FOLLOW US

Επιμύθιον

Εκείνο που μπορεί πλέον να αντιληφθεί ο μέσος πολίτης και όχι κατ’ ανάγκην ο εξειδικευμένος περί τα οικονομικά θέματα είναι ότι ανοίγονται μεγάλες και πρωτόγνωρες ιστορίες για τη χώρα, ιστορίες που θα διακυβεύσουν από τη συμμετοχή στους ευρωπαϊκούς σχηματισμούς, μέχρι ίσως και την εθνική υπόσταση.

Εκείνο που μπορεί πλέον να αντιληφθεί ο μέσος πολίτης και όχι κατ’ ανάγκην ο εξειδικευμένος περί τα οικονομικά θέματα είναι ότι ανοίγονται μεγάλες και πρωτόγνωρες ιστορίες για τη χώρα, ιστορίες που θα διακυβεύσουν από τη συμμετοχή στους ευρωπαϊκούς σχηματισμούς, μέχρι ίσως και την εθνική υπόσταση.

Το πώς φτάσαμε ως εδώ οφείλεται σε ένα εκρηκτικό μίγμα σπουδαίων λόγων, που αναλύονται κάθε μέρα εμβριθώς από δημοσιογράφους και ειδικούς εμπειρογνώμονες, ωστόσο η κύρια αιτία, όπως και η λύση αυτού του γόρδιου δεσμού, είναι καθαρά τεχνικής φύσεως και θα εξηγήσουμε γιατί.

Όπως κάθε έργο και κάθε εγχείρημα απαιτεί τη χρήση κατάλληλων εργαλείων, έτσι και τα οικονομικά φαινόμενα χρειάζονται τους ειδικούς και τα προσήκοντα εργαλεία που είναι κατά κύριο λόγο μέτρα νομισματικής πολιτικής.

Ο κύριος μοχλός της οικονομίας είναι το χρήμα (στην παραγωγή, στην κατανάλωση, στην επένδυση). Το χρήμα είναι μια «θεότης» και σαν τέτοια έχει τη δικιά του λατρεία, τους δικούς του πιστούς αλλά και τους δικούς του νόμους. Δεν μπορείς να ανατάξεις μια πάσχουσα οικονομία εάν δεν ελέγχεις σαν κράτος τουλάχιστο τις μεταβολές του επιτοκίου, τη φοροδιαφυγή και την έκδοση του τραπεζικού χρήματος.

Με τέτοιες κατάλληλες κινήσεις (μαζί και με μια απλοποίηση και σταθεροποίηση του φορολογικού συστήματος) μπορεί ένα κυρίαρχο κράτος να ενισχύσει την παραγωγή, να ελκύσει επενδύσεις και να ενθαρρύνει τις εξαγωγές (εφαρμόζοντας έτσι έναν επιτρεπόμενο οιονεί προστατευτισμό), σε έναν κόσμο σήμερα εξαγριωμένα ανταγωνιστικό με απαιτητικές αγορές και εθνικές οικονομίες που αντιμάχεται η μια την άλλη με τα ίδια μέσα.

Να θυμίσουμε για τους νεότερους την ευεργετική επίδραση που είχε για την μεταπολεμική οικονομία η υποτίμηση της δραχμής από τον Σπύρο Μαρκεζίνη το 1953, την οποία υποτίμηση την υιοθετούσαν τότε και άλλοι διαπρεπείς οικονομολόγοι όπως ο Γεώργιος Καρτάλης και ο Κυριάκος Βαρβαρέσος.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι τόσο τραγικό που δεν θα μπορούσε πριν εφτά χρόνια να το φανταστεί ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της.

Είναι παγιδευμένη θεσμικά, οικονομικά και νομισματικά σε μια ένωση χωρίς να μπορεί να ασκήσει εθνική πολιτική και το τραγικότερο, χωρίς η πολιτική εξουσία να τολμά να υιοθετήσει τεχνοκρατικές λύσεις και πραγματική εξυγίανση.

Άκουγα προχθές έναν καθηγητή της οικονομίας να λέει το εκπληκτικό και παράδοξο ότι η κρίση θεωρητικά έχει τερματιστεί (!) και η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται σε κώμα.

Δανείζεται για να φάει και να πίνει καφέδες στην απλόχερη λιακάδα, ενώ όλοι ξέρουμε ότι δανείζεσαι μόνο για να κάνεις επενδύσεις, και εφόσον η επένδυση σου εξασφαλίζει θετική πρόσοδο και μεγαλύτερη του επιτοκίου.
Αυτή τη στιγμή αντλούμε σαν τις κακές Δαναΐδες σε διάτρητα πιθάρια, γιατί και τα δικά μας εγκλήματα δεν ήταν τόσα χρόνια μικρότερα από αυτά των πενήντα θυγατέρων του Δαναού.

Τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια καλοστημένη εθνική παγίδα (φαίνεται και από τον ανθηρό αυτή τη στιγμή σε όλη τη Γηραιά Ήπειρο ευρωσκεπτικισμό), μια παγίδα που δεν μπόρεσε να την αντιληφθεί ούτε ο υπέρμαχος και πρωτεργάτης Κων/νος Καραμανλής ο πρεσβύτερος. Και να σκεφτεί κανείς ότι ήταν ο άνθρωπος που έβαλε τις βάσεις για μια σοβαρή παραγωγική ανασυγκρότηση της μεταπολεμικής Ελλάδας και για μια οικονομική άνοιξη, στρατολογώντας πολλούς από τους σοφούς και επιδέξιους οικονομολόγους της εποχής (Ξεν. Ζολώτας, Γιάγκος Πεσμαζόγλου, Κυριάκος Βαρβαρέσος, Ιωάννης Μπούτος, Αδαμ. Πεπελάσης κ.λπ.).

Ίσως στο μυαλό του να ήταν περισσότερες οι σκέψεις για μια αμυντική και πολιτική θωράκιση της χώρας, γιατί η Ελλάδα πραγματικά σε επενδύσεις, βελτίωση και ρυθμό ανάπτυξης, αλλά και σ’ όλα τα οικονομικά στοιχεία (εκτός ίσως από τον ψηλό πληθωρισμό της εποχής μετά την μεταπολίτευση) δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη.

Σήμερα, επιλέγοντας την αργή ανάνηψη με σκέτα δημοσιονομικά μέτρα, επιλέγουμε τον αργό θάνατο και την αυξανόμενη κοινωνική εξαθλίωση.

Η πρόσφατη σαφής υπόθεση-επίκληση από το ΔΝΤ ενός πιστωτικού γεγονότος δείχνει ότι οι λύσεις εξαντλήθηκαν.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο Μάρτης ο ταξιδιάρης Περί παίδων αγωγής »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top