FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Θα θυμάσθε ότι από τα Ομηρικά Έπη, ήδη, η αρχαιοελληνική γραμματεία ταυτοποιούσε τα μυθικά πρόσωπα με την αναφορά της γενεαλογικής καταγωγής τους. Π.χ., Αχιλλέας, γιός του Πηλέως και της Θέτιδος..., εξ ου και το πλήρες όνομα Αχιλλεύς Πηλείδης ή Αιακίδης - από τον Αιακό, τον παππού του.

Θα θυμάσθε ότι από τα Ομηρικά Έπη, ήδη, η αρχαιοελληνική γραμματεία ταυτοποιούσε τα μυθικά πρόσωπα με την αναφορά της γενεαλογικής καταγωγής τους. Π.χ., Αχιλλέας, γιός του Πηλέως και της Θέτιδος..., εξ ου και το πλήρες όνομα Αχιλλεύς Πηλείδης ή Αιακίδης - από τον Αιακό, τον παππού του.

Κατ’ αντιστοιχία, σε μια χώρα που ως γνωστόν προ ολίγων ετών αυτο-αναγορεύθηκε σε Μύθο, «δικαιούμαστε» να χρησιμοποιούμε ανάλογες φόρμες. Έτσι λοιπόν, η Ελλάδα Πλεονεκτικού, Νέα θυγατέρα της Πρωτήφορας και του Ηθικού, του λεγομένου Πλεονεκτήματος, αφού την άλειψαν αμβροσία, μετά την σιγόψησαν στα κάρβουνα και την παρέδωσαν εντέλει σ’ έναν Κένταυρο να τη μεγαλώσει, κάπου στην ερημιά.

Προσπαθώντας αυτή να επανέλθει σε κόσμο πολιτισμένο, διήλθε με βηματισμό βραδύσυρτο έλη και τέλματα, διέσχισε βοθροκάναλα αλλά κόλλησε σε βοσκοκάναλα, ειδικά κατασκευασμένα για την ύδρευση του ζωικού κεφαλαίου. Τί να κάνει... εντέλει τα ‘βαλε με τον υπερ-αναθεματιστή τους.

Τί να σου κάνει κι αυτός, με τη σειρά του, εξανέστη γιατί «κανιβαλίζεται». Είναι αδύνατη βέβαια η έκφραση του αυτή, για δύο λόγους: το υποκείμενο του κανιβαλισμού μάλλον δυσκολεύεται να το σκεφθεί και να το διαπιστώσει· κυρίως όμως είναι δύσκολο να συμβεί σε χώρα χορτοφαγίας. Η γραμματολογική παρατήρηση ότι παθητική φωνή στον κανιβαλισμό ως πράξη δε νοείται, είναι ψιλά γράμματα καθότι τούτο το ενοχλητικό πράγμα που λέγεται γλώσσα, βαίνει προς κατάργηση ως ενασχόληση που ροκανίζει τον ελεύθερο χρόνο της παιδίσκης μας.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν παρακολουθώντας τη «σύγκρουση» για την Παιδεία, στη Βουλή. Ώσπου, ανέβλυσε στο μυαλό μου η ανάγκη να βρω ένα «αλεξίμωρο». Ένα μηχανισμό δηλαδή που να προστατεύει από τη μωρία. Το αντίστοιχο του αλεξίσφαιρου ή του αλεξικέραυνου... Καθότι δεν μπορώ να δεχθώ ότι άνθρωποι που καμώνονται τους ηγέτες, δεν καταλαβαίνουν, π.χ., ότι ο νεοπαγής όρος «ουδετεροθρησκεία» και ο όρος «ανεξιθρησκεία» δεν είναι συνώνυμοι, δεν έχουν το ίδιο θεσμικό περιεχόμενο, αναφορά ή εντέλει στόχευση.

Αν και ήταν ολοφάνερη η ύπαρξη δύο αποκρυσταλλωμένων κοσμοθεωρήσεων για τη σημασία της Παιδείας στη σύγχρονη κοινωνία και οικονομία της γνώσης, γεγονός καθαυτό εξαιρετικά σημαντικό, η «σύγκρουση» επέμεινε επί απίστευτης ασημαντότητας θεμάτων, όπως ο τάδε Μητροπολίτης ή πού σπούδασε ο καθείς. Ίσως όμως έχουν δίκιο να μη μας σέβονται στην εκφορά του Δημόσιου Λόγου, αυτοί είμαστε, αυτά μας σκανδαλίζουν, αυτά «αγοράζουμε»...

Και μιας και καταναλώνουμε το Μύθο, παγωμένο για να ξεδιψάσουμε, ας θυμηθούμε ότι το όνομα του Αχιλλέως, αγαπημένου ήρωα μιας χώρας ηρώων υπό συνεχή επιβουλή, μ’ ένα μόνο μικρό κουσούρι στη φτέρνα από την αδεξιότητα της μάνας του(ς), προέρχεται από το «άχος», δηλαδή τον πόνο ή τη θλίψη και το «ίλλω», δηλαδή περιπλανιέμαι· με άλλα λόγια «αυτός που περιπλανιέται θλιμμένος». Κατά μία άλλη εκδοχή, το δεύτερο συνθετικό προέρχεται από «λεώς», δηλαδή λαός, «αυτός που προξενεί θλίψη στο λαό».

Διαλέξετε και πάρετε, ούτως ή άλλως, περί Μύθου πρόκειται.

Ή μήπως, όχι;

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Θύμησες... Δεύτε τελευταίον παφλασμόν… »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top