FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Δε θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου σχεδόν όλες οι εναλλακτικές οδοί μοιάζουν αδιέξοδοι. Έχουμε Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση χωρίς ουσία, με δομικά προβλήματα και χωρίς εμφανή και σαφώς εκφρασμένο εθνικό στρατηγικό στόχο.

Δε θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου σχεδόν όλες οι εναλλακτικές οδοί μοιάζουν αδιέξοδοι. Έχουμε Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση χωρίς ουσία, με δομικά προβλήματα και χωρίς εμφανή και σαφώς εκφρασμένο εθνικό στρατηγικό στόχο.

Πορευόμαστε ημέρα την ημέρα, με ψευδο-συγκρούσεις και εντάσεις άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Με πολύ θόρυβο, αλλά χωρίς κανένα σήμα. Βουητό κενολογίας και κενοδοξίας και ακραίας ιδιοτέλειας κατακλύζει τη χώρα, σε μια περίοδο που οι όποιες σταθερές, πολιτικές, ιδεολογικές και αριθμητικές μοιάζουν ως φτερό στον άνεμο.
Στο χώρο της Κυβέρνησης, τα πράγματα σχηματοποιούνται οριστικά. Ο Τσίπρας απέκτησε πλήρως το δικό του μνημόνιο, το δικό του «μονόδρομο» και -εσχάτως- και το δικό του «success story».

Η θεμελιώδης αντίφαση του αναδεικνύεται καθημερινά: είναι πολιτικά κυρίαρχος, ενώ είναι εντυπωσιακά αδύναμος. Ως ηγέτης της «κυβερνώσας αριστεράς» ή ως φυσικό πρόσωπο «είναι θύμα της επιτυχίας του», για να θυμηθούμε τη νέα έννοια που εισήγαγε ο κ. Τσακαλώτος για την οικονομία. Πήγε ως καβαλάρης σε ροντέο να δαμάσει τον αφηνιασμένο ταύρο, το τέρας του λαϊκισμού που ανέδειξε και υιοθέτησε και δη στη χειρότερη εκδοχή του, έχοντας κάνει απλώς κάποια στοιχειώδη μαθήματα ιππασίας με γηρασμένο άλογο.

Του διέφυγε ότι στο λαϊκό αυτό άθλημα, νικητής δεν είναι αυτός που δε θα πέσει από τη ράχη του τέρατος αλλά αυτός που θα μείνει περισσότερα δευτερόλεπτα πάνω του. Καθότι, δεν υπάρχει περίπτωση: όλοι γκρεμοτσακίζονται, γρήγορα, ως γνωστόν. 

Πλην όμως και δεδομένων αυτών, το κορυφαίο πολιτικό πρόβλημα -και ίσως το μεγαλύτερο αδιέξοδο για τη χώρα- δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι η δομική ανυπαρξία της Αντιπολίτευσης. Αν επιχειρήσουμε να κωδικοποιήσουμε, εν συντομία, το τι «λέει» στον ελληνικό λαό, αναπόφευκτα θα παρατηρήσουμε ότι «δε λέει τίποτα», για το μέλλον τουλάχιστον.

Ο λόγος της Αντιπολίτευσης συγκροτείται γύρω από δύο κεντρικές ιδέες. Πρώτον, «είμαστε η παράταξη που πάντα στήριξε την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας». Δεύτερον, «αναλάβαμε δύσκολες, αντιδημοτικές αποφάσεις, κρατήσαμε όρθια τη χώρα και ... αδικηθήκαμε».

Αμφότερες αποδεικνύονται επιφανειακά λογικές, πλην όμως συναιρούνται εξαιρετικά συσταλτικά στην αναζήτηση ενός νέου αρχηγού «αντι-Τσίπρα».
Εάν κοιτάξουμε προσεκτικά και τα τρία αυτά στοιχεία, είναι μάλλον νομοτελειακό ότι το δομικό πρόβλημα της Αντιπολίτευσης είναι ότι μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή -και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη δευτερευόντως- ετεροπροσδιορίζεται στρατηγικά και στρέφεται στο παρελθόν.

Επί 15 και πλέον χρόνια προσπαθούσε να είναι «αντι-Ανδρέας», τώρα «αντι-Τσίπρας», το ίδιο πράγμα εν πολλοίς. Παλεύει σχηματικά να βρει το «νέο, χαρισματικό, λαϊκό, ...κ.λπ.» αρχηγό του κόμματος την ώρα που το κρίσιμο ζητούμενο είναι να αναδείξει τον Ηγέτη της χώρας. Είναι απορίας άξιον το πώς δε γίνεται κατανοητό ότι στις τρέχουσες συνθήκες και αντιλήψεις, πολιτικά «αντι-Τσίπρας» είναι εξ ορισμού ο Λαφαζάνης και όχι ο όποιος μελλοντικός αρχηγός της ΝΔ.

Δικαιούνται τα σημερινά κομματικά στελέχη της ΝΔ να επικαλούνται, ως κτήμα τους, την παράδοση του Κ. Καραμανλή; Ως ιστοριογραφική συνέχεια και αναφορά, προφανώς ναι! Είναι απολύτως αληθές ότι ο Κ. Καραμανλής έλαβε και εφάρμοσε στρατηγικού επιπέδου αποφάσεις για την Ελλάδα. Η διασφάλιση και εμπέδωση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, μετά τη δικτατορία και μέσα στη φωτιά της Κύπρου, είναι μέγα επίτευγμα, το οποίο συχνά λησμονείται ως προς τη διαχρονική του αξία και τις καθημερινές συνέπειες για τη ζωή των πολιτών.

Ακόμα σημαντικότερη, η επιλογή του να άρει την Ελλάδα από τα ασαφή πολιτικά και πολιτισμικά όρια Ανατολής - Δύσης και την περιφερειακότητα της Νότιας Βαλκανικής και να τη μεταφέρει εγκαίρως στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Στα τριάντα και πλέον χρόνια μετά, οι λαϊκιστές αντίπαλοι του έσπευσαν και σπεύδουν να διασφαλίσουν το κεκτημένο αυτό.

Αυτό είναι που καθιστά τον Καραμανλή, Ηγέτη πέραν των ορίων και των μέτρων ενός διακεκριμένου πολιτικού.
Αρκεί όμως σήμερα, η επίκληση αυτής της δομικής κληρονομιάς και των παρελκομένων συνεπειών της, ώστε να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά η ΝΔ; Προφανώς, όχι! Καθότι πιο κρίσιμα και σημαίνοντα είναι, ίσως, για σήμερα, άλλα γνωρίσματα του αρχικού Καραμανλισμού: ο κρατισμός -θυμηθείτε τις «εθνικοποιήσεις» τραπεζών, ναυπηγείων κ.λπ.-, η ανοχή στις αναπτυσσόμενες τότε συντεχνίες -έμβρυα του πελατειακού Κράτους- και η ασάφεια/υποχωρητικότητα απέναντι στην ανάδειξη των συνδικαλιστών, όχι ως διεκδικητών αλλά ως συν-διαχειριστών της Διοίκησης. Κι όσο κι αν ήταν ιστορική ανάγκη, η ανάδυση μιας αντι-δεξιάς εναλλακτικής για την Ελλάδα, οι πρακτικές του Καραμανλή της έστρωσαν τη λεωφόρο της πολιτικής κυριαρχίας.

Η αγιογραφική επίκληση του Ιδρυτή της ΝΔ και των επιτευγμάτων του είναι απολύτως σεβαστή ως Ήθος των επιγόνων, αλλά ταυτόχρονα και τεράστιο βάρος ως προς τις ιδεολογικές και στρατηγικές επιλογές και προτάσεις για το μέλλον μιας χώρας που πορεύεται προς το 2020.

Είναι στείρο πεδίο. Και κυρίως είναι η μόνη βέβαιη μέθοδος ώστε να αναδεικνύονται οι «πολιτικές αμαρτίες» της. Να αφοπλίζεται και να ηττάται, κατά κράτος, ο κατάλογος των αρχών, αξιών και επιδιώξεων μιας εκλιπούσας εθνικής αστικής τάξης, μιας εκλείπουσας μεσο-αστικής τάξης και μιας υπό ριζοσπαστικοποίηση τάξης μικρο-αστών.  
Το συνοδευτικό αίτημα για «δικαίωση των επιλογών και ευθυνών» ηχεί, εντέλει, ως παράπονο απατημένης συζύγου: «Σου ‘δωσα τα καλύτερα μου χρόνια κι εσύ μ’ άφησες για μια μικρούλα». Κι αυτή η γκρίνια περιορίζεται στο «θέαμα» που σκηνοθετεί, ηθελημένα και κυρίως αθέλητα, η ομάδα Τσίπρα. Τί είπε ο Φίλης, τί έκανε ο Κατρούγκαλος, πόσο νερό πλήρωσε ο Φλαμπουράρης, το πόθεν έσχες του ενός και οι καταγγελίες του άλλου.

Δεν είναι πολιτική αυτή για ένα κόμμα που θεσμικά και συνταγματικά συγκροτεί τον έτερο πυλώνα της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Η ΝΔ θα εκλέξει νέο αρχηγό εντός του μηνός. Η διαδικασία αυτή μπορεί να είναι από ένα απολύτως αδιάφορο εσωκομματικό γεγονός έως ένα κομβικό συμβάν αναπροσδιορισμού του πολιτικού λόγου και του στρατηγικού σχεδιασμού της χώρας. Οι πολίτες προσδοκούν να ακούσουν κάτι νέο και στιβαρό. Προς το παρόν ακούν από ανούσια έως ανόητα πράγματα.

Και το ρολόι της ιστορίας κτυπά, με ακρίβεια, το χρόνο που περνά αδυσώπητα σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται. Σ’ ένα κόσμο τόσο διαφορετικό από αυτόν που θεωρούσαμε δεδομένο και ασφαλή, εν τινι μέτρω... Ο Θεός -της Ελλάδας, ο δικός μας ως γνωστόν- ας βάλει το χέρι του μπροστά σε τόση ανικανότητα!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top