FOLLOW US

Ιστορία των ανθρώπων

Προσπαθώντας στα δύο προηγούμενα σημειώματά μας να εντοπίσουμε ίχνη από την παρουσία της αρρώστιας κα την αντιμετώπισή της στην οθωμανοκρατούμενη κοινωνία της Λέσβου, αναφερθήκαμε και στην ύπαρξη του ξενοδοχειού (όχι ξενοδοχείου) της πόλης, το οποίο τοποθετείται απέναντι στο ναό του Αγίου Θεράποντα, μάλλον εκεί που είναι σήμερα το Βυζαντινό Μουσείο, και πάντως στην περιοχή της πλατείας μπροστά από την εκκλησία.

Προσπαθώντας στα δύο προηγούμενα σημειώματά μας να εντοπίσουμε ίχνη από την παρουσία της αρρώστιας κα την αντιμετώπισή της στην οθωμανοκρατούμενη κοινωνία της Λέσβου, αναφερθήκαμε και στην ύπαρξη του ξενοδοχειού (όχι ξενοδοχείου) της πόλης, το οποίο τοποθετείται απέναντι στο ναό του Αγίου Θεράποντα, μάλλον εκεί που είναι σήμερα το Βυζαντινό Μουσείο, και πάντως στην περιοχή της πλατείας μπροστά από την εκκλησία.

Μια πληροφορία που διασώζεται σε έναν κώδικα, που επί του παρόντος βρίσκεται στην Άγκυρα, αναφέρει ως έτος ίδρυσής του το 1692 -ημερομηνία πάντως που χρειάζεται διασταύρωση- με πατριαρχικό γράμμα του οικουμενικού πατριάρχη Καλλινίκου Β´.
Μετά από την ημερομηνία αυτή θα περάσουν περί τα 60 χρόνια, για να φθάσουμε στα 1752, όταν ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Άνθιμος Βερτουμής δώρισε στο ξενοδοχειό, για τις ανάγκες του ιδρύματος, το λεγόμενο Μεγάλο Περιβόλι.

Εφεξής οι πληροφορίες πληθαίνουν για το ξενοδοχειό και επικυρώνουν με απόλυτο τρόπο την ύπαρξη νοσοκομειακού ιδρύματος στην πόλη της Μυτιλήνης, που φαίνεται κατά τα πρώτα τουλάχιστον χρόνια της βεβαιωμένης παρουσίας του, να προορίζεται για την περίθαλψη ανθρώπων που είχαν προσβληθεί από βαρύτατες, για την εποχή, μολυσματικές αρρώστιες (λ.χ. πανούκλα).

Εντοπίσαμε, άλλωστε, περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ιερείς που αναλάμβαναν την επίσκεψη των νοσούντων στο ξενοδοχειό, είχαν ξεχωριστά προνόμια και χρηματικές απολαβές, δεδομένου του κινδύνου που αντιμετώπιζαν με την επαφή τους με τα νοσούντα άτομα.

Αναζητώντας και περαιτέρω πληροφόρηση για το ξενοδοχειό της Μυτιλήνης, σήμερα μπορούμε να προσθέσουμε και τα παρακάτω στοιχεία αντλώντας από τον Β΄ κώδικα της Ι. Μητροπόλεως Μυτιλήνης, αναλυτικές περιλήψεις τις οποίες είχαμε κάνει όταν ζούσε ακόμα ο λόγιος μητροπολίτης Ιάκωβος Κλεομβρότου.

Συγκεκριμένα: α) Την 1 Μαΐου 1782, οι επίτροποι του ξενοδοχειού παίρνουν την απόφαση να πουλήσουν στον χατζη-Παναγιώτη Τζάννου ένα τόπο του ξενοδοχειού, έναντι του ποσού των 1.005 γροσίων, επειδή το ίδρυμα είχε μεγάλες ανάγκες. β) Στις 16 Σεπτεμβρίου 1801, ο παπα-Γρηγόριος Σιτζακούδας αφήνει με τη διαθήκη του 100 γρόσια για τις ανάγκες του ιδρύματος.

γ) Στις 12 Ιουνίου 1809, αποφασίζεται ότι όποιος χριστιανός συντάσσει προικοσύμφωνο, οφείλει να καταβάλλει υπέρ του ξενοδοχειού ένα γρόσι ανά πουγκί (500 γρόσια), σύμφωνα με τη διατίμηση της προίκας. Την σημαντική για το ξενοδοχειό απόφαση υπέγραψαν 13 πρόκριτοι της χριστιανικής κοινότητας Μυτιλήνης. δ) Στις 17 Σεπτεμβρίου 1817, οι επίτροποι του ξενοδοχειού, δίνουν την άδεια στο Γεώργιο Καρούλη να χτίσει εργαστήριο στην πλατεία μπροστά από το ξενοδοχειό, με την υποχρέωση ο τελευταίος να καταβάλλει στο ίδρυμα 10 γρόσια κάθε μήνα.

Επιπροσθέτως από την πράξη αυτή κερδίζουμε την πληροφορία ότι το ίδρυμα διεύθυναν από κοινού επίτροποι. ε) Στις 8 Ιουλίου 1819, καταγράφεται στον κώδικα μία δωρεά προς το ξενοδοχειό της Μυτιλήνης, από την οποία -καθώς παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον- κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ορισμένους στίχους.

Συγκεκριμένα, ο Κωνσταντής, γιος του Θεοδωρή Στέργιου από την Αγιάσο, δωρίζει «εις το ξενοδοχείον των πτωχών», το ευρισκόμενο στην Αγιάσο «πατρογονικόν αυτού χαμάμη μετά του παλαιού νερού…του ονδά και του κάτωθεν εργαστηρίου…και έκαμε βακούφι εις το ξενοδοχείον της πολιτείας».

Η πράξη αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για πολλούς λόγους, που έχουν να κάνουν και με το ξενοδοχειό αλλά και την πολιτεία της Αγιάσου και ασφαλώς απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.
Ωστόσο, η αμέσως επόμενη πράξη του κώδικα, η οποία όμως χρονολογείται πέντε χρόνια αργότερα (29 Δεκ. 1824), μας πληροφορεί ότι οι δύο επίτροποι του ξενοδοχειού, δηλαδή ο Παλαιολόγος Χατζηδημητρίου και ο Στρατής Χατζηγιαννίκου πουλούν το χαμάμι της δωρεάς του Αγιασώτη που αναφέραμε, στον Παρασκευά Αντωνίου Καμπέρη -πιθανότατα επίσης Αγιασώτη- έναντι του ποσού των 800 γροσίων, χρήματα φυσικά που θα διατίθενταν για τις ανάγκες του ιδρύματος.

Πέρα από αυτά στον κώδικα καταγράφονται πολλές διαθήκες Λεσβίων, οι οποίοι κατά τη σύνταξη της τελευταίας βούλησής τους, δεν θα λησμονήσουν το ξενοδοχειό και θα του αφήσουν λίγα γρόσια, συμβάλλοντας κατά το δυνατόν στην παρουσία του ιδρύματος αυτού, το οποίο αργότερα θα αντικαταστήσει το σημερινό Νοσοκομείο της πόλης.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top