FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Σχεδόν όλα τα παραμύθια κατασκευάζουν ηθικά διδάγματα. Τουλάχιστον στο δυτικό πολιτισμό τα παραμύθια οργανώνονται γύρω από «καλούς» και «κακούς», είτε ευθέως είτε εμμέσως.

Σχεδόν όλα τα παραμύθια κατασκευάζουν ηθικά διδάγματα. Τουλάχιστον στο δυτικό πολιτισμό τα παραμύθια οργανώνονται γύρω από «καλούς» και «κακούς», είτε ευθέως είτε εμμέσως. Από την «αλεπού και τον κόρακα», τους ιδρυτικούς Μύθους του Αισώπου δηλαδή -ή τους ανάλογους του La Fontaine-, έως τη Σταχτοπούτα και την Κοκκινοσκουφίτσα και τους σύγχρονους παραμυθάδες, η κατάληξη οδηγεί στην επικράτηση κάποιου προτύπου σ’ αυτήν την αιώνια διαπάλη. Συνήθως του «καλού».

Η ανάγκη της ηθικής διδαχής έλκεται από τον «αναγνώστη»: ο παραμυθάς τη σχηματοποιεί μέσα από τους συμβολισμούς και την πλοκή.

Το υπόδειγμα αυτό το βρίσκουμε παντού. Από τη θρησκεία στον κινηματογράφο. Στη χώρα μας, που το παραμύθι αποτελεί ζώσα διεργασία παραγωγής πολιτισμού και αντιλήψεων -από το «μπαμπούλα της γιαγιάς» έως τις εδραιωμένες πεποιθήσεις περί της αγαθής «ιδιαιτερότητάς» μας σε έναν κόσμο «εχθρών», δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο πολιτικός λόγος ασθμαίνει γύρω από το απλοϊκό δίπολο «καλό/κακό». Στις πρόσφατες εκλογές, εκφράστηκε με διχοτομίες του τύπου «παλιό-κακό»/»νέο-καλό», με όλες τις συνταυτίσεις της ηλικίας ή της κομματικής πρακτικής.

Το μέγα ζήτημα και πάνδημο αίτημα της αλλαγής πορείας της χώρας προβλήθηκε ως ερώτημα κάποιας αόριστης ηθικής που νομοτελειακά, όπως σχεδόν σε κάθε παραμύθι, θα οδηγήσει σε ευτυχή κατάληξη.

Οι κομματικοί σχηματισμοί ή οι «παρατάξεις» επένδυσαν στην παραμυθία, είτε επιβάλλοντας τους όρους του μύθου -οπότε κέρδισαν- είτε αποδεχόμενοι την ανήμπορα, οπότε έχασαν.

Άπαντες ζήσαμε το Μύθο μας στην Ελλάδα... ένα επιτυχημένο σλόγκαν του ΕΟΤ, που αφορά κυρίως τους ιθαγενείς και όχι τους τουρίστες.

Στο παραμύθι, εκ κατασκευής, συνυπάρχουν πάντα στοιχεία τραγικά και κωμικά. Το αρχέγονο δράμα της ανθρώπινης κατάστασης απαιτεί αυτό το μείγμα: είναι αναγκαία η συμπερίληψη της διακωμώδησης -ως σαρκαστικής ελάφρυνσης ή ανακούφισης- με την εξιστόρηση της πίεσης και της κακουχίας της ζωής μας. Το πλάσμα πολιτισμού που λέγεται πολιτικό παραμύθι χαλάει όταν δεν αποτελεί πλέον στοιχείο άμεσης πολιτικής/εκλογικής σύγκρουσης. Εκεί, η κατάσταση τείνει σε μορφές επιθεώρησης... επιπέδου «Δελφινάριου»!

Μέσα σε μια μόνον εβδομάδα -τόσον πυκνός έχει γίνει πλέον ο χρόνος- είδαν τα μάτια μας γιορτές. Από την -ακατανόητης στρατηγικής- παρουσία και επίδοση του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ έως τα απίστευτα καμώματα στη ΝΔ ή τις απίθανες στρατιωτικές τελετές στη... Σαλαμίνα προς τιμή του Θεμιστοκλή! Η διαδικαστική «σταθερότητα» των ημερολογιακών συνταγματικών προβλέψεων και επιταγών -εκλογές θα έχουμε σε τέσσερα χρόνια- δε σημαίνει πολιτική σταθερότητα -και κυρίως προοπτική.

Ουδείς την εγγυάται. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο -χωρίς εισαγωγικά η λέξη- την ώρα που ο Πρωθυπουργός ευχαριστεί συστηματικά τον αμερικανικό παράγοντα, ονειρευόμενος προσωπικούς ρόλους που προδήλως ξεπερνούν τις δυνατότητές του, βουλευτής του ομιλεί -ακόμα!- για «Αμερικανούς, φονιάδες των λαών». Στη ΝΔ, η ιδεολογική διελκυστίνδα -και κατ’ επέκταση το κομματικό μαγειρείο- εγγίζει τα όρια βουκολικού δράματος. Ο Σταύρος ψάχνει να βρει το σταυρό. Στο ΠΑΣΟΚ θα προσθαφαιρούν με χαρά ψήφους μέχρι να εμπεδώσουν ότι ο ΠΑΣΟΚισμός μετακόμισε στο ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο Λεβέντης στη Βουλή.

Κι όμως αυτήν την εβδομάδα συνέβη κάτι, τελείως δευτερεύον για τη διαμεσολαβούμενη επικαιρότητα, αλλά ίσως το μόνο καθαυτό σημαντικό για την κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω μας. Ή, ίσως καλύτερα και πληρέστερα, μία σημαντική εκδοχή στην αναζήτηση κάποιας θεμελιώδους αλήθειας για τον πολίτη. Η εξιδανίκευση της απελπισίας ή -αντίστροφα- η θεμελιώδης αναζήτηση κάποιας αλήθειας που να αποτελεί στήριγμα ακόμα και στα χειρότερα.

Η Εθνική Ελλάδος Αστέγων στο ποδόσφαιρο μετείχε στο Mundial Αστέγων στο Άμστερνταμ μεταξύ 64 άλλων αντιπροσωπειών. Και κατήγαγε επιτυχίες. Κυρίως, έλαβε το μετάλλιο του «ευ αγωνίζεσθαι». Εδώ τα πράγματα γίνονται πάρα πολύ σοβαρά! Δεν επιτρέπεται να τα αγνοούμε ως προς την αλήθεια που κρύβουν! Τι σημαίνει, κατ’ ουσία αλλά και κατά μήνυμα στάσης ζωής, ελπίδας, προσδοκίας, αγώνα επιβίωσης... η παράταξη μιας ομάδας απόκληρων της ζωής/κοινωνίας, με το εθνόσημο στο στήθος, σε στάση προσοχής να ακούν τον Εθνικό Ύμνο.

Μιας χώρας ανίκανης να τους παράσχει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια ενός Οίκου! Κι όμως, μέσα από την παρέα της Σχεδίας, του αυτόνομου σωματείου που εκδίδει την ομώνυμη εφημεριδούλα του δρόμου, 40ρηδες νιώθουν ότι πρέπει να διεκδικήσουν τη ζωή και την ταυτότητά τους. Να βρουν ελπίδα και για όλους εμάς που τους αγνοούμε!

Ποια εσώτερη δύναμη πηγάζει και ως ασπίδα προστατεύει αυτόν που παίζει μπάλα για την Εθνική και μετά την προπόνηση ψάχνει να βρει εσοχή πολυκατοικίας για να ζεσταθεί λιγάκι και να κοιμηθεί; Και πόσο μεγάλη διαφορά-απόσταση υπάρχει μεταξύ του συμβολισμού της ανάκρουσης του Εθνικού Ύμνου για τους Αστέγους και των εναγκαλισμένων φαραωνικών τελετών στη Σαλαμίνα, το Κούγκι κι αλλού!

Μας περιμένουν δύσκολα. Κι αν δεν καταλάβουμε κάποια υφέρποντα στοιχειώδη, δε θα πάμε καλά. Το μείγμα «σοφού» πλην παραμυθιαζόμενου λαού και ανάπηρης ηγεσίας είναι εκρηκτικό. Κι αν τα παραμύθια έχουν σχεδόν πάντα καλό τέλος, τα παραμυθιάσματα είναι πάντα επικίνδυνα! Όσο τουλάχιστον επιμένουμε να μην καταλαβαίνουμε ότι το ζήτημα δεν είναι το καλό/κακό, αλλά το προβληματικό έναντι του αποτελεσματικού.
Κάποτε θα πρέπει να βγει στην επιφάνεια ότι η «ακεραιότητα» -του πολιτικού- είναι ηθική επιταγή.

Όμως, η «αποτελεσματικότητα/ικανότητα» του πολιτικού είναι όρος εθνικής επιβίωσης. Και τότε ίσως αλλάξουν τα πράγματα…

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top