FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Ακούγοντας τον κ. Δρίτσα να δηλώνει ότι «δεν είναι κρατιστής» (!), τον κ. Τόσκα να διαγνώνει ότι «ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται το προσφυγικό μέσω τηλεόρασης» (!!) ή τον κ. Μάρδα να αναζητά «επενδυτές μεταξύ των προσφύγων» (!!!) -μεταξύ πολλών άλλων καθημερινών λογικών παραδόξων- διαπίστωσα ότι διαθέτουμε επαρκή στοιχεία και ενδείξεις ώστε να κατατάξουμε την τρέχουσα περίοδο στην «Πιραντέλο-δογματική» φάση της ιστορίας της Ελλάδας.

Ακούγοντας τον κ. Δρίτσα να δηλώνει ότι «δεν είναι κρατιστής» (!), τον κ. Τόσκα να διαγνώνει ότι «ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται το προσφυγικό μέσω τηλεόρασης» (!!) ή τον κ. Μάρδα να αναζητά «επενδυτές μεταξύ των προσφύγων» (!!!) -μεταξύ πολλών άλλων καθημερινών λογικών παραδόξων- διαπίστωσα ότι διαθέτουμε επαρκή στοιχεία και ενδείξεις ώστε να κατατάξουμε την τρέχουσα περίοδο στην «Πιραντέλο-δογματική» φάση της ιστορίας της Ελλάδας.

Μια φάση κατά την οποία η απέραντη «σοφία» του ελληνικού λαού δοκιμάζεται στην προσπάθεια να αντιληφθεί και να αξιολογήσει την «πραγματικότητα». Ή, μάλλον, να την κατασκευάσει... στα μέτρα των Μύθων, των ηθών και των εθίμων του ευωδιαστού πορτοκαλεώνα μας...

Η προφανώς αυτο-σαρκαστική έκφραση «Πιραντέλο-δογματική» φάση, ίσως όμως και να είναι «ακριβής»· καθότι περιλαμβάνει ονομαστικές αναφορές που αποτελούν καθαυτό αντίφαση αλλά ταυτόχρονα παραπέμπουν στην παραδοξότητα του δημόσιου λόγου στη χώρα περί την αντίληψη της πραγματικότητας.

Μετά από επτά μαρτυρικά χρόνια, θα περίμενε κανείς, να έχει επικρατήσει κάποιος βαθμός σωφροσύνης και ορθολογισμού. Φευ! Βουλιάζουμε ακράτητα στην κινούμενη άμμο του συναισθηματικού ανορθολογισμού και της «μπούρδας» ως καταστατική αρχή του πολιτικώς πράττειν.
Ο Λουίτζι Πιραντέλο μάς έδωσε, εδώ και σχεδόν ένα αιώνα, το πρώτο κλειδί κατανόησης του τί μας συμβαίνει εν τω βάθει: «Έτσι είναι, εάν έτσι νομίζετε», από τον τίτλο του ομώνυμου θεατρικού του έργου. Από την άλλη, το χριστιανικό ψευδο-δόγμα «Πίστευε και μη ερεύνα», ίσως είναι το δεύτερο κλειδί προς τούτο.

Ο συνδυασμός των δύο, μας προτείνει να αφήνουμε αδιερεύνητες τις όποιες «φαντασιώσεις» μας περί την πραγματικότητα. Μια «πραγματικότητα» που συγκροτείται, στην κυρίαρχη εκδοχή της, από μακρυγιαννικές αντιλήψεις περί ιστορίας, λαού, θεσμών και παιδείας, πίστη στην ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα μας ως «ομφαλού της Γης», διεξόδους μέσω της κατασκευής «εχθρών» που επιβουλεύονται από ζήλια το «καλύτερο οικόπεδο του Κόσμου»...

Το οδυνηρό είναι ότι οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης ποντάρουν σ’ αυτήν τη διαστροφή· το δυστυχέστερο είναι ότι οι κυβερνώντες «αριστεροί» στηρίζουν σ’ αυτήν, το μοναδικό γνώρισμα επιτυχίας τους: την επικοινωνιακή ηγεμονία! Κατ’ απόλυτον συμμετρία, το πρόβλημα των αντιπολιτευομένων είναι η εγγενής αδυναμία τους να αντιμάχονται, να αντιστρέφουν, να αποκαλύπτουν πειστικά τα όρια και τις συνέπειες της παταγώδους ενοχικής ιδεολογικής αναπηρίας/φοβίας τους στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Και τούτο, βέβαια, ανακλάται άμεσα και παραγωγικά σε ένα κοινωνικό πεδίο στο οποίο ο νταραβερισμός και η μνησικακία δε σπανίζουν.  

Αξίζει όμως να κοιτάξουμε λίγο τη θεμελιώδη αντίφαση της συμπαραγωγής της «πραγματικότητας» μέσα από το σχετικισμό και το δόγμα. Στηρίζεται στο μέγα ψεύδος! Ο Πιραντέλο δεν έγραψε μόνο το «Έτσι είναι, εάν έτσι νομίζετε». Η παράθεση και μόνον τίτλων των έργων του -π.χ. «Όταν ήμουν τρελός», «Όπως με θέλεις», «Να ντύσουμε τους γυμνούς», «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»- καταδεικνύει τη γοητεία που του ασκούσε η αβεβαιότητα ως σύγχυση της φαντασίας με την πραγματικότητα, κάτι που διατρέχει ολόκληρο το έργο του. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον δε να σημειώσουμε ότι ο Πιραντέλο, μέγας μοιχός, ερωτεύτηκε τη γυναίκα που παντρεύτηκε με συνοικέσιο κατά τα πρότυπα της σικελικής αστικής παράδοσης περασμένων αιώνων, όταν αυτή «τρελάθηκε» -με την ψυχιατρική βούλα- από τα καμώματα του!

Τη στήριξε, μελετώντας ταυτόχρονα την «τρέλα» της, επί 17 χρόνια στο σπίτι τους, όταν η γνωμάτευση απαιτούσε τον εγκλεισμό της σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Εξερευνώντας την «τρέλα», μέσα από την αριστεία του συνδυασμού γλώσσας, χιούμορ και σαρκασμού, μας έδωσε από τα κορυφαία δείγματα τού πού οδηγεί η απώλεια της «ταυτότητας» και της επαφής με την πραγματικότητα.

Χρήσιμο μάθημα αξιολόγησης, ως συμβολισμός, της πολιτικής γλώσσας της κυβερνώσας ομάδας: ποιός Μαρξ, ποιός Σίζεκ, ποιός Τσόμσκυ... κάθε τίτλος έργου του Πιραντέλο, ως αυτοί που ανέφερα παραπάνω, είναι γνώρισμα αυτού που μας συμβαίνει σήμερα...
Αλλά και η «δογματική» διάσταση, που αποτελεί το απολύτως αντίθετο του Πιραντέλο, στηρίζεται σε ένα «ψέμα». Το «Πίστευε και μη ερεύνα», που θα μπορούσε να είναι -ή να παρεκτραπεί- ως το λογότυπο της μεταρρύθμισης προς τη «διαφάνεια των ΜΜΕ», μοιάζει μάλλον να είναι ένα κατεστημένο σφάλμα τύπου «ράδιο αρβύλα» στη χώρα των εύπιστων αγραμμάτων, που πανηγυρίζουν όταν ο αρμόδιος υπουργός απεχθάνεται την αριστεία.

Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια, μιας κι είχα την τύχη να μαθητεύσω σε σχολείο με καθηγητές ολκής κι όχι επετηρίδας, ότι αντί να ασχολούμαστε με το «εορτολόγιο», τους Απόστολους και τα «σκεύη» της Λειτουργίας, είχαμε πολύ συζητήσει τη σημασία της Θυσίας του Αβραάμ και το «Πίστευε και μη ερεύνα», το Γαλιλαίο και τη σχέση Θρησκευτικής και Επιστημονικής Ερμηνείας του Κόσμου. Θυμάμαι σαν τώρα, όσον κι αν έχουν περάσει 40 χρόνια -και βάλε- ότι δύο καθηγητές θεολόγοι που μας δίδαξαν, είχαν παραθέσει το εξής απόσπασμα από ένα τροπάριο της Κυριακής του Θωμά, του Απίστου: «Χαίρεις ερευνώμενος/ Διό, Φιλάνθρωπε,/Προς τούτο προτρέπεις τον Θωμάν». Ή ακόμα, πού/πώς τα θυμάμαι(;): «Των Μαθητών δισταζόντων,/τη ογδόη ημέρα, επέστη ο Σωτήρ, ού ήσαν συνηγμένοι,/και την ειρήνην δους τω Θωμά εβόησε:/Δεύρο Απόστολε, ψηλάφησον παλάμας, αις τους ήλους έπηξαν./Ω καλή απιστία τού Θωμά!/των πιστών τας καρδίας εις επίγνωσιν ήξε,/και μετά φόβου εβόησεν:/Ο Κύριός μου και ο Θεός μου, δόξα σοι».

Ο Θωμάς, ο Άπιστος, αναδεικνύεται και συγχωρείται, στο χριστιανικό δόγμα. Με άλλα λόγια, «Ερεύνα ώστε να πιστεύσεις»! Βέβαια, οι δύο θεολόγοι καθηγητές που σας προανέφερα, ελέγοντο, εκ των υστέρων, Χριστόδουλος και Ιερώνυμος... Μέγα το συμβολικό ερώτημα του ονόματος/ιδιότητας «Παππάς»...

Με τούτα και με κείνα, καταλήγουμε στο κρίσιμο ζήτημα: στην Ελλάδα της σήμερον, συγκρούονται δύο -ή τρία- επιστημονικά δόγματα: ο θετικισμός, στην πιο γνήσια μορφή του Auguste Comte, ο σχετικισμός και η ενδιάμεση εκδοχή εκ της Τέχνης, ο λεγόμενος ρεαλισμός. Ο θετικισμός υποστηρίζει πως μία πρόταση ή ένας φυσικός νόμος είναι αληθείς μόνο όταν είναι λογικά επαληθεύσιμοι.

Ο σχετικισμός δε δέχεται την απόλυτη αλήθεια, δίνοντας ίση ισχύ στα λεγόμενα «όλων»: π.χ. όλες οι ηθικές είναι εξίσου καλές, όλες οι απόψεις και όλοι οι τρόποι σκέψης εξίσου αληθείς, όλες οι θρησκείες είναι εξίσου «σωστές»... Άλλωστε ο ίδιος ο Τσίπρας δέχεται τις επιπτώσεις του σχετικισμού που τον ανέδειξε: όταν υποδέχεται τον Φαμπρ ή τους Κινέζους της «Cosco», ως πρωθυπουργός, στο Μαξίμου, και στη συνέχεια κάθε «πικραμένος» στο «Κόμμα» τον αδειάζει, από το Δρίτσα στο Μπαλτά!

Εν πολλοίς, ας πάμε πίσω στην «Πιραντέλο-δογματική» φάση μας: ο κυρίαρχος λόγος μάς προτρέπει να δεχθούμε υπερβατικές, απόκρυφες δυνάμεις οι οποίες, καίτοι ουσιωδώς ανύπαρκτες, θεωρούνται συμβατές με τη νόηση. Κι έτσι, μεταξύ κατασκοπευτικής καρικατούρας, σοσιαλ-δημοκρατικής μετάλλαξης και -κυρίως- πρωτόγονου «πασοκικού» νταραβερισμού, οφείλουμε ως «πιστοί και φιλότιμοι πολίτες» να δεχόμαστε «έως της τελευταίας ρανίδας του αίματος μας (και της τσέπης μας)», «τας Σημαίας» των «συνιστωσών»...

Ποιού; Της παρέας του Μαξίμου, που επικαλείται την «Ανάσταση»; Ο Θεός, βοηθός!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top