FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Επήλθε, αμείλικτα, το τέλος της «σαιζόν»: ημέρες μείνανε για να τελειώσει η απίστευτη χρονιά 2015. Είχαμε μάθει να γιορτάζουμε, κάποτε, το «ελληνικό καλοκαίρι»· εφέτος, μάθαμε να εορτάζουμε τον «ελληνικό χειμώνα»!

Επήλθε, αμείλικτα, το τέλος της «σαιζόν»: ημέρες μείνανε για να τελειώσει η απίστευτη χρονιά 2015. Είχαμε μάθει να γιορτάζουμε, κάποτε, το «ελληνικό καλοκαίρι»· εφέτος, μάθαμε να εορτάζουμε τον «ελληνικό χειμώνα»!

Μια χρονιά που όλα έγιναν τόσο γρήγορα, όσο η ζωή μας που καλπάζει ανηλεώς, αλλά και τόσο αργά όσο το στάγδην «μαρτύριο» της κατησχυμένης, συρρικνωμένης καθημερινότητάς μας. Είθισται στο τέλος κάθε «σαιζόν» να αποδίδονται βραβεία: τα Νόμπελ, τα Όσκαρ, τα Βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών, «η σημαντικότερη προσωπικότητα του πλανήτη» του Time, «οι 500 πλουσιότεροι» του Forbes, κ.ο.κ. Ακόμα και ο διαβόητος Λαζόπουλος δίδει τα Βραβεία λαϊκισμού «Παπαρίων»!
Ανασκοπώντας την καταθλιπτικότερη χρονιά της ζωής μου, είπα να απονείμω κι εγώ τα Βραβεία του «Ηλιθίου». Εμού δηλαδή.

Το διευκρινίζω ρητώς, πριν σπεύσουν φίλοι, «φίλοι» κι ευεργετημένοι αχάριστοι να πιάσουν τα ρουμάνια του ανώνυμου διαδικτύου ή το «βήμα» της καφενόβιας δημοκρατίας να βγάλουν τη δέουσα χολή.
Τα βραβεία αφορούν την κορυφαία πολιτική ρήση ή πράξη που με άφησε άφωνο ή σε αδυναμία κατανόησης ως πολίτη. Ακολούθησα την τυπική «μεντιακή» διαδικασία: εντόπισα δυνητικές υποψηφιότητες, τις συν-αξιολόγησα -προφανώς με την προσωπική μου στρέβλωση.

Κατέληξα στη λίστα των τελικών υποψηφιοτήτων: (1) «σκληρή, υπερήφανη διαπραγμάτευση», (2) «δημιουργική ασάφεια», (3) το ΝΟΧΙ, δηλαδή το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ σε 17 ώρες, (4) «οι μετανάστες λιάζονται», σε συνδυασμό με το «οι μετανάστες εξαφανίζονται», (5) «ο Παπαμιμίκος μπορεί, εκ του καταστατικού, να γίνει Πρόεδρος της ΝΔ», (6) «τεχνική αστοχία εμπόδισε τη ΝΔ να εκλέξει Πρόεδρο», (7) «_ουλή των Ελλήνων», (8) «shitizens of Greece», (9) «η αριστεία είναι ρετσινιά». Απέκλεισα πρόσωπα και στάσεις καθαυτό, καθότι αντιστοιχούν σε άλλο βραβείο, που ξεπερνά τις ικανότητες κρίσης μου: Ζ. Κωνσταντοπούλου, Γ. Βαρουφάκης, Γ. Κατρούγκαλος, Α. Μητρόπουλος, Γ. Πανούσης, Σ. Παππάς, Α. Παπαμιμίκος, Α. Γεωργιάδης, Φ. Κουβέλης... πρωτίστως όμως Β. Λεβέντης και Π. Πολάκης...

Είτε διότι ανήκουν στη χορεία ειδικών επιτροπών είτε διότι το βραβείο θα εδίδετο ως επίτευγμα ζωής/καριέρας στον Έλληνα Πολίτη, μάλλον εξ ημισείας με το πρωθυπουργικό «shitizens of Greece»!
Είχε ενδιαφέρον η άσκηση: συνειδητοποίησα, ως συλλογή, τι ακούσαμε και τι ζήσαμε εφέτος! Κι εκεί που ετοιμαζόμουν να πω το γνωστό οσκαρικό «...and the winner is...» για το ΝΟΧΙ, κατέπεσαν τα πάντα: «...δικαιούμαι ολίγην οίηση...» μας είπε προσφάτως από βήματος Βουλής ο κ. Πρωθυπουργός· και επαξίως κατακτά το σχετικό βραβείο, καθότι εξηγεί, συμπυκνώνει και αναπτύσσει το σύνολο των προηγουμένων υποψηφιοτήτων.

Εξηγεί το «2015» και προϊδεάζει για το μέλλον...
Το κύρος, όμως, ενός Βραβείου προκύπτει τόσον από τον αποδέκτη, όσον και από τον αθλοθέτη. Είναι αναγκαίο για λόγους εγκαθίδρυσης να εξηγηθεί ο τίτλος του, τουλάχιστον. Το Βραβείο επομένως της ταπεινής τούτης εβδομαδιαίας στήλης/επιφυλλίδας πηγάζει από την προσωπική απόπειρα ισορρόπησης μέσα στην παλαβάδα που νιώθω ότι μας πιέζει αφάνταστα, κοινωνικά, οικονομικά, ψυχολογικά.

Το ονόμασα Βραβείο του Χειμώνα ενός «Ηλίθιου», θα μπορούσα εξίσου να το ονοματίσω ως Βραβείο «Άυπνης Μοναξιάς». Θα έλεγα ότι συναιρεί κι αντιδιαστέλλει τα παρελκόμενα δύο αφηγηματικών προσωπικοτήτων: του Μίσκιν από τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι και του Ζέλιγκ, τον ασπρόμαυρο «άνθρωπο-χαμαιλέοντα» του Woody Allen στην ομώνυμη ταινία.

Λέει ο «Ηλίθιος» Μίσκιν (ο αυτοβιογραφούμενος Ντοστογιέφσκι, δηλαδή): «... βυθιζόμουν σε πλήρη αποβλάκωση, έχανα εντελώς το μνημονικό μου και παρ’ ότι δούλευε το μυαλό μου, ανατρεπόταν θαρρείς, η λογική ροή των σκέψεών μου. Κατά συνέπεια μου ήταν αδύνατο να βάλω σε τάξη παραπάνω από δυο τρεις ιδέες...». Ο Μίσκιν βέβαια έπασχε από παθολογική επιληψία, ο αθλοθέτης ίσως από πολιτική «επιληψία»...

Και τι ήταν ο Ζέλιγκ του Woody Allen; O Ζέλιγκ ήταν ο άνθρωπος που συνταυτιζόταν πάντα με την κυρίαρχη άποψη, άλλαζε ιδέες και συμπεριφορά ανάλογα με το τι επικρατούσε κατά συγκυρία γύρω του. Κάπως ως το επιθυμητό πρότυπο του τρέχοντος πολιτικού καθωσπρεπισμού, με κυρίαρχο το πρότυπο του οπαδού του Μαξίμου με ολίγην σως Συγγρού». Ένα κράμα φόβου ως προς την έκφραση, αφοπλισμένης κριτικής πλην κρυφής επιθετικότητας και αναπόφευκτης παρατηρητικότητας». Κάτι δηλαδή ως αν ζούσες σε ένα κόσμο εντόμων να μπορούσες να περπατάς ανάποδα στο ταβάνι!

Αναγνωρίζοντας τις προσωπικές στρεβλώσεις, πολλές κι ίσως άδικες, θεώρησα ότι υπάρχουν όρια στα όσα μπορεί να υποδυθεί ο φοβισμένος άνθρωπος: το κυριότερο, πόσο μπορεί να θεωρηθεί κατόρθωμα η ευκολία με την οποία θυσιάζει την ταυτότητά του ώστε να γίνεται αποδεκτός από φίλους, «φίλους» κι ευεργετημένους αχάριστους; Προκειμένου να καταλάβει και να εκφράσει το τι του συμβαίνει, είτε του αρέσει, είτε δεν του αρέσει;

Με τούτα και εκείνα, το 2015, μου επεφύλαξε ως «αθλοθέτη» του Βραβείου στιγμές βαθιάς αμηχανίας. 'Όπως όταν αναρτήθηκε στο πεδίο ηλεκτρονικού σχολιασμού της εφημερίδας, το ερώτημα εάν είμαι «αρχ... καθηγητής» ή «καθηγητής μ’ αρχ...»! Κι υπήρξε διάλογος επί του ερωτήματος! Όπως όταν κάρφωσαν στην πόρτα του γραφείου φίλου και συναδέλφου που υποστήριξε το ΝΑΙ, φωτογραφία με SS, σε ελληνικό Πανεπιστήμιο που κραυγάζει στεντορείως για το «άσυλο ιδεών»!

Όπως όταν, κάθε τρεις και λίγο, μου σπάνε το αυτοκίνητο, μετά από άρθρο στην εφημερίδα αυτή! Όπως αντιστρόφως όταν κάποιοι άλλοι, πάρα πολλοί, συνηγορούν επί της θεματολογίας και των θέσεών μου!
Μίσκιν, ίσως! Ζέλιγκ, ΠΟΤΕ!

Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» απεδέχθη τη λογική αυτή και συνέχισε να φιλοξενεί τα αρθρίδιά μου. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολο. Και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων, για το χώρο και τη στάση! Και δεν είμαι τόσο αγαθός ώστε να μην αντιλαμβάνομαι τις απαιτήσεις του δημοσιογραφικού χώρου!

Όσον αφορά στο φετινό νικητή του Βραβείου, μια ευχετήριος υποσημείωση: «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν» (Ιλιάδα, Ζ, 208). Δηλαδή, «πάντα να αριστεύεις, να ξεπερνάς τους άλλους, να τιμάς το πατρικό γένος που ανήκεις». Δε νομίζεις ότι ήλθε η ώρα να σοβαρευτούμε κάπως; Με λογική και νοοτροπία Μπαλτά, γίνεται;
Καλή Χρονιά, 2016!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Όταν χάθηκε η Πόλις... Κήρυξ διάλυσης... »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top