FOLLOW US

Επιμύθιον

Παρατηρείται τελευταία από πλευράς της Κυβέρνησης, μια πολυπραγμοσύνη που έχει σχέση με αναμορφώσεις, ιδέες και θεσμούς.

Παρατηρείται τελευταία από πλευράς της Κυβέρνησης, μια πολυπραγμοσύνη που έχει σχέση με αναμορφώσεις, ιδέες και θεσμούς.

Η ιστορία βέβαια θα της καταμαρτυρήσει ότι μεριμνά και τυρβάζεται περί πολλά, εκτός από αυτό που έχει αυτή τη στιγμή ανάγκη ο τόπος.

Είναι έκδηλο και επιζημίως φιλόδοξο ότι θέλει να αφήσει ένα αριστερό θεσμικό αποτύπωμα, και κατά περίεργο τρόπο δεξιάς κοπής και κατεύθυνσης.

Το πόρισμα «Λιάκου» είναι προϊόν της μιας από τις δύο επιτροπές που ασχολούνται (πάλι!) με το βαρύ έργο της αναμόρφωσης της παιδείας, μιας παιδείας που πάσχει πλέον από χρόνια (ανα)μορφωτική αγκύλωση.

Μεταξύ άλλων, το πόρισμα περιλαμβάνει και την κατάργηση προσευχής και παρελάσεων, είτε γιατί τα θεωρεί χρονικά «βάρη» για την εκπαίδευση, είτε γιατί θέλει να το παίξει προοδευτικό, με την αριστερή αντίληψη του όρου, ταυτιζόμενο με την έμφυτη νεανική αντιδραστικότητα.

Ο Πλάτων απέδειξε ότι η γνώση έρχεται από τα βάθη των αιώνων και ενυπάρχει στον άνθρωπο ως «ανάμνηση». Πολλές φορές ο άνθρωπος διαπιστώνει με θαυμασμό ότι ήξερε κάτι, χωρίς να το έχει διδαχτεί. Το κουβαλάει προαιώνια.

Δεν είμαστε γιατροί, ούτε βιολόγοι για να έχουμε τεκμηριωμένη άποψη, αλλά ίσως με τη μακραίωνη εθιμική τάξη και την άσκηση, να προσαρτάται στο γονιδίωμά του, έτσι όπως απέδειξε λόγου χάριν ο Λαμάρκ ότι μάκρυνε ο λαιμός της καμηλοπάρδαλης…

Όσοι είχαν μέχρι σήμερα τη θεσμική (και φιλοσοφική) ευθύνη να εισαγάγουν στην εκπαίδευση τις τελετές της μνήμης, το έκαναν για να προστατέψουν αυτή τη γνωστική ανάμνηση.

Η παρέλαση μάς διασώζει την ανάμνηση της προγονικής ανδρείας και της υπέρτατης θυσίας για την πατρίδα, η δε προσευχή μάς διασώζει την ανάμνηση της ευεργετικής σχέσης μας με το θείον.

Τα περήφανα έθνη που βλέπουμε να τολμούν σήμερα να αμφισβητούν την παγκοσμιοποίηση, είναι γαλουχημένα με τα σύμβολα και τα υψηλά τους ιδανικά.

Όλα μπορούν να διδαχτούν μέσα στο σχολείο των πρώτων βαθμίδων φυσικά, και όχι στο πανεπιστήμιο που είναι πλέον αργά: η τάξη, η ευθύνη, η υπακοή, η ευγένεια, η προσήνεια, η ανδρεία, ο χαιρετισμός, πράγματα πολύ σπουδαιότερα από μια τετραγωνική ρίζα και ένα μιτοχόνδριο.

Σε ένα σημείο στην έκθεση του πορίσματος «Λιάκου», τονίζεται ότι η επιλογή και η ένταξη στην πανεπιστημιακή κοινότητα, είναι θέμα φιλοσοφίας και όχι θέμα τεχνικών λεπτομερειών, οι οποίες πράγματι αλλάζουν εύκολα και διορθώνονται. Αφού λοιπόν είναι θέμα φιλοσοφίας, ας κάτσει να ασχοληθεί και με τη φιλοσοφία του «χαμένου χρόνου».

Τη θρησκεία κανείς μεγάλος της αρχαιότητας δεν την εξοβέλισε. Μπορεί κάποιοι να προβληματίστηκαν και να πειραματίστηκαν με τη διερεύνησή της, όμως ουδείς την απέρριψε και ουδείς τη θεώρησε περιττό βάρος. Ακόμα και ο ανοιχτόμυαλος Θουκυδίδης, ο εισηγητής της αμερόληπτης ιστορίας, πρέσβευε ότι η θρησκεία είναι πολύτιμη και απαραίτητη προστατευτική ασπίδα της κοινότητας.

Όλες οι τελετές στην αρχαία Ελλάδα (Ορφικά, Ελευσίνια, Παναθήναια, Πλυντήρια, Ολυμπιακοί Αγώνες κ.ά.), αλλά και οι τελετές της χριστιανικής θρησκείας που τις αντικατέστησαν, είχαν σκοπό τη διάσωση της ανάμνησης και την υπενθύμιση των βασικών υποχρεώσεων του βίου.

Και μπορεί η ευθύνη και ο καταρτισμός της τελετουργίας να αποτέλεσε παντού και πάντοτε αποκλειστικότητα του ιερατείου, όμως ο απώτερος σκοπός ήταν η κοινωνία και η μνημονική διάσωση και διάδοση της γνώσης, ακόμα και της πρακτικής γνώσης, όπως είναι για παράδειγμα τα ηλιοστάσια και οι τροπές του ενιαυτού, ο χρόνος της σποράς, ο χρόνος που απαιτείται βιολογικά για τη νηστεία και τόσα άλλα.

Αυτή η αναγκαιότητα της τελετής φάνηκε καθαρά από την ιστορική εξέλιξη του θέματος. Όταν αμφισβητήθηκαν και εξέπεσαν οι τελετές (μια διαδικασία που άρχισε λίγο πριν την ελληνιστική εποχή της τότε παγκοσμιοποίησης), διαβρώθηκε μαζί με το θρησκευτικό αίσθημα και η πολιτιστική και η εθνική συνείδηση.

Δεν τίθεται λοιπόν θέμα «χαμένου χρόνου» όταν θέλουμε να διαρρυθμίσουμε σωστά τα περί την παιδείαν. Ο χαμένος χρόνος είναι αλλού. Είναι στα μεροκάματα των μαθητών στους δρόμους και στις καφετέριες, και στο ακατάσχετο «τσάτιν» με τα σπασμένα παραελληνικά…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Η συνταγή του Πυθαγόρα Αυτοπροσδιορισμοί »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top