FOLLOW US

Παρα...θέσεις

«Αυτεπίστροφον» ονομάζεται στην ελληνική γλώσσα το «μπούμερανγκ»! Περιγράφει μια κατασκευή, από ξύλο ή κόκκαλο, που προϋποθέτει αντίληψη των νόμων της κινητικής/μηχανικής Φυσικής ως προς την τροχιά της, που ήταν/είναι το βασικό κυνηγετικό εργαλείο-όπλο φυλών Αβοριγίνων της Ωκεανίας. Η κατασκευή αυτή έχει «αλλοιωθεί» πολιτισμικά σήμερα κι έχει γίνει κάτι ως «παιχνίδι» για τους λάτρεις του εκκεντρικού.

«Αυτεπίστροφον» ονομάζεται στην ελληνική γλώσσα το «μπούμερανγκ»! Περιγράφει μια κατασκευή, από ξύλο ή κόκκαλο, που προϋποθέτει αντίληψη των νόμων της κινητικής/μηχανικής Φυσικής ως προς την τροχιά της, που ήταν/είναι το βασικό κυνηγετικό εργαλείο-όπλο φυλών Αβοριγίνων της Ωκεανίας. Η κατασκευή αυτή έχει «αλλοιωθεί» πολιτισμικά σήμερα κι έχει γίνει κάτι ως «παιχνίδι» για τους λάτρεις του εκκεντρικού.

Ως παράφραση στην πολιτική γλώσσα, το «αυτεπίστροφον» σημαίνει ότι κάποιος δέχεται τις αρνητικές συνέπειες των πράξεών του, ενώ δεν το περίμενε και αντίθετα υπολόγιζε ότι θα βγει και κερδισμένος. Πώς λέμε δηλαδή, καλή ώρα, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΞΕΛ, ή ακόμα ορθότερα πλέον, πέραν πάσης λογικής ή ιδεολογικής αμφιβολίας, κυβέρνηση ΠΑΝΑΛΕΞ!

Αρκεί η δεύτερη δημόσια συγγνώμη -και η αιτιολόγηση της- του Μ. Γλέζου ενώπιον του ελληνικού λαού για την υποστήριξη και συμπόρευση που τους πρόσφερε. Λοιπές σχετικές πρόσφατες αναφορές παρέλκουν, καθότι δε δύναμαι να υιοθετήσω απόψεις ατόμων στα οποία δεν έχω καμία εμπιστοσύνη, ακόμα κι αν φαίνονται «ειλικρινείς».

Η Μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι πεδίο βολής για τους χειριστές του «αυτεπίστροφου»! Γενικά, θα έλεγα, για όποιους/όσοι ηδονίζονται με τη φυσική της «περιστροφής»: για θυμηθείτε, το γνωστό περίστροφο του ΓΑΠ, που εντέλει το όπλισε και πυροβόλησε -το πόδι του/μας μάλλον... Τί θα γίνει μ’ αυτούς τους άτεχνους περί τη θηραματοπονία;

Χρειάζεται διαυγής υπομονή να βλέπει κανείς πέραν από τα βάρη του παρελθόντος, να μην αναζητά αλυσιτελείς δικαιώσεις, να εξουδετερώνει ψυχικά τις ύβρεις του εθνο-λαϊκιστικού φασισμού που γιγαντώθηκε ως μέσο ανάδειξης του «πολιτισμικού ελληνάρα», υπό το πρόσχημα της «προόδου» και της αιώνιας παρθενίας μιας εξιδανικευμένης «Αριστεράς». Καθότι είναι πλέον απολύτως προφανές το σχίσμα μεταξύ Αριστεράς και «αριστερών».

Το ζήτημα, εθνικών διαστάσεων, είναι τί κάνουμε από εδώ και εμπρός; Αυτό που ξεκίνησε ως νομισματική κρίση αναβαθμίσθηκε σε οικονομική, εξελίχθηκε σε πολιτική, για να καταλήξουμε πλέον σε υπαρξιακή κρίση. Θα παλεύουμε με τα ρούχα μας να αποδειχθεί η «αρτιότητα» και η ιδεολογική «προσαρμοστικότητα» των πράξεων των μνημονιακών κυβερνήσεων, με προεξάρχοντα το ΣΥΡΙΖΑ (και τον αδελφούλη του);

Ή θα μας περάσει από το μυαλό το απλό ερώτημα «πώς διαόλο το κατάφεραν οι Κύπριοι αδελφοί -και λοιποί περιφερειακοί-;» -οι οποίοι εν παρόδω εδέχθησαν πολύ ισχυρότερη σφαλιάρα από εμάς;

Θα μας ταλαιπωρούν καιρό ακόμα, να αποδείξουν όλοι οριζοντίως ότι «καλά τα κάναμε/ουμε, αλλά εσείς δεν καταλαβαίνετε»; Θα αναστρέφεται η νόηση μας από το εκπληκτικό «αριστερό» επιχείρημα «κάνουμε ό,τι κάνατε κι εσείς», με παράλληλη επίκληση δήθεν ιστορικά τεκμηριωμένης απαίτησης;

Θα δεχόμαστε το διχαστικό λόγο, με σως επικοινωνιακού τριαλαλά, ως τάχατε μου «προοδευτική» ανακάλυψη; Θα δεχόμαστε την επαν-ανακάλυψη του γλεντζέ πολιτικού άρχοντα, με τα ζεϊμπέκικα και τα τσιφτετέλια του, στην απολύτως αντιαισθητική εκδοχή της έλλειψης στοιχειώδους λιτής κοσμιότητας αλλά με ταξικό-προοδευτικό «πρόσημο επαρχιώτικης λαϊκάντζας»; Θα περιμένουμε να δούμε τη νέα εκδοχή του πολιτικού λόγου «μολοσσών» της σκέψης ως οι συχωρεμένοι Μ. Κουτσόγιωργας και Ε. Γιαννόπουλος;
Τα πράγματα είναι πλέον πολύ σοβαρά. Η πρόκληση προς τις πολιτικές δυνάμεις και η αντίστοιχη στόχευση τους είναι ευκρινέστατη -κατά τη γνώμη μου, όσον κι αν δεν ομολογείται δημόσια. Αν μπορεί να περιγραφεί με λίγα λόγια αυτό που βρίσκεται ενώπιον μας, θα μπορούσε να είναι:

- Η «Μαξιμουνδούρου» -για να δανειστώ μιαν εύστοχη σύντμηση της τρέχουσας πραγματικότητας του κυβερνητικού χώρου- φαίνεται να έχει δύο θεμελιώδεις επιδιώξεις. Να διατηρήσει μιαν εκλογική δύναμη/επιρροή του 20% (+), ως συντεταγμένο πυρήνα μελλοντικών εξελίξεων. Να περισώσει έστω και σε έναν ελάχιστο βαθμό τη συνέπεια προς κάποιες προεκλογικές υποσχέσεις του κόμματος, οι οποίες όμως αναιρούνται καθημερινώς και απειλούνται με ολοκληρωτική ακύρωση.

- Η φιλοευρωπαϊκή και φιλελεύθερη -στις διάφορες εκδοχές του όρου- Αντιπολίτευση, ως αμάλγαμα κομμάτων, σχημάτων και προσεγγίσεων, έχει και τακτικές και στρατηγικές επιδιώξεις. Οι τακτικές είναι κυρίως εσωκομματικές: ο Κ. Μητσοτάκης να ανασυγκροτήσει τη ΝΔ, η Φ. Γεννηματά να ορίσει πολιτικά την «άβυσσο», ο Σ. Θεοδωράκης να μη στερέψει το Ποτάμι, ο Β. Λεβέντης... ειλικρινά δε ξέρω. Μερικές εξ αυτών έχουν επιχειρησιακά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μπορεί πράγματι οι απόπειρες μετακίνησης στον πολιτικό άξονα, με σύγκλιση προς μορφές του Κέντρου να είναι ενδείξεις της από μακρού ανάγκης ωρίμασης του πολιτικού λόγου στη χώρα. Όμως, δε συνιστούν στρατηγική επιδίωξη.

Ή, τουλάχιστον, απόκριση στα στρατηγικά προβλήματα της χώρας. Ποια είναι τα κρισιμότερα;
Η σταδιακή ανάδυση του ευρω-σκεπτικισμού ή αντι-ευρωπαϊσμού στα τμήματα/κλάδους της κοινωνίας που ήταν αναφανδόν φιλ-ευρωπαϊκά. Υφέρπει ένας απλουστευτικός «εθνικισμός», εκεί που δεν υπήρχε προηγουμένως. Η διπλή κρίση, οικονομική και μεταναστευτική, είναι κακό σαράκι και εγκυμονεί απίστευτους κινδύνους.
Η αντι-μεταρρύθμιση, βαπτιζόμενη ως «μεταρρύθμιση», καλπάζει. Δεν είναι θέμα εφαρμογής ενός ανέμελου ριζοσπαστικού -δήθεν- σχετικισμού. Είναι, πιθανότατα, η συντεταγμένη προσπάθεια ίδρυσης ενός «τσαβισμού αλά γκρέκα».

Οι αποπομπές ικανών στελεχών και οι διορισμοί «ημετέρων» σε όλες τις δομές που συγκροτούν αυτό που ονομάζεται Δημόσιος χώρος ή Διοίκηση, δεν είναι απλώς η απόδειξη της κατάρρευσης της «ηθικής ανωτερότητας» μέσα από το σιχαμερό «κι εσείς τα ίδια κάνατε» -σιγά τα ωά· αντιθέτως, είναι ερευνητέο το τί σημαίνει αυτό ως διαδικασία εγκαθίδρυσης καθεστώτος.

Μπορεί να μην έχει ως σύμβολα τα «χρυσοποίκιλτα σπαθιά του Μπολιβάρ» και τα λοιπά καρναβαλίστικα της Βενεζουέλας που ετίμησε δια της παρουσίας του ο Τσίπρας· όμως η καθημερινώς επαναλαμβανόμενη θέση/απόφαση περί «ταξικού προσήμου» στη δ/νση του τάδε σχολείου ή του δείνα Κέντρου Υγείας είναι εξ ίσου δηλωτική προθέσεων ως η ρασπουτινική παρέμβαση της οικογένειας Παππά στο χώρο των ΜΜΕ!

Η φιλ-ευρωπαϊκή Αντιπολίτευση έχει μπροστά της δρόμους να διαλέξει. Ο ένας είναι αυτονόητα κυκλικός και εντέλει πολιτικά άχρηστος. Να αφιερώνει το χρόνο της να αποκαλύπτει στον ελληνικό λαό την ακύρωση, την αντιστροφή των υποσχέσεων Τσίπρα. Ειλικρινά, είναι ήσσονος σημασίας: οι πάντες το αντιλαμβάνονται από μόνοι τους καθότι ο κατάλογος είναι μακρύτατος και καθημερινός. Και πλήττει ακόμα και τους πιο ενεργούς «μαξιμου-λιστές»: την είδατε την «πλάκα» με τους υπέρογκους καταλογισμούς στους «ήρωες» του «Δεν Πληρώνω», τους αντι-κοινωνικούς «τζαμπατζήδες» με ιδεολογικό μανδύα;

Ή, ο δεύτερος δρόμος είναι να συγκροτήσει, με όποιους όρους και βαθμούς συσπείρωσης και συνάφειας, αλλά με κοινή κατεύθυνση, το φιλ-ευρωπαϊκό μέτωπο, ως στρατηγική επιλογή για τη χώρα. Αυτή άπτεται θεμελιωδών επιλογών προσανατολισμών γεωστρατηγικής, εθνικής ασφάλειας, οικονομικού μοντέλου, προτύπου διακυβέρνησης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτικών συμμαχιών, ατομικών και συλλογικών προοπτικών...
Αν δεν το πράξουν, το Αυτεπίστροφον θα τους πλήξει! Κυρίως όμως θα μας έλθει κατακούτελα, όλων ημών, που εθελοτυφλούμε αγνοώντας ότι εμείς είμαστε οι βασικοί χειριστές του εργαλείου τούτου!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top