Τελικά, γύρισε μετά από 7 μήνες, «κατησχυμένος» όπως μου είπε...

Ναι, τη θυμάμαι εκείνη την ημέρα, όχι για το προσωπικό βίωμα ενός δεκαεξάχρονου που κλήθηκε να ωριμάσει απότομα. Τη θυμάμαι επειδή επί 42 χρόνια, εν μέσω παροξυσμού μεγαλοστομιών και επετειακών μονολόγων, παρά το γνωστό σύνθημα «Δεν Ξεχνώ» με εκείνο το γραφιστικό που δείχνει την Κύπρο αιμορραγούσα στο Βορρά της, είχαμε απλώς ξεχάσει. Κι είχαμε ξεχάσει, ίσως και ποτέ να μη μάθαμε, όλους αυτούς που έμειναν στην Κύπρο, στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στο μεταγωγικό αεροπλάνο, τη σφαγή των πυροβολητών στο «βουνό της σιωπής»...

Την Τρίτη, γύρισαν στην πατρίδα τους και στους δικούς τους, οι 16 νεκροί καταδρομείς και αεροπόροι της Κύπρου. Στα δελτία ειδήσεων, πλην της κρατικής τηλεόρασης, ήταν 10ο θέμα, ως ρεπορτάζ των 2 λεπτών. Το διαζύγιο της Τζολί και του Πιτ, ακόμα καλά κρατεί, λες και χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι.

Κι όμως, η ημέρα εκείνη ήταν ιστορική ημέρα. Ίσως, μόνον για να μας θυμίσει ότι δεν σκοτώθηκαν τότε, αλλά ότι επί 42 χρόνια πέθαιναν κάθε ημέρα, εφόσον τους ξεχάσαμε, ηττοπαθείς και ευημερούντες τάχατες. Σε μια κοινωνία γεμάτη αντιφάσεις, κάποτε αγελαία ανώριμη, ενίοτε ικανή στο υψιπετείν, προτιμήθηκε η συνωμοσιολογία και η εξύμνηση της σπουδαίας κρίσης μας ως λαός από τη μελέτη ενός φακέλου που παραμένει επίμονα κλειστός, αυτός της προδοσίας. Κάλλιον, βλέπεις, το βολικόν κλισέ από τις ενοχλητικές αλήθειες.

«Καλώς ήλθατε, σπίτι σας, αδέλφια στα όπλα», άτυχοι μα τυχεροί συνάμα που δε βλέπετε τα χάλια μας.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Στη Χώρα του Μετά... Ένα Μύθο θα σας πω... »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top