FOLLOW US

Διαρκή και Εφήμερα

Τις προάλλες βρέθηκα για λίγες μέρες στο πατρικό μου στην Αθήνα κι έμεινα πραγματικά εντυπωσιασμένη, μέχρι που συγκινήθηκα, απ' το υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης το οποίο διαπίστωσα να διακατέχει κάποιους απ' τους παλιούς μου γείτονες.

Τις προάλλες βρέθηκα για λίγες μέρες στο πατρικό μου στην Αθήνα κι έμεινα πραγματικά εντυπωσιασμένη, μέχρι που συγκινήθηκα, απ' το υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης το οποίο διαπίστωσα να διακατέχει κάποιους απ' τους παλιούς μου γείτονες. Ένας εξ αυτών έπαθε, λίγο πριν μπει στην ένατη δεκαετία της ζωής του, έμφραγμα κι οι υπόλοιποι -ή καλύτερα για να ακριβολογώ οι περισσότεροι κι όχι όλοι- έσπευσαν εκ των ενόντων να συγκεντρώσουν χρήματα για να στηρίξουν τις δυο άνεργες, εδώ και καιρό, κόρες του ασθενή. Βλέπετε, έχοντας περάσει προ πολλού τα πενήντα κι οι δύο, αν μείνουν μόνες τους, δίχως την καλή ακόμη, παρά και τις περικοπές, σύνταξη του πατέρα, δεν θα έχουν τίποτε, ούτε ψωμί να φάνε, παρά μόνο το σπιτάκι που μένουν.


Το περιστατικό αυτό για ακόμη μια φορά άγγιξε μαζί με το μυαλό (πού είναι άραγε το κράτος πρόνοιας, το οποίο και χρειαζόμαστε πλέον πιότερο από κάθε τι άλλο;) και τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου. Γιατί είδα ανθρώπους ηλικιωμένους κι άρρωστους, οι οποίοι βιοπορίζονται μονάχα με μια πενιχρή σύνταξη, να κάνουν το κουμάντο τους, να κόβουν απ' το υστέρημά τους στην κυριολεξία, για να βοηθήσουν τον ξένο, τον γείτονα που αρρώστησε, κι ας μην είχαν μαζί του παρά μόνο μια ξερή καλημέρα.


Επιστρέφοντας στη Μυτιλήνη χάρηκα ιδιαίτερα, γιατί ήρθα ξανά αντιμέτωπη με το σημαντικό, το μέγιστο μεγαλείο της ανθρώπινης προσφοράς. Ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών και Δωρητών Οργάνων της πόλης μας γιορτάζει αύριο Σάββατο, σε εκδήλωση στη Μαρίνα Μυτιλήνης, τα 20 χρόνια του, θέτοντας με αφορμή τον εορτασμό έναν ακόμη μεγαλεπήβολο μα και ουσιαστικό σε πρακτικό επίπεδο στόχο: να προσελκύσει νέους εθελοντές. Όσους περισσότερους μπορεί, 365 για αρχή, όσες κι οι μέρες ενός χρόνου. Νέους εθελοντές αφενός για να υπάρχουν συνεχιστές της προσπάθειας που άρχισε οργανωμένα προ εικοσαετίας και αφετέρου για να καλύπτονται οι ανάγκες του νησιού σε αίμα όλο το χρόνο.


Ως εθελόντρια απ' τα 18 μου, φοιτήτρια ακόμη στο πρώτο εξάμηνο στη Θεσσαλονίκη, όταν κάτι μ' έσπρωξε τότε νοητά μα βίαια, να μπω στην κινητή μονάδα αιμοδοσίας στην πλατεία Αγίας Σοφίας, διαβάζοντας τώρα το συνοπτικό απολογισμό της εικοσαετίας του ΣΕΑΜ, ένιωσα πολύ υπερήφανη γιατί είμαι μέλος του. Γιατί κι εγώ με ακόμη χιλιάδες συμπολίτες μας όλων των ηλικιών, πρόσθεσα το λιθαράκι μου, συμβάλλοντας στη συγκέντρωση πάνω από 20.000 μονάδων αίματος όλα αυτά τα χρόνια. Μονάδων που βοήθησαν στη σωτηρία ή και έσωσαν από μόνες τους ζωές. Πολλές ζωές ανθρώπων που, αν δεν έβρισκαν αίμα, θα υπέφεραν, θα ταλαιπωρούνταν ή πιθανόν και θα χάνονταν.


Κάθε φορά που ένας αιμοδότης βλέπει τη βελόνα να μπαίνει στη φλέβα του για να αντλήσει το δικό του υλικό δεν φοβάται, όπως συμβαίνει συνήθως με τους μη αιμοδότες. Τουναντίον οπλίζεται με χαρά, νιώθει ατρόμητος κι ισχυρός. Αισθάνεται ότι κάνει κάτι μεγάλο. Κι αυτό γιατί βιώνει την υπέρτατη ικανοποίηση, τη βαθιά πλήρωση, τον κορεσμό της καρδιάς του με τα ευγενικότερα των συναισθημάτων, επειδή γνωρίζει, ξέρει, συνειδητοποιεί πως με την πράξη του προσφέρει. Ανιδιοτελώς. Δίνει δωρεάν κι απλόχερα το είναι του, χαρίζει αυτό που δεν αγοράζεται γιατί δεν πουλιέται. Προσφέρει ό,τι το πολυτιμότερο, ζωή, σε όποιον την χρειάζεται. Έτσι γιατί το θέλει, χωρίς να πιέζεται για να το κάνει. Εθελοντικά. Είναι επιλογή και δικαίωμά του. Κι ας μην μάθει ποτέ ποιος θα είναι ο αποδέκτης, είναι σίγουρος πως η προσφορά του πιάνει τόπο.


Όποιος δεν το έχει ζήσει δεν μπορεί να το νιώσει. Όμως δεν υπάρχει καλύτερο δώρο απ' την προσφορά, απ' την έμπρακτη δόση κάθε μορφής αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπο.


Η εικοσαετία του ΣΕΑΜ ίσως είναι η ιδανική ευκαιρία νέοι εθελοντές κάθε ηλικίας να κάνουν την αρχή να αιμοδοτήσουν και έτσι να έρθει κι η δική τους σειρά να αισθανθούν εκείνη τη μεστή γεύση της απόλαυσης. Της πλήρους ικανοποίησης που αφήνει πίσω της η προσφορά, και συχνά εισπράττεις διπλά, δεχόμενος ταυτόχρονα μαζί με τα δικά σου αισθήματα και τα δυνατά κύματα απ' την τεράστια ευγνωμοσύνη εκείνων που την αποδέχονται.
Δίνοντας αίμα μαθαίνεις πώς είναι να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, έστω και για λίγο, την ώρα της προσφοράς σου.

* Η κ. Μαρίνα Πολλάτου είναι συνταξιούχος δημοσιογράφος.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top