FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Οι Μεγάλες Δημοκρατίες, είτε ως Πολιτειακές Οντότητες είτε ως Έθνη, αξιολογούνται στην/από την πορεία τους στο βάθος του Χρόνου των θεμελιωδών θεσμικών συντεταγμένων τους.

Οι Μεγάλες Δημοκρατίες, είτε ως Πολιτειακές Οντότητες είτε ως Έθνη, αξιολογούνται στην/από την πορεία τους στο βάθος του Χρόνου των θεμελιωδών θεσμικών συντεταγμένων τους.

Αξιολογούνται από τη θεσμική αντοχή και τον κοινωνικό χειρισμό που προσφέρουν στις ταλαντώσεις της Ιστορίας, τις εξάρσεις και τις καταστροφές, τις νίκες και τις ήττες της εκάστοτε πιεστικής συγκυρίας ή περιόδου. Την πρόσδεση, την προσκόλληση και τη συνεχή αναφορά στο δομικό «είναι» τους, κι όχι στο «φαίνεσθαι» ή το προσκαίρως «γίγνεσθαι» τους.

Εγγράφονται στη συλλογική συνείδηση του Ανθρώπου μέσω των κορυφαίων συμβολισμών των Αρχών που δημιούργησαν, εξέλιξαν και εκπροσωπούν.

Κάμπτονται ή υποχωρούν προσκαίρως, κατά χρονική περίοδο, όταν παρασύρονται στη βεβαιότητα των κεκτημένων, όταν δηλαδή λησμονούν την ανάγκη διαρκούς εγρήγορσης υπέρ- και περί αυτές.

Όταν, δηλαδή, οι Μεγάλες Δημοκρατίες υποκύπτουν παροδικά στη νοητική «άπλα» του σχετικισμού της πολιτικής αερολογίας και της αγνόησης του θεμελιώδους συνοδού γνωρίσματος τους: ο καπιταλισμός, ως οικονομικό σύστημα και οι πολιτισμικές και πολιτικές προεκτάσεις του είναι μεν ευνοϊκό, ευρύχωρο και ευεπίφορο περιβάλλον για κάθε «διαμαρτυρία», παράλληλα όμως είναι δυσμενές περιβάλλον για την έλλογο διακυβέρνηση. Αυτό το απλό συμπέρασμα μπορεί να καταλήξει σε αιματηρό αποτέλεσμα.

Οι Μεγάλες Δημοκρατίες έχουν τυπικά γνωρίσματα: εκπροσώπηση / αντιπροσώπευση του λαού στις διαδικασίες λήψης απόφασης· ένα / κάποιο μοντέλο κοινωνικής διαπραγμάτευσης· ένα / κάποιο σύστημα κοινωνικής και δια-γενεακής αλληλεγγύης· διάκριση των εξουσιών ώστε να διαφυλάσσονται δικαιώματα και ισορροπίες· ένα / κάποιο σύστημα αξιολόγησης της πορείας τους και διόρθωσης / αποκατάστασης των σφαλμάτων τους... Κυρίως, όμως, έχουν άρρητες Αρχές: η ασφάλεια είναι δικαίωμα του πολίτη και υποχρέωση της Πολιτείας· ή, η επιλογή υπερέχει της επιβολής.

Η ελευθερία δεν είναι διακήρυξη: είναι βίωση των Αρχών αυτών.
Το αιματοκύλισμα στο Παρίσι δεν ήταν απλώς μια μεγάλης κλίμακας τρομοκρατική επίθεση. Ήταν επίθεση στις Αρχές αυτές. Δεν ήταν η έκταση του γεγονότος, ήταν ο χώρος, ο τόπος και οι στόχοι του. Και ό,τι αυτοί συμβολίζουν.

Ο πρόεδρος Hollande χαρακτήρισε το γεγονός ως «πόλεμο στη Γαλλία»: σε μια ομιλία του ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης, δηλαδή και το Κοινοβούλιο και τη Γερουσία, θύμιζε τον Αμερικάνο πρόεδρο F.D. Roosevelt την επομένη της ιαπωνικής επίθεσης στο Perl Harbor. Ως Γάλλος και ως πρόεδρος ανέπτυξε τη ρητορική της προστασίας του λαού του, απέναντι στη γαλλική «11η Σεπτέμβρη"» - τους Δίδυμους Πύργους, δηλαδή. Πολιτικά, στρατιωτικά, επιχειρησιακά και θεσμικά θα δούμε πολλά στο άμεσο μέλλον.

Για όλους τους υπολοίπους όμως, το ζήτημα είναι πολύ ευρύτερο. Και οι συμβολισμοί βαρύτατοι. Για παράδειγμα, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση συνήλθε σε Σώμα, για τρίτη φορά από την εποχή του Ναπολέοντα: με άλλα λόγια, πέρασαν πόλεμοι άγριοι, επαναστάσεις, συγκρούσεις και κοινωνικές εξελίξεις τεράστιας κλίμακας· κι όμως υπάρχουν θεσμοί, ριζωμένοι στη Γαλλική Επανάσταση, που παραμένουν αναλλοίωτοι και συνεχείς πάνω από 200 χρόνια, συνυπάρχουν και υπογραμμίζουν την πορεία δόμησης της Δυτικής Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος ίστατο όρθιος και μόνος ενώπιον του πολυκομματικού Σώματος το οποίο «ομοφώνως» έψαλλε τη Μασσαλιώτιδα: με άλλα λόγια, ο Ηγέτης ενώπιον του λαού και της Ιστορίας!

Κι η Μασσαλιώτιδα, που έχει γίνει «σουξέ» τις τελευταίες ημέρες, τί ήταν; Ο Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας ή το μείζον πατριωτικό / επαναστατικό τραγούδι που κίνησε λαούς, αισθήματα και λογικές επί δεκαετίες, από τη Γαλλία, στην επαναστατική Ρωσία, την Ισπανία του Εμφυλίου, τη Χιλή, κοκ…;
Τί κάνει άραγε τη Μασσαλιώτιδα, εγερτήριο μήνυμα, από τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης έως τους φιλάθλους στο Wembley? Πιθανόν τίποτα περισσότερο από το θεμελιώδες άσμα που ώθησε τους εθελοντές από τη Μασσαλία να υπερασπισθούν την πατρίδα τους και την Επανάσταση απέναντι στους Πρώσους, που ήθελαν να την καταλύσουν / καταστείλουν...

Εμπρός Παιδιά της Πατρίδας/η Ημέρα της Δόξας έφθασε/.../
Στα όπλα Πολίτες/Σχηματίστε τις Ταξιαρχίες σας/Εμπρός... Εμπρός...
Ας το καταλάβουμε επιτέλους: δεν είναι τίποτα περισσότερο από το μήνυμα του Μαραθώνα στο βάθος των αιώνων! Ο Αθηναίος Πολίτης - Οπλίτης που διεκδικεί εν όπλοις το δικαίωμα στις Αρχές της Δημοκρατίας του! Το Ελληνικόν Πυρ, που το αντιλαμβάνονται όλοι οι άλλοι, εκτός από εμάς που έχουμε αφήσει τις πολιτισμικές συντεταγμένες μας, όπως και τη γλώσσα μας, ως Αρχή και ως σύλληψη!
Το σημείο καμπής έφτασε. Οι ευρωπαϊκές Δημοκρατίες ευρίσκονται απέναντι σε παράφρονες με βαρύ οπλισμό, σε βάρβαρους φασίστες που απειλούν ευθέως τις Αρχές του πολιτισμού μας: την ελευθερία και την ασφάλεια, το δικαίωμα στην επιλογή, την άρνηση της επιβολής. Είναι σαφές ότι αυτοί οι αλητήριοι έκαναν στρατηγικό λάθος: επετέθησαν σε Πολιτισμική Υπερδύναμη! Την πατρίδα του Ρακίνα, του Ντιντερό και των Εγκυκλοπαιδιστών, των Διαφωτιστών και των Ρομαντικών, των προγόνων της Εξέλιξης,…, του Γκοντάρ και του Σαρτρ! Είναι η αρχή του τέλους τους!

Και ίσως η αρχή της ελπίδας για όλους μας ότι η νωθρή δημοκρατία, ότι ο εξισωτισμός στο μηδέν, μετράει αντίστροφα! Ότι όποιες κι αν είναι οι πρόσκαιρες υποχωρήσεις, οι παροδικές παλινωδίες και λιποψυχίες, υπάρχουν πάντα εκεί τα Μεγάλα κι Ανυπέρβλητα σύμβολα: Η Μασσαλιώτιδα και ο Ύμνος στην Ελευθερία! Τα θεμελιώδη κείμενα του τί και ποιοί είμαστε σήμερα στην Ευρώπη και τον Κόσμο! Στο αθώο αίμα των νέων που χύθηκε στο Παρίσι, στην ακραία βάσανο που υφιστάμεθα όλοι μας, εδώ στα όρια του Δυτικού Πολιτισμού, ας θυμηθούμε, ας μην ξεχνάμε:

Σε γνωρίζω από την κόψη/του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη/που με βια μετράει την γη.
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη/των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,/χαίρε ω χαίρε,
Ελευθεριά!

Οι Γάλλοι μαθητές μαθαίνουν το ποίημα του Σολωμού. Εμείς, το θυμόμαστε;

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top