FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Συζήτηση -πραγματική- στο δρόμο μεταξύ γειτόνων, απολύτως φιλικά διακείμενων μεταξύ τους. Η μία κυρία, 70αρα, καθόλα συντηρητική «αστή», εξέφραζε στη συνομήλικη φίλη της, την αγωνία της για τον αναμενόμενο ΕΝΦΙΑ και την επερχόμενη «φοροκαταιγίδα».

Συζήτηση -πραγματική- στο δρόμο μεταξύ γειτόνων, απολύτως φιλικά διακείμενων μεταξύ τους. Η μία κυρία, 70αρα, καθόλα συντηρητική «αστή», εξέφραζε στη συνομήλικη φίλη της, την αγωνία της για τον αναμενόμενο ΕΝΦΙΑ και την επερχόμενη «φοροκαταιγίδα».

Οι διάλογοι ήταν απολαυστικοί στην αμεσότητα, την απλοϊκότητα αλλά και το χιούμορ τους, όπως το καταπληκτικό «άσε μας, χριστιανή μου, ριζοσπαστικιά στα γεράματα..., αφού έπαθες ΣΥΡΙΖΑ... τί κλαίγεσαι τώρα;»...

Για τον παρατηρητή, η συζήτηση ήταν αποκαλυπτική και διδακτική, για τον τρόπο που το συντριπτικό ποσοστό των συμπολιτών μας αναμασά, αναπαράγει και εντέλει αντιμετωπίζει την ατζέντα και τη σημειολογία του δημόσιου λόγου, πολιτικού, κομματικού και δημοσιογραφικού.

Η θεματολογία του προβληματισμού είναι, ίσως αναπόφευκτα, προσδιορισμένη από τα τρέχοντα της κυβερνητικής ημερήσιας διάταξης... φόροι, αξιολόγηση, χρέος, συντάξεις, δόσεις και υποδόσεις, κ.ο.κ. Το ενδιαφέρον του πράγματος εντοπίζεται στο πώς ενσωματώνεται, θετικά ή απορριπτικά, η κυρίαρχη εθνική ιδεολογία, η θεμελιώδης εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για τον κοινό «εαυτό» μας, ο λειτουργικός ρόλος της κοινής μυθ-ιστορίας μας. Καθότι μέσω αυτού του άρρητου νοητικού μηχανισμού προκύπτει ότι οι «φόροι» = «φοροκαταιγίδα» -κι όχι το άγριο αποτέλεσμα της φοροδιαφυγής και της πολιτικής κάλυψης της-, την «αξιολόγηση» κάνουν οι «τοκογλύφοι» -κι όχι λαοί- εταίροι που δανείζονται ακριβότερα ώστε να μας δανείσουν, το «χρέος» είναι άδικο και de facto επαχθές -κι όχι σωρευτικό αποτέλεσμα μιας επίπλαστης ευμάρειας με δανεικά-, οι «συντάξεις» είναι οι «συνταξούλες κατά Αυτιά» -κι όχι, π.χ., μια ακόμα επίπτωση των απίστευτων συντεχνιακών αδικιών εις βάρος των αδυνάτων-, κ.λπ.  

Αν κανείς αναζητήσει τα απόλυτα και πλήρη παραδείγματα αυτού του κυρίαρχου λόγου, δεν θα τα βρει στα λεγόμενα ουδενός εκλογολόγου - πολιτικού επιστήμονα, δημοσκόπου ή κοινωνιολόγου αναλυτή.

Ούτως ή άλλως, αυτοί τα έχουν κάνει μαντάρα. Αντιθέτως, θα τα βρει, υποχρεωτικά λόγω της επιδιωκόμενης αποτελεσματικότητας τους, στο λόγο των διαφημίσεων προϊόντων και υπηρεσιών. Είναι αλήθεια ότι η δημιουργική σπιρτάδα των διαφημιστών, κυρίως όμως η βαθειά επίγνωση του τρόπου σκέψης του καταναλωτή πολίτη, αποδίδει παράπλευρα πλην ακριβώς, το πώς πορευόμεθα συλλογικά στο χρόνο, προς τα πού όμως...;
Τρεις διαφημίσεις, που προβάλλονται συστηματικά, μας λένε:

Διαφήμιση πρώτη...:
Σ’ αυτό το λαό που ξέρει να ταξιδεύει/Που ξέρει να επιβραβεύει/Που ξέρει να τιμά/
Σ’ αυτό το λαό που δίνει πνοή στο αύριο/Που ξέρει να μοιράζεται/Που ξέρει να ζει/
Σ’ αυτό το λαό, αξίζει να δίνεις τα πάντα...

Διαφήμιση δεύτερη...:
Εμείς οι Έλληνες έχουμε το δικό μας ταπεραμέντο/και το δικό μας καφέ/το μεράκι/τη λεβεντιά/...ο ενθουσιασμός.../... το πάθος.../ταιριάζουν μόνον με τον «παπαγάλο».../τον ελληνικό καφέ

Διαφήμιση τρίτη...:
Η Ελλάδα θα ήταν απλά μια όμορφη χώρα εάν δεν υπήρχαν οι Έλληνες...
Δεν έχει καμία σημασία εάν η μακρυγιαννική/πρωτο-πασοκική ιδεολογία των μηνυμάτων οδηγεί στο γελοίο. Καθότι η πρώτη διαφήμιση καταλήγει, μετά τις σημαίες που ανεμίζουν, τα ζεϊμπέκικα γύρω από τη φωτιά, τα δειλινά του Αιγαίου, σε ένα... μακρύ και λαχταριστό λουκάνικο, ψητό, που πρέπει να δίνεις σ’ αυτό το λαό όπως του αξίζει...!

Η δεύτερη διαφήμιση μάς εξηγεί πώς ο ελληνικός «παπαγάλος» -δηλαδή η άλογος επανάληψη μηνυμάτων- ταιριάζει στο ταπεραμέντο και το πάθος μας...! Η τρίτη διαφήμιση είναι η πιο «ασαφώς σαφής» καθώς διαβάζεται με πολλούς τρόπους: ίσως πράγματι η Ελλάδα να ήταν απλώς μια όμορφη χώρα εάν δεν υπήρχαν οι ... Έλληνες! Τώρα που υπάρχουν, όμως, τί είναι; «Έλα μου ντέ!» Υποθέτω ότι στη Βουλή, όπου ως πολίτες εκπροσωπούμαστε από τους επιλεγμένους εκλεκτούς εξ ημών, βρίσκεται η απάντηση στο ερώτημα αυτό...
Το ότι ως πολίτες - καταναλωτές γοητευόμαστε από αυτά τα μηνύματα είναι ζήτημα προβληματισμού. Αλλά και κριτήριο επιλογής.

Περίπου κανέναν δεν συνήγειρε η ακόλουθη χρονική διαδοχή γεγονότων κατά την πρόσφατη ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβερνήσεως: πρώτα ο κ. Τσακαλώτος τις παρουσίασε στο Eurogroup ώστε να λάβει έγκριση, μετά τις αναδιατύπωσε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή με ύφος ώριμου διεθνούς πολιτικού στοχαστή και μετά ο ΥΠΟΙΚ κατέθεσε τον Προϋπολογισμό (τον αναθεωρημένο του 2015, αρχές Οκτωβρίου!) στο Σώμα προς έγκριση... Θα συμφωνήσετε, ελπίζω, ότι πράγματι σ’ αυτό το ... «λαό αξίζει... ένα ψητό λουκάνικο...»! Όσον κι αν αγωνιά η «ριζοσπαστικιά» 70αρα γειτόνισσα που «...έπαθε ΣΥΡΙΖΑ στα γεράματα…», κατά τον προαναφερθέντα διάλογο! Και μιας και ο εν λόγω διάλογος έλαβε χώρα όταν έμπαιναν στα αυτοκίνητα τους να πάνε για ψώνια, ας ευχηθούμε, με καλή διάθεση... «ραντεβού -κατά Ρ. Μακρή- στα... βενζινάδικα»!

Μετά το εφταμηνίτικο κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΞ.ΕΛ. πορευόμαστε ξεκάθαρα με κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου. Ωραία ως Αριστερά! Και με μιαν Αντιπολίτευση που παλεύει, με νύχια και δόντια, να την ξεπεράσει στην αναζήτηση του α-πολίτικου! Δείτε τη διελκυστίνδα στο εσωτερικό της ΝΔ, π.χ.: το πρόβλημα του νέου αρχηγού της (θα) είναι η ηλικία του, έναντι του «νέου» Τσίπρα.

Αναζητείται ο «αντι-Τσίπρας» στα ληξιαρχεία κι όχι στην κυριαρχία του πολιτικού Λόγου, στο αναπτυξιακό μοντέλο για τη χώρα. Τώρα που τελείωσε η μείζων απάτη του Αντι-μνημόνιου, δεν δύνανται να θέσουν ζητήματα στρατηγικής για την Ελλάδα! Κι ελπίζουν ότι δια της θεωρίας του «σάπιου μήλου», θα επανέλθουν με βεβαιότητα στην κυβερνητική εξουσία... Να κάνουν τί ακριβώς, πάνω στα ερείπια ζωών και οικονομικών διεργασιών;
Εχθές, απενεμήθη το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015 στη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, μια Λευκορωσίδα δημοσιογράφο ως επιφανούς γραφίδας στη λεγόμενη τεκμηριωτική πεζογραφία, για πρώτη φορά στο είδος.

Όσον πολιτικό κι αν έχει γίνει πλέον το Βραβείο Νόμπελ, είναι βέβαιο ότι ο ανάδοχος του είναι εξέχων εκπρόσωπος του κλάδου του. Ως βιβλιοφάγος, είχα βρει, πριν 20 χρόνια, σε ένα βιβλιοπωλείο στη Γαλλία, ένα βιβλίο της, με τίτλο περίπου «Γοητευμένοι από το θάνατο» ή κάπως έτσι...

Εξ ου και ο τίτλος του σημερινού άρθρου! Το θέμα του ήταν οι αυτοκτονίες στην πρώην ΕΣΣΔ μετά την κατάρρευση της και η αναρρίχηση των λεγόμενων νεο-κομμουνιστο-ολιγαρχών! Δίκιο είχε, άδικο είχε, η περιγραφή της ήταν συγκλονιστική! Το πρόβλημα είναι ότι την εν λόγω Νομπελίστα και τις σκέψεις της δεν τις γνωρίζει - αντιλαμβάνεται κανένας στο πολιτικό-κομματικό μας σύστημα: ίσως γι’ αυτό, πορευόμαστε όπως πορευόμαστε!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top