FOLLOW US

Επιμύθιον

Το χρήμα, όπως όλοι ξέρουμε, δεν έχει πατρίδα, ή μάλλον η πατρίδα του δεν έχει τα κλασικά στοιχεία αυτής της έννοιας, που είναι η γλώσσα, η θρησκεία, η οικογένεια, τα πατροπαράδοτα έθιμα κι ο καημός για τον τόπο.
Τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του λαού στενάζει χωρίς τα απολύτως απαραίτητα προς το ζην, είναι τουλάχιστο πρόκληση -αν όχι έγκλημα- τα όσα διαβάσαμε στο διαδίκτυο (ευτυχώς και υπάρχει κι αυτός ο καταδεκτικός ρουφιάνος…) και συγκεκριμένα στην έκθεση του «New World Wealth»: περίπου 2.100 εκατομμυριούχοι Έλληνες, από τους 22.000 που μένουν (μόνο) στην Αθήνα, έφυγαν μέσα στο 2015 για άγνωστους και φορολογικά «αθώους» προορισμούς.

Το χρήμα, όπως όλοι ξέρουμε, δεν έχει πατρίδα, ή μάλλον η πατρίδα του δεν έχει τα κλασικά στοιχεία αυτής της έννοιας, που είναι η γλώσσα, η θρησκεία, η οικογένεια, τα πατροπαράδοτα έθιμα κι ο καημός για τον τόπο.
Τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του λαού στενάζει χωρίς τα απολύτως απαραίτητα προς το ζην, είναι τουλάχιστο πρόκληση -αν όχι έγκλημα- τα όσα διαβάσαμε στο διαδίκτυο (ευτυχώς και υπάρχει κι αυτός ο καταδεκτικός ρουφιάνος…) και συγκεκριμένα στην έκθεση του «New World Wealth»: περίπου 2.100 εκατομμυριούχοι Έλληνες, από τους 22.000 που μένουν (μόνο) στην Αθήνα, έφυγαν μέσα στο 2015 για άγνωστους και φορολογικά «αθώους» προορισμούς.

Το ίδιο γίνεται τον τελευταίο καιρό σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις κυρίως του Νότου.
Πηγαίνουν σε φορολογικούς παραδείσους, μπορεί να φτάσουν μέχρι τους πόλους (Γροιλανδία), αυτοφυλακίζονται σε σιδερόφρακτες επαύλεις, και σκέφτονται ακόμα και την απόδραση (!) από τον πράσινο πλανήτη.

Κύριες αιτίες του φαινομένου είναι η θεσμική αμφισβήτηση του πλούτου (τουλάχιστο σε όσες χώρες το τόλμησαν), το κοινωνικό όνειδος αλλά και η αναβίωση των θρησκευτικών και φυλετικών ερίδων.
Βέβαια, μια ζωή τα ίδια γίνονταν. «Ελβετία» π.χ. είχαν και οι αρχαίοι Έλληνες. Ήταν η Ρόδος. Ο Λουκιανός στο έργο του «Ικαρομένιππος» λοιδορεί όλους τους τότε φιλοσόφους εκτός από τους προσφιλείς του Κυνικούς. Τους ονομάζει τεμπέληδες, θρασείς, φαντασμένους, καβγατζήδες. Τους κατηγορεί για το πόσο ασελγείς αλλά και ανακόλουθοι είναι με αυτά που επαγγέλλονται, και για το πόσο εύκολα γλείφουν τη βρόμα του χρήματος! («περιλείχουσι των οβολών το ρύπον»)

ίναι λοιπόν βρομιά το χρήμα, και ιδίως σε χέρια που δεν το αξίζουν και δεν το κατανοούν.
Τα ίδια και πιο παραστατικά είχε πει πριν από 100 περίπου χρόνια ο Ναζωραίος: «Ευκοπώτερον εστί κάμιλον δια τρυμαλιάς ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείων των ουρανών εισελθείν» (Ματθ. ΙΘ 24), και μεταφρασμένο ποιητικά :
«Πιο εύκολα χωράει και περνά
από το μάτι της βελόνας παλαμάρι
παρά να δεις τον πλούσιο στα στερνά
για την αιώνια βασιλεία να σαλπάρει».

(Να σημειωθεί εδώ ότι η αγία Γραφή θέλει το κάμιλον με «η» δηλαδή καμήλα. Κατά πάσαν όμως πιθανότητα πρόκειται για την «κάμιλο» που είναι το παλαμάρι, και που προφανώς αυτό θα επιχειρούσε κανείς να περάσει από τα μάτι της βελόνας, και όχι μια καμήλα…).

Ο μεγάλος πλούτος είναι ένας κακοήθης κοινωνικός καρκίνος που αναπτύσσεται επιθετικά και αλματωδώς εκεί όπου λείπει η θεσμική θεραπεία. Αυτή η εξισορροπητική λειτουργία είναι ύψιστος προορισμός του κράτους. Ένα κράτος που κομπάζει για τους εφοπλιστές του ότι είναι οι μεγαλύτεροι και οι περισσότεροι στην υφήλιο, και ένα κράτος που χαίρεται και επιδιώκει να κάνει εκ του αυτομάτου ένα πολυεκατομμυριούχο με τα παιχνίδια του τζόγου, και όχι αρκετούς απλά ευκατάστατους, είναι ένα κράτος μακριά από τις ευθύνες του και βαθιά νυχτωμένο.

Κάποιοι θα αντικρούσουν ότι είναι θέμα ελευθερίας. Η οικονομική όμως ελευθερία (όπως και κάθε ελευθερία) δεν πρέπει να είναι ασύδοτη και αχαλίνωτη, όπως συχνά έχει παρεξηγηθεί. Υπάρχουν όρια, κανόνες και τεθειμένοι νόμοι, που πρέπει να δρουν όλοι ευεργετικά υπέρ του αδυνάτου. Αυτό σημαίνει κοινωνία.
Ύστερα είναι και η ηθική πλευρά της ελευθερίας.

Γράφει ο Κώστας Βάρναλης στα «Αισθητικά- Κριτικά» (Κέδρος 1958): «Αν ο άνθρωπος θυσιάσει και τη ζωή του ακόμα για να πειθαρχήσει στο νόμο, τότες μόνο είναι λεύτερος», μια ρήση που μας θυμίζει έντονα τον Σωκράτη, και που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του κοινωνικού οικοδομήματος.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Παραμύθι χωρίς εποχή Η νάρκη και ο Επίχαρμος »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top