FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Περίεργη και πλούσια η γλώσσα μας, αυτή που έχει τη δύναμη να γεννά δεκάδες λέξεις για να διακρίνει τις αποχρώσεις του φωτός στην ημερήσια διαδρομή του, από την ανατολή στη δύση: από τη μαγική ροδοδάκτυλη Ηώ στη μοναδική έννοια της αμφιλύκης. Αυτή η ίδια γλώσσα εμφανίζει εκφραστικούς/φωνητικούς περιορισμούς για άλλες έννοιες: π.χ. μιλάμε για έννοιες «συνοδές» -που συνοδεύουν δηλαδή- και έννοιες «συνωδές» - που συνάδουν, που «τραγουδούν» το ίδιο πλάσμα σκέψης.

Περίεργη και πλούσια η γλώσσα μας, αυτή που έχει τη δύναμη να γεννά δεκάδες λέξεις για να διακρίνει τις αποχρώσεις του φωτός στην ημερήσια διαδρομή του, από την ανατολή στη δύση: από τη μαγική ροδοδάκτυλη Ηώ στη μοναδική έννοια της αμφιλύκης. Αυτή η ίδια γλώσσα εμφανίζει εκφραστικούς/φωνητικούς περιορισμούς για άλλες έννοιες: π.χ. μιλάμε για έννοιες «συνοδές» -που συνοδεύουν δηλαδή- και έννοιες «συνωδές» - που συνάδουν, που «τραγουδούν» το ίδιο πλάσμα σκέψης.

Αυτός ο περιορισμός ισχύει πρωτίστως για τρεις λέξεις, με τελείως διαφορετικό περιεχόμενο και πεδίο εφαρμογής: το κόμμα -σημείο στίξης, το κόμμα -πολιτικός οργανισμός στις Δημοκρατίες και το κώμα -ιατρικός όρος που χαρακτηρίζει την απώλεια συνειδήσεως και αισθήσεων...
Εφόσον η γλώσσα είναι το κορυφαίο παράγωγο -αλλά και παραγωγός- ενός πολιτισμού, τι άραγε μπορεί να «γεννά» αυτό το «έλλειμμα» στην περίπτωση του «κόμματος/κώματος/κόμματος» στην ελληνική γλώσσα; Πολιτισμική αδυναμία άραγε που αντικατοπτρίζει πολιτική ανεπάρκεια και ανωριμότητα στο πεδίο αυτό;

Δύσκολο να το δεχθούμε, στη χώρα που «γέννησε τη δημοκρατία»! Μήπως το ακριβώς αντίθετο; Πλήρη επίγνωση, βαθιά αντίληψη των εννοιών και εντέλει «ηθελημένη» υιοθέτηση ενός ενιαίου όρου, ακόμα και ως ηχητικής κατασκευής, που χαρακτηρίζει και ερμηνεύει συνάμα μιαν κατάσταση;
Προφανώς, οι γλωσσολόγοι θα λυσσάξουν με την απρέπεια της ερώτησης αυτής. Ας δούμε όμως πώς ορίζουν οι φιλόλογοι το «κόμμα» ως σημείο στίξης: «...Το κόμμα χρησιμεύει συνήθως για να σημειώσουμε λογικό χωρισμό και μικρό σταμάτημα στο εσωτερικό της περιόδου, ... ή για να προκαλέσουμε προσδοκία.

Το κόμμα είναι το πιο συχνό σημείο της στίξης και η χρήση του είναι απαραίτητη προκειμένου ν’ αποφεύγονται παρανοήσεις και η ανάγνωση, ή η απαγγελία, να γίνεται ευκολότερη...». Και οι γιατροί, το «κώμα»: «...Το κώμα είναι η πιο σοβαρή μεταβολή της αίσθησης. Διαφέρει από τον ύπνο διότι ασθενείς σε κώμα δεν ξυπνούν μετά από ερέθισμα, διαφέρει από λήθαργο, νύστα ή νάρκωση (καταστάσεις στις οποίες οι ασθενείς ανταποκρίνονται αργά) στο ότι οι ασθενείς σε κώμα δεν ανταποκρίνονται απολύτως.

Τέλος, διαφέρει από παραλήρημα, παραζάλη ή παραισθήσεις (καταστάσεις στις οποίες η αίσθηση της πραγματικότητας είναι στρεβλωμένη και οι αντιδράσεις εκκεντρικές) στο ότι οι ασθενείς δεν μπορούν καθόλου να εκφραστούν...». Ιδέα μου είναι ή μήπως το «κόμμα» ως πολιτικός οργανισμός, εκ της νεο-ελληνικής πολιτικής πρακτικής, μπορεί θαυμάσια να ορισθεί πλήρως από το συνδυασμό των δύο ανωτέρω εξηγήσεων;

Διαχωρισμοί που επιτρέπουν τη στρέβλωση της πραγματικότητας και την αναισθητοποίηση του υποκειμένου; Λέτε, τελικά η συνήχηση να είναι μια βαθειά σοφή επιλογή;
Βέβαια, η ευέλικτη γλώσσα ενός λαού ταξιδιάρη και ικανού πολιτισμικής καθολικότητας -πολύ πριν την παγκοσμιοποίηση- που εμπλουτίζεται συνέχεια με δάνεια και αντιδάνεια λέξεων και εννοιών, θα μπορούσε να έχει ενσωματώσει/μεταλλάξει το διεθνή όρο «party» για το «κόμμα»: π.χ. Labour Party (Εργατικό Κόμμα), στην Αγγλική, ή «Parti Socialiste» (Σοσιαλιστικό Κόμμα), στη Γαλλική! Δεν το έκανε, καθότι -ως κατεξοχήν λαός συντηρητικός, έχει επιφυλάξει το δάνειο όρο «πάρτυ» για καταστάσεις έξαλλης εκτροπής από την κανονικότητα, τη νομιμότητα και την αξιοκρατία: π.χ. το «πάρτυ του Χρηματιστηρίου», «το πάρτυ των διορισμών του πελατειακού Κράτους», «κάνει πάρτυ ο Ολυμπιακός στο Πρωτάθλημα»... και λοιπές ανομίες...

Με τούτα και μ’ εκείνα, στο ραγδαίο έτος 2015 όπου τα είδαμε όλα -σχετικά με το κόμμα, το κόμμα και το κώμα αλλά και το «πάρτυ» -τελειώνει με ένα μάθημα/ράπισμα στον ηχητικά προσδιοριζόμενο όρο «κόμα»: 400.000 συμπολίτες παρενέβησαν, στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, για να βάλουν σε τάξη την περιρρέουσα μπουρδολογία περί κόμματος-κώματος.

Είπαν, κατά τη γνώμη μου:
- η Ελλάδα έχει ανάγκη κεντρώας, φιλελεύθερης, μείζονος ευρωπαϊκής παράταξης και τρόπου σκέψης, ως συνιστώσα ενός συλλογικού πολιτικού συστήματος που οφείλει να παράγει Πολιτική. Η ΝΔ δεν είναι φέουδο μηχανισμών ή πολιτικών οικογενειών, ισορροπιών και τοπικών επιρροών φιλάρχων φυλάρχων. Η ΝΔ είναι πολυ-τασικό κόμμα στο χώρο του κεντρώου φιλελευθερισμού και οι προαιώνιες παραπλανήσεις/ περιπλανήσεις περί απλών «ρευμάτων σκέψης» και άρνηση των τάσεων ήταν καθωσπρεπισμός του μεσο-αστικού καναπέ. Καθώς επίσης και ότι δεν τίθεται θέμα ενότητας -ή εξ αντιθέτου διάσπασης- του παραταξιακού χώρου.

- η ανανέωση, ιδεολογική και οργανωτική, του πολιτικού αυτού χώρου είναι επείγουσα και αδήριτη ανάγκη της δημοκρατίας και του σημερινού πολιτικού συστήματος! Η εικόνα μιας ΝΔ που παλεύει τρεις ημέρες με τα fax, μετά το φιάσκο της πρώτης εκλογικής απόπειρας, είναι θλιβερή.

Θυμίζει «εφοριακό», ο οποίος αφού έχει χρησιμοποιήσει το λογισμικό του ΥΠ.ΟΙΚ. για να υπολογίσει φόρους και οφειλές, τελικά κάνει με το χέρι στο τεφτέρι προσθαφαιρέσεις για να είναι «σίγουρος».

Η εικόνα του συμπαθούς κ. Τραγάκη να εξηγεί τις δυσκολίες της βραδύτητας της τηλε-ομοιοτυπίας/fax, για να «είμαστε σίγουροι», έναντι της ταχύτητας των ηλεκτρονικώς μεταδιδόμενων αποτελεσμάτων είναι απολύτως ενδεικτική της ανάγκης εκσυγχρονισμού! Και κυρίως είναι ασύμβατη με την εικόνα ενός κόμματος που δηλώνει ότι αντιλαμβάνεται τη λειτουργία και τη σημασία της τεχνολογίας σε έναν κόσμο διασυνδεδεμένων και ελεύθερων «αγορών»!
- τέλος, είπαν οι ψηφοφόροι της ΝΔ ότι ο Τσίπρας και η ομάδα του υπερέβησαν τα εσκαμμένα και τα θέσμια!

Η χλευαστική πλάκα που τους έκανε με τις συνεχείς απαξιωτικές δηλώσεις του περί της ανάγκης για ουσιαστική αντιπολίτευση, οι «διαρροές» περί των διαύλων επικοινωνίας του με τον Καραμανλή και του καθεστωτικού σχεδίου του, κ.λπ. ήταν μία ακόμα ένδειξη της «οίησής» του, όπως παραδέχθηκε στη Βουλή. Ποιητική αδεία, οι ΝΔκράτες τού είπαν κάτι σαφές, όπως έγραψε και τραγούδησε ο Μάρκος Βαμβακάρης...:

«Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά/και θα λυγίσει ο κλώνος
και θα σου φύγει το πουλί/και θα σου μείνει ο πόνος...».
Παρά ταύτα, παρά το προφανές μήνυμα, το ερώτημα είναι πώς οι ηγεσίες θα χειρισθούν το λαϊκό μήνυμα.

Όχι μόνον η ΝΔ ή εξ αντιθέτου ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο αφορά στα κόμματα της κεντρο-αριστεράς και την ανάγκη να ανασυνθέσουν το χώρο αυτό, ειδικά εάν εκλεγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Τι ήταν άραγε η απρόσμενη συμμετοχή των ΝΔκρατών;

Ως κόμμα-στίξη, μια σύντομη διακοπή, δηλαδή, στη ροή της διαδικασίας; Ως κόμμα, μια συλλογική δηλαδή οντότητα που άγεται από - και άγει πολιτικές διεργασίες και δημόσιο λόγο; Ή, απλώς ως κώμα, ένα αναίσθητο σώμα χωρίς συνείδηση των διακυβευμάτων, πέραν των προσωπικών στρατηγικών και μικρο-επιδιώξεων;
Ο χρόνος θα δείξει, σύντομα...

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top