FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Το 2011, δημοσιεύθηκε, σε ένα από τα κορυφαία επιστημονικά περιοδικά Φυσικής, ένα «περίεργο» άρθρο περί της σημασίας των «τυχαίων πολιτικών» -προσώπων- στην αποτελεσματικότητα του κοινοβουλίου!

Το 2011, δημοσιεύθηκε, σε ένα από τα κορυφαία επιστημονικά περιοδικά Φυσικής, ένα «περίεργο» άρθρο περί της σημασίας των «τυχαίων πολιτικών» -προσώπων- στην αποτελεσματικότητα του κοινοβουλίου!

Οι πέντε συγγραφείς του -φυσικοί, πολιτικοί επιστήμονες και οικονομολόγοι- χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα προηγμένες υπολογιστικές τεχνικές, προσομοίωσαν ένα δημοκρατικό κοινοβούλιο όπου οι αντιπρόσωποι του λαού προκύπτουν μέσω κλήρωσης από το «δήμο» / πληθυσμό.

Χρησιμοποιώντας ένα διπλό κριτήριο αποτελεσματικότητας του νομοθετικού έργου -αριθμός των αποφάσεων- αλλά κυρίως μια στάθμιση του ευρύτερου κοινωνικού κέρδους/ευημερίας έναντι του προσωπικού - κομματικού ανάλογου του, συνέκριναν το «τυχαίας σύνθεσης» κοινοβούλιο με ένα σαφώς πιο ρεαλιστικό παράδειγμα ενός δικομματικού κοινοβουλίου, όπου οι βουλευτές προέρχονται από τις «λίστες» των κομμάτων, με σύνθεση σε αναλογία του εκλογικού αποτελέσματος. Τα αποτελέσματα είναι εμφατικά: τα δύο υποδειγματικά Σώματα δε συγκρίνονται μεταξύ τους ως προς τα κριτήρια, με το «τυχαίο» να υπερτερεί κατά πολύ του «κομματικού», ως συνθετική συνέπεια της πολυμορφίας των ατομικών απόψεων και της δυναμικής των μεταξύ τους σχέσεων.

Προφανώς, πρόκειται για μια πολύπλοκη άσκηση που η αληθοφάνεια της είναι απολύτως συζητήσιμη.

Τα αποτελέσματα της το ίδιο. Το ενδιαφέρον της όμως είναι πολλαπλό. Για τρεις βασικούς λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι η έρευνα αυτή δεν έπεσε τυχαία από τον ουρανό, ως αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε «πλάκα» με ένα επιστημονικά ερεθιστικό ερώτημα. Αντιθέτως, εντάσσεται σε μιαν ευρύτερη προσπάθεια, τα τελευταία χρόνια, να κατανοηθεί η σημασία της κοινωνικής δυναμικής της λήψης αποφάσεων και του πώς επηρεάζει τα ιεραρχικά συστήματα οργάνωσης (κόμματα, διοίκηση, θεσμοί, κ.ο.κ.).

Μια διερεύνηση, δηλαδή, της τυχαίας αμεσότητας σε σχέση με την τεθνεώσα ταξική αριστοκρατία και την ανίκανη κομματοκρατία, της συνομωσίας των εν πολλοίς αδαών.

Ο δεύτερος λόγος αναφέρεται στην κατανόηση της σημασίας των ποσοτήτων, της ακρίβειας των αριθμών δηλαδή, στη λήψη απόφασης σε ένα κόσμο όπου ο καθοριστικός αυτός παράγων σπανίζει στο δημόσιο λόγο.

Ο τρίτος λόγος είναι ίσως ο πιο προκλητικός: οι βασικές παραδοχές και διερωτήσεις των συγκεκριμένων ερευνητών είχαν να κάνουν με αναφορές στη λαϊκή αντιπροσώπευση στην Αθηναϊκή Δημοκρατία (εκπρόσωποι του Δήμου δια κλήρου), στη θεωρία του Carlo M. Cipolla περί των «βασικών νόμων της ανθρώπινης βλακείας ή ηλιθιότητας» καθώς και σε παλαιότερες πλην στιβαρές κοινωνιολογικές αναλύσεις για τις ολιγαρχικές τάσεις των κομμάτων στις σύγχρονες δημοκρατίες.

«Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά», θα διερωτηθεί κάποιος; Συνειρμικά, μου ‘ρθαν στο μυαλό, παρακολουθώντας στην τηλεόραση το νυν βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου, κ. Μιχελογιαννάκη, να τοποθετείται προσφάτως υπερασπιστικά περί το μνημόνιο ΙΙΙ, το αριστερό λεγόμενο.

Ο «ζ(ι)ατρός», που έχει διακριθεί στο άθλημα της κομματικής μεταπήδησης -ΓΑΠικός ΠΑΣΟΚος, ανεξάρτητος βουλευτής, ΔΗΜΑΡ, …πάντα με πρόταγμα την αντίθεση του στα μνημόνια (!)- δήλωσε ευθαρσώς: «Τί διαμαρτύρεστε για το μνημόνιο; Το ξέρατε... να διαβάζετε πριν ψηφίσετε... ο ψηφοφόρος πρέπει να έχει κολλήσει 20 χρόνια ένσημα πριν πάει στην κάλπη...»!

Υποθέτω ότι τέτοιο πολιτικό σύμβαμα, για να χρησιμοποιήσω ζ(ι)ατρικό όρο, αποκλείεται να μην έχει «ανέβει» στο You tube, όπου θα μπορέσει ο καθένας να μελετήσει την από μακρού υπαρκτή πλην ευρέως αποκαλυπτόμενη πλέον ιδιότητα του σχετικού πολιτικού χώρου: τον περιπαικτικό κυνισμό, άλλως θεομπαιχτισμό! Και καθώς λέει ο λαός μας «από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια», η λογική του Ηρακλειώτη εκπροσώπου μας είναι ακλόνητη: «Ήθελές τα και παθές τα», ριζοσπαστικο-ποιημένε μικρο-αστέ!

Είναι προφανές το τί τρέχει και το τί έχει δρομολογηθεί γύρω μας: η μακροημέρευση και εδραίωση της πολιτικής κυριαρχίας του κ. Τσίπρα και της ομάδας του. Ποιος ΣΥΡΙΖΑ, ποιος λαός, ποια χώρα, ποιο Grexit... αστειότητες...!

Όταν οι μαέστροι του διαδικτύου και της δυναμικής των λασπολόγων ψηφιακών κοινωνικών δικτυώσεων ένιωσαν κάποια «ρίχτερ» κάτω από τα πόδια τους, μετά την πρόσφατη διάσπαση του κόμματος, έσπευσαν σε επίπεδο προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, να εξαγγείλουν έλεγχο του ίντερνετ -κάπως σαν τον Ερντογάν, υποθέτω- δεν ήταν απλώς και απλή ανοησία. Ήταν ευθεία εκφορά προθέσεων ευρύτερου πολιτικού σχεδιασμού και προγράμματος.

Όμως, το πρόβλημα της λειτουργίας της δημοκρατίας μας δεν είναι αυτό, ούτε εκεί. Είναι στην αντιπολίτευση! Αναγκαστικά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία αναζητά ρόλο, ιδεολογία, σχεδιασμό και πολιτική πρακτική για το εγγύς μέλλον, μέσω των εκλογών ανάδειξης της νέας ηγεσίας της. Στην εσωτερική αυτή διαπάλη ιδεών, εμφανίζονται ενδιαφέροντα ζητήματα, απολύτως ανάλογα με τα ευρήματα της αναφερθείσας παραπάνω ερευνητικής προσπάθειας.

Για παράδειγμα, όλοι οι ανθυποψήφιοι αρχηγοί συγκλίνουν προς την ανάγκη μιας έντονης αντιπαράθεσης με τον πολιτικώς κυρίαρχο Τσίπρα. Με άλλα λόγια, τώρα που η ΝΔ ανακάλυψε το «πεζοδρόμιο», έκφραση που υποδηλώνει έντονες και μαχητικές κοινωνικές αντιδράσεις στα μεταπολιτευτικά πεπραγμένα μας, νοητικά μοιάζει να σκοντάφτει στο συμβολισμό «πεζοδρόμιο της Συγγρού», ένθα και η έδρα της... Δύσκολο! Αν μάλιστα κρίνουμε από την πληροφόρηση δια των ΜΜΕ, οι δύο υποψήφιοι που «προηγούνται», δε λένε «τίποτα»! Ο νυν πρόεδρος -μεταβατικός λεγόμενος- υπερασπίζεται την «ενότητα της παράταξης» με δυναμική «ταύρου εν υαλοπωλείω».

Ο α-πολιτικος ηλικιακά αντι-Τσίπρας δε λέει απολύτως τίποτα, πλην «μπορούμε, αλλάζουμε, κ.λπ.». Οι άλλοι δύο που -εν τοις πράγμασι- θέτουν πολιτικό διακύβευμα, δεξιά vs. φιλελεύθερη στροφή, απλώς υπολείπονται. Αυτό είναι κορυφαίο πρόβλημα: όχι για τη ΝΔ, αλλά για τη δημοκρατία στη χώρα και τους εκλέκτορες!
Καθότι, αρνούμαστε συλλογικά την πολιτική. Από τη μια με τον πατροκτονικό κυνισμό του Τσίπρα και από την άλλη με τον α-πολίτικο αντι-Τσίπρα, θα περιπέσουμε, λίαν συντόμως, στις προβλέψεις του Cipolla, όπως ελέχθη παραπάνω. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να θυμηθούμε τον ορισμό του περί «βλακός ή ηλιθίου», περίπου: «Σε αυτήν την κατηγορία, ανήκουν όσοι με τις ενέργειες τους προκαλούν ζημία σε άλλο άτομο ή ομάδα ατόμων, χωρίς να αποκομίζουν ίδιο κέρδος ή όφελος, ενώ πιθανώς να υφίστανται οι ίδιοι ζημία».

Είναι θέμα προσωπικής αξιολόγησης, η εφαρμοσιμότητα του ως άνω ορισμού στα καθ’ ημάς πολιτικά πράγματα και πρόσωπα. Π.χ. ο Βαρουφάκης δεν εμπίπτει στον ορισμό, τουναντίον! Ο κάθε κ. Κατρούγκαλος, όμως; Ο κ. Νικολόπουλος; Και η μακρά πολύχρωμη σειρά, κατά περίπτωση, στάση και παραλλαγή;

Κυρίως όμως ο μέσος μικρο-αστός, με τις επιλογές του, πού εμπίπτει; Μοιάζει ως ανέκδοτο, η ΝΔ να αναζητά α-πολίτικα τον αντι-Τσίπρα, την ώρα που ο ίδιος, ντυμένος ως ΛΟΚατζής, παραλλάσσεται σε Καμμένο!
Εγώ, θα μείνω με τη σοφία του «ζ(ι)ατρού», που τα έχει καταλάβει όλα!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top