FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Η κυβερνητική τηλεόραση είχε μιαν αναντίρρητη επιτυχία την εβδομάδα που πέρασε: Δευτέρα και Τρίτη είχε δύο σημαντικές συνεντεύξεις, του κ. Τσίπρα και του κ. Αναστασιάδη, Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αντιστοίχως.

Η κυβερνητική τηλεόραση είχε μιαν αναντίρρητη επιτυχία την εβδομάδα που πέρασε: Δευτέρα και Τρίτη είχε δύο σημαντικές συνεντεύξεις, του κ. Τσίπρα και του κ. Αναστασιάδη, Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αντιστοίχως.

Ως «πολιτικά ασθενής», δηλαδή παθολογικά εμμονικός με την πρωτογενή ενημέρωση, τις παρακολούθησα αμφότερες. Ήταν απολύτως διδακτικές· θα ήταν ίσως και πολιτικά αποτελεσματικές εάν τις παρακολουθούσαν περισσότεροι συμπολίτες, εάν συνέκριναν τον πολιτικό λόγο, την εσωτερική λογική των θέσεων -αλλά και την όλη αισθητική της παρουσίας των δύο ανδρών- αποκτώντας ένα κριτήριο συν-αξιολόγησης.

Προσωπικά, συγκρίνοντας τις δύο παρουσίες, κατάλαβα απολύτως γιατί η Κύπρος βγαίνει μετά από δύο χρόνια από το άγος του Μνημονίου (της), ενώ η Μητέρα Ελλάς, μετά από επτά χρόνια, βυθίζεται όλο και βαθύτερα στο οικονομικό τέλμα και την πολιτική παρακμή. Παραφράζοντας τη γνωστή επιτυχή ατάκα του Κλίντον προς τον τότε ανθυποψήφιο του για την προεδρία των ΗΠΑ, «it's the economy, stupid», εδώ ισχύει το «είναι η Ηγεσία, ηλίθιε»!

Το σημαντικότερο εξ όσων είπε ο κ. Αναστασιάδης: «...υποχρέωση του Ηγέτη είναι να παίρνει πρόσκαιρα δύσκολες αποφάσεις αλλά υπέρ του λαού του αργότερα, όχι να γίνεται αρεστός ή να διαχειρίζεται το προσωπικό πολιτικό κόστος...». Το σημαντικότερο εξ όσων είπε ο κ. Τσίπρας: «...αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση, αυτό είναι παράκρουση...»!

Καταλάβατε τι είπαν; Και κυρίως ποιος είπε τι; Καταλάβατε τη διαφορά νόησης και κυρίως γιατί επί επτά χρόνια είμαστε στο «χείλος του γκρεμού», ως άτομα και ως κοινωνία;

Η Αντιπολίτευση ΔΕΝ κατάλαβε πάντως, σίγουρα! Την ώρα που ψάχνει ταυτότητα και ιστορικό προορισμό, προτάσσει τη «δικαίωση» του παρελθόντος έργου της. ΔΕΝ καταλαβαίνει ότι η εμμονή στο «παρελθόν» είναι πολιτικά αυτοκαταστροφική, καθότι το παρελθόν αυτό είναι βεβαρυμμένο από λάθη και αμαρτίες που οδήγησαν στο άθλιο παρόν!

ΔΕΝ καταλαβαίνει ότι ο λαός ζητά εναγωνίως «μέλλον»! Και ΔΕΝ καταλαβαίνει αυτό που πράττει, ακκιζόμενος και κομπάζων, με εκπληκτικό αμοραλισμό, ο Τσίπρας: διαγράφει συστηματικά το παρελθόν του, αυτός ο ορισμός της «παρακρουστικής» -και αποκρουστικής- αντιπολίτευσης! Και δι’ αυτού αναβαπτίζεται καθημερινά ως μη έχων δέσμευση με -και από- τίποτα: εδώ έχουμε το νεοπαγές θεώρημα της «διαρκούς πολιτικής παρθενίας» να παίρνει σάρκα και οστά.

Έστω και δια καθημερινής πολιτικής «παρθενορραφής», ο Τσίπρας αισθάνεται ότι μπορεί να επικαλεσθεί την «απειρία» ως αιτιολόγηση της «ανικανότητας» και των «επιδόσεων». Και να γίνεται αποδεκτό!

Μπορεί να κάνει απίστευτα πράγματα και να «μην τρέχει τίποτα» ο επί των Φόρων εντεταλμένος Υπουργός Του· μπορεί να διορίζει ως Υπουργό Υγείας Του (!) αυτό το πρωτόγονο «πασοκικό πράμα» με το οποίο κάνει διακοπές σκαφάτες και να «μην τρέχει τίποτα»· μπορεί να συνεργάζεται ανέφελα με συνομωσιολόγους δεξιούς την ώρα που τα κύματα του αυταρχισμού σαρώνουν τον πλανήτη, από τη Γαλλία στον Πούτιν, τον Ερντογάν και τον Τραμπ, «και να μην τρέχει τίποτα»· και μπορεί να κάνει το χειρότερο όλων: να κλείνει το μάτι στα στελέχη του κόμματός του, αφήνοντας δομικά στοιχεία της δημόσιας ζωής και διοίκησης στα χέρια τους -Παιδεία, Υγεία, ενημέρωση, ασφάλεια...- ως ξεροκόκαλο για τη «σιωπή» τους στα κεντρικά ζητήματα της συνομιλίας του με τα διεθνή κέντρα που τον ανέχονται/στηρίζουν.

Καθότι αυτή στρατηγική είναι η συνταγή της απόλυτης κυριαρχίας Του: σε καθημερινή βάση προωθεί τα σχέδιά του· σε μακροπρόθεσμη, εγκαθιδρύει το καθεστώς Του.
Αυτά σκέφτηκα όταν τέλειωσε η συνέντευξη.

Και ειλικρινά στενοχωρήθηκα, λυπήθηκα, για ένα νέον άνθρωπο που επικαλείται την Αριστερά «μου». Και μετά, ως επόμενο στάδιο αντίδρασης, λυπήθηκα για εμένα, που ευρίσκομαι επί τόσα χρόνια στο «χείλος του γκρεμού».

Βλέποντας το «θέατρο» των τελευταίων ημερών με την υποτιθέμενη σύγκρουση με τη Γερμανία και το Σόιμπλε, λόγω της σφοδρής ενόχλησής του με ένα δημοσίευμα γερμανικής εφημερίδας -αν είναι δυνατόν σε επίπεδο διεθνούς πολιτικής- για το «ακυβέρνητο καράβι», αναρωτιέμαι: μα καλά, εμένα που έχει συνθλιβεί η ζωή μου, που έχει υποβαθμισθεί το βιοτικό μου επίπεδο, εκεί στο «χείλος του γκρεμού», τι μου λέει κι ο Τσίπρας κι ο Σόιμπλε; ότι δεν κυβερνά η Γερμανία μέσω των βαρουφάκειων «θεσμών» την Ελλάδα σήμερα;

Κι εντέλει ποιος από τους δύο είναι ο ατζαμής καπετάνιος; Και ποιος ο Ύπαρχος;
Κι ύστερα, ανάβλυσε ακατάσχετα από μέσα μου μια απορία, μια πίκρα για τη συλλογική τιμωρία που υφιστάμεθα. Προσπάθησα να δω τη χώρα μου, με μάτια εσωτερικά και εξωτερικά, τι εικόνα έχουμε επιτέλους, ποια μοίρα μάς διαφεντεύει;
Το πρώτο μου συμπέρασμα είναι μια αίσθηση γήρατος.

Ο Χρόνος-Κρόνος μοιάζει σα να έχει σταματήσει σε μιαν άλλη, μακρινή εποχή! Αλλά και σα να έχει πυκνώσει επικίνδυνα! «Θυμάμαι» ότι η Κρίση ξεκίνησε το 2008. Μας χωρίζουν μόλις επτά χρόνια από τότε. Κι όμως, αν κάποιος γυρίσει «πίσω», νιώθει ότι μιλάμε για άλλο αιώνα, άλλη εποχή κι άλλη χώρα!

Τρομερή αντίφαση μεταξύ καταιγιστικών εξελίξεων, ανατροπών, ειδήσεων... κι όμως ο Χρόνος να μοιάζει ακίνητος σε κάποιο απώτερο παρελθόν!

Μετά, ως δεύτερος συνειρμός, μου ’ρθε στο μυαλό μια αλληλουχία σταδίων ψυχολογικής διάθεσης απέναντι σ’ αυτό το «μαρτύριο». Στην αρχή, ήταν η άρνηση των γεγονότων: δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, λέγαμε συλλογικά. Μετά, μας κάλυψε ο θυμός: αγανακτήσαμε και ποιος «κερατάς» φταίει για την κατάντια μας λέγαμε;

Ύστερα, ήλθε η διαπραγμάτευση: εντάξει, έγινε ό,τι έγινε, τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Κι έπειτα, ήλθε η σιγή της κατάθλιψης: συρροή στα ΑΤΜ και ψήφος υπέρ Του. Και σήμερα; Σήμερα, η αποδοχή! Ως σε καταληκτικό στάδιο ασθενείας ευρισκόμενοι, ας ζήσουμε ό,τι μας έμεινε! Ο Τσίπρας εκμεταλλεύθηκε απολύτως αυτήν την αλληλουχία, η Αντιπολίτευση τι κάνει;

Ο τρίτος συνειρμός, με στενοχώρησε πιο πολύ από όλους τους παραπάνω! Είχε να κάνει με τον κυρίαρχο λόγο στο διεθνές περιβάλλον όσον μας/με αφορά! Η αμείλικτη σκληρή τιμωρία έναντι ενός «περίεργου» ή «ιδιαίτερου» λαού. Σταύρωση! Διαβάζω συνέχεια τον ξένο Τύπο, επί δεκαετίες. Όταν ο ΓΠΑ κατέφυγε στο ΔΝΤ και το πρώτο Μνημόνιο, είδα την Κόλαση να ανοίγεται μπροστά στα μάτια μου. Μια σκοτεινή καταβόθρα να καταπίνει τη ζωή μου/μας. Και την αξιοπρέπειά μου. Μια καταβόθρα του λαϊκισμού, που τόσο εκθρέψαμε και λατρέψαμε στο εσωτερικό μας, ώστε να μη δικαιούμαστε να την καταγγείλουμε στο εξωτερικό μας.

Οι πολιτικοί «γιατροί» ήταν εξ αρχής παρόντες παντού, διεθνώς: για να πουν στους πολίτες τους ότι δεν κινδυνεύουν από την ασθένειά μας, το ελληνικό μίασμα. Κι ότι, αν ακολουθήσει τη θεραπεία ο Έλλην ασθενής, θα ζήσει για πολλά χρόνια! Κι εμείς, απέναντι στη ρητορική της «ασθενείας»;

Εμείς καταλάβαμε ότι δε μπορούμε να παρακολουθούμε σιωπηροί την περιφορά της κατακερματισμένης υπόληψής μας στις λεωφόρους της πολιτικής showbiz! Εξομολογηθήκαμε δημοσίως και διεθνώς τις «αμαρτίες» μας: αναμάρτητος ο ένας, αμόλυντος ο άλλος... ξυπόλητοι περπατήσαμε σε σπασμένα γυαλικά... καταγγέλλοντας τα χρόνια της αληθούς «ασωτίας» μας. Αυτή είναι η τραγική διάσταση της «τιμωρίας» του ασώτου, που δεν έχει τα μέσα ή τη δυνατότητα να υπερασπισθεί τον εαυτό του.

«Τα θέλαμε και τα πάθαμε» είναι το δομικό αφήγημά μας.
Κι απέναντι σ’ αυτόν τον πνιγμό: ο Τσίπρας! Κι ο αντι-Τσίπρας πλέον: ως εκδοχή του G.G.amoroso! Ευτυχές και αίσιον το Νέον Έτος!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Η δημοφιλία ως ένδειξη ανυπαρξίας πολιτικής... »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top