FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Έξω από το εκλογικό κέντρο, η γηραιά αγρότισσα έλεγε: «Εμ παιδάκι μου, μικρός είναι, δεν ήξερε... εμείς θα τον ψηφίζουμε μέχρι να μάθει...».

Έξω από το εκλογικό κέντρο, η γηραιά αγρότισσα έλεγε: «Εμ παιδάκι μου, μικρός είναι, δεν ήξερε... εμείς θα τον ψηφίζουμε μέχρι να μάθει...».

Ο κύριος έμπορος, σαφώς οργισμένος με το ΣΥΡΙΖ-ΑΝΕΞ.ΕΛ., έλεγε: «Έβγαλα από το σωρό -των ψηφοδελτίων- το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ και τον Καμμένο, τα γύρισα ανάποδα, τα ανακάτεψα, πήρα ένα στην τύχη, το ’βαλα στο φάκελο,... δεν ξέρω τι ψήφισα εντέλει».

Την εβδομάδα πριν τις εκλογές, πολλοί φίλοι, από διάφορους κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, απαντήσαμε σαν quiz σε διάφορες έρευνες πολιτικής επιλογής σε κρίσιμα ζητήματα που είχαν αναρτηθεί στο διαδίκτυο.

Κατά συνταρακτικό τρόπο, όλοι ταξινομούντο, ανεξαρτήτως δεδηλωμένων προτιμήσεων, με ποσοστά εξαιρετικά ψηλά, ως... ΠΑΣΟΚ πρωτίστως! Μέγα το της θαλάσσης Κράτος -στο νου! Και βαθιά τα σημάδια 40 χρόνων κυριαρχίας της καφενόβιας και συμπαθητικής Δημοκρατίας, ο «πασόκος» εντός μας!

Έτσι λοιπόν, μεταξύ της μεγαλόψυχης αγρότισσας που αντιλαμβάνεται με τον τρόπο της το «συμβιβαστήκαμε χωρίς να συμβιβαστούμε», του έμπορου που θεωρεί ως υπεύθυνο το πολιτικό σύστημα εν γένει και το δομικό εκπασοκισμό των υπολοίπων μεσαίων, φτάσαμε στο θερμό εναγκαλισμό της Πλατείας Κλαυθμώνος!

Ο συμβολισμός είναι σαφής, δεδομένος και αμφιπλεύρως αποδεκτός. Άρα πρέπει να πάει μέχρι το τέλος η ανάγνωσή του: ο Καμμένος πήρε στη φαρδιά αγκαλιά του τον Τσίπρα, που ανταπέδωσε εύχαρης και συγκινημένος. Με άλλα λόγια συμβολικά, «άστο Βαγγέλη, θα το φροντίσω εγώ...», «θα μάθω το μικρό Αλέξη να γράφει με το δεξί...».

«Μάσαλά» τους, ευχή που λέει κι ο λαός μας, αγνοώντας ίσως ότι αναφέρεται σε μείγμα ανόμοιων μπαχαρικών... εσείς βάλτε παύλα ανάμεσα σε συλλαβές κατά τη βούλησή σας...

Μέσα στο απέραντο νοητικό κουβάρι, ο εξωτερικός παρατηρητής -πώς λέγαμε παλιά, τι είδε ο Γιαπωνέζος στην Ελλάδα;- ίσως να κατέληγε στην ερμηνεία ότι η χώρα μας είναι σαν το Γαλατικό Χωριό των ανυπότακτων, των Uderzo και Goscinny! Καθότι και ο καταφερτζής/πανούργος κοντούλης Asterix υπάρχει και ο χοντρός κολλητός του και «ψεκασμένος» από τα μικράτα του Obelix υπάρχει και η φιλία και οι εναγκαλισμοί τους δεν έχουν τέλος στο τέλος κάθε περιπέτειας. Και ο γέροντας που θυμάται τα νιάτα του, υπάρχει και ο «ψαράς» που πουλάει σάπια ψάρια, υπάρχει και ο σιδηρουργός που δεν αντέχει τον παράφωνο μουσικό, και οι γηραιές φωνακλούδες νοικοκυρές υπάρχουν...

Υπάρχει ακόμα και ο Μαγικός Ζωμός -κάτι σαν το Μνημόνιο υποθέτω. Όπως υπάρχουν και οι ανυπότακτοι χωριανοί, που το μόνο που φοβούνται είναι μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, μέσα στην τότε παντοδύναμη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία! Κι όλα πάντα τελειώνουν μ’ ένα μεγάλο γιορτινό τσιμπούσι, με μόνο απόντα τον παράφωνο μουσικό που τον έχουν δεμένο και φιμωμένο, κάπου στην άκρη! Ίσως γι’ αυτό το κόμικ-εποποιία Asterix να παρέχεται σε αρκετές Σχολές

Πολιτικής Επιστήμης, παγκοσμίως, ως διδακτικό εγχειρίδιο.
Ο Asterix όμως καταγράφει και περιγράφει, δεν ερμηνεύει!

Πιθανόν διότι δεν υπάρχει τίποτα να ερμηνευθεί, απλά έτσι είναι τα πράγματα, γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Κάποιοι παλιοί εξ ημών βλέπουμε τους νέους υπουργούς και θυμόμαστε διερωτώμενοι: μα καλά, πώς αυτοί που συνέτριψαν ηθικά, πολιτικά και ψυχολογικά το Λεωνίδα Κύρκο ως δεξιά απόκλιση -τότε, το 1978, με τη Συμμαχία και τη Β' Πανελλαδική- μπορούν να συναγελάζονται «αρμονικά» σε πολιτικό επίπεδο με τον κ. Νικολόπουλο και σε θεωρητικό με τον άλλο κ. Καμμένο, τον οποίο έκαναν υπουργό π.χ.; Ίσως η απάντηση να είναι πολύ παλιά, ίσως να είχαμε ξεχάσει τις προ 40ετίας διαπιστώσεις μας: υπάρχει η Αριστερά κι υπάρχουν κι οι «αριστεροί». Στην επιτυχία -ή τη δυνατότητα- ρύθμισης, ίσως αυτο-ρύθμισης, αυτής της σχέσης μεταξύ ιδεών και πρακτικών των φίλαρχων φυλάρχων.

Στο ισοζύγιο και την ισορροπία της σχέσης αυτής μετράται η περίφημη «ηθική ανωτερότητα». Ένα γνώρισμα που πρέπει κάποτε να αξιολογηθεί ουσιαστικά...

Υπάρχει ένα, θεωρητικά, τεράστιο καλό στη νέα τετραετία διακυβέρνησης. Ο Χρόνος. Να δούμε και να καταλάβουμε. Να επανεξετάσουμε αντιλήψεις και θέσεις, πού κάνουμε λάθος σε εκτιμήσεις, πού μπορούμε να τα κάνουμε καλύτερα! Μακάρι, το εύχομαι ειλικρινά, να πάει καλά και παραγωγικά η νέα Κυβέρνηση! Που στις εξαγγελίες της ομιλεί όντως για σημαντικά πράγματα, αλλά που στη σύνθεσή της μοιάζει με περιορισμένο ανασχηματισμό της προηγούμενης.

Για παράδειγμα, ελπίζω να διαψευσθώ απόλυτα από το νέο σχήμα Φίλη/Πελεγρίνη στο Υπουργείο Παιδείας! 'Η, να δω πότε ο κ. Φωτάκης, για τον οποίον όλοι πανηγυρίσαμε με την ανάληψη των καθηκόντων Υπουργού Έρευνας/Τεχνολογίας/ Καινοτομίας, να επανασυνδέσει τα ελληνικά πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα με τη διεθνή βιβλιογραφία, μετά από επτά μήνες απομόνωσής τους -επί υπουργείας του...!

Και βέβαια υπάρχει πάντα ένα ζήτημα πολιτικής ισορροπίας στις δυτικές δημοκρατίες. Η Αντιπολίτευση! Μετά το «έγκλημα» βλακείας που διέπραξαν μη-αποδεχόμενοι τη σύμπηξη φιλο-ευρωπαϊκού μετώπου, ώστε τάχατες να μετρήσουν τα λειψά κουκιά τους, ψάχνουν τώρα την ταυτότητά τους.

Ο Α. Τσίπρας τούς προσέφερε το μέγιστο δώρο: την άρση της απάτης «μνημόνιο/αντιμνημόνιο». Η κοινωνία επίσης αμερικανοποιήθηκε δια της αποχής της. Ένα είναι το ζητούμενο της επόμενης τετραετίας: η αντιμετώπιση της ιδεολογικής κυριαρχίας της όποιας Αριστεράς, η οποία, αφού στηρίχθηκε στους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες, στο εσωτερικό και το εξωτερικό κυρίως, στράφηκε, λόγω «προσωπικής φιλίας», στον κ. Καμμένο. Είναι ανάγκη για τη δημοκρατία η ύπαρξη αντίρροπων ιδεών στο Λόγο, στην Παιδεία, στην Τέχνη, πρωτίστως και μετέπειτα στους Θεσμούς και την οικονομία.

Η ΝΔ, ως παράδειγμα του χώρου αυτού, οφείλει να καταλάβει ότι είναι «τοξικό προϊόν» στα μάτια ευρέων ομάδων πολιτών. Τη βαραίνουν κάκιστες κομματικές και κυβερνητικές πρακτικές, αλλά τη σκοτώνει η ανυπαρξία της στον ενεργό πολιτικό λόγο. Ο Τσίπρας κερδίζει και θα κερδίζει όχι γιατί είναι χαρισματικός, νέος και ωραίος. Θυμηθείτε το αρχικό εύρημα μεταξύ «μεσαίων» που ανέφερα στην αρχή του άρθρου: τον κρυφό «πασόκο» εντός μας, ως εδραιωμένο υπόγειο ρεύμα αντιλήψεων και μύθων.

Ο Αλέξης τού 2015 είναι ο Ανδρέας τού 1980. Ο Αλέξης το ’πε ευθέως και ευθαρσώς στην Κλαυθμώνος: «Εμπρός, να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα»! Αυτό είναι το ζήτημα κι όποιος το καταλαβαίνει!

Η όποια «αλλαγή» θα προέλθει από το ενδεχόμενο εκσυγχρονισμού της χώρας. Σε συντονισμό με τις δραματικές αλλαγές της τεχνολογίας, της οικονομίας και των γεω-πολιτικών συσχετισμών. Μακάρι να γίνει τούτο αντιληπτό ως αίτημα και με κάποιο τρόπο να υπηρετηθεί από όλες τις πτέρυγες του κοινοβουλευτικού βίου. Η προοπτική να παραμείνουμε το ζωντανό υπόδειγμα του Χωριού του Asterix δε μου φαίνεται ελκυστική για πολύ.

ΥΓ. Και μια παρατήρηση προς δημοσκόπους: είναι προφανές, Κύριοι, ότι το μοντέλο που έχετε κατά νου για την ελληνική κοινωνία και τις στρωματώσεις/ομάδες συμφερόντων της πάει κατά διαόλου. Είναι πολύ ενδιαφέρον επομένως να κάνετε δύο πράγματα.

Πρώτον, να μας περιγράψετε αυτό το μοντέλο, ώστε να γνωρίζουμε τι δεν πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη, μπας και σκεφθούμε κάτι άλλο διαφορετικό και πιο έξυπνο. Και, δεύτερο, να θυμάστε ότι η όποια πολυπλοκότητα των στατιστικών σας μοντέλων και σταθμίσεων είναι σαν το μαγιό μπικίνι: δείχνει τα πάντα, αλλά κρύβει την ουσία!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top