FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Τελειώνει κι αυτή η σεμνή τελετή, όπως-όπως, και βαδίζουμε πλησίστιοι πλην σε άπνοια προς τον Εορτασμό…  Το τι θα βγάλει η «γκαστρωμένη» κάλπη εικάζεται, άλλοι ελπίζουν, άλλοι φοβούνται, άλλοι ονειρεύονται, άλλοι απλώς αδιαφορούν…

Τελειώνει κι αυτή η σεμνή τελετή, όπως-όπως, και βαδίζουμε πλησίστιοι πλην σε άπνοια προς τον Εορτασμό…  Το τι θα βγάλει η «γκαστρωμένη» κάλπη εικάζεται, άλλοι ελπίζουν, άλλοι φοβούνται, άλλοι ονειρεύονται, άλλοι απλώς αδιαφορούν…

Νοιώθω προσβεβλημένος ως πολίτης επειδή μετά τα όσα υπέστην -καλύτερα τα όσα με υπέβαλαν εν χορώ και οι νουνεχείς και οι παράνοες- ψυχικά, ηθικά και οικονομικά, εντέλει δε με σέβονται ούτε στην αδήριτη ανάγκη να τεθεί ένα ευκρινές, κρίσιμο πλην ορθολογικό δίλημμα.

Πλατσουρίζουμε, ως παιδιά με τα κουβαδάκια μας, στα αβαθή της κομματικής κόντρας και καλούμαστε να διαλέξουμε μεταξύ «παλαιού» και «νέου», «απίθανης αυτοδυναμίας» και «ασαφούς συνεργασίας» ή, ωιμέ, «καλύτερου διαχειριστή/διαπραγματευτή». Με θλίβει ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι «μονομάχοι», στο όλον τους, διεκδικούν την ψήφο μου, όχι με όρους πολιτικής και νόησης, αλλά με όρους θυμικού, εντέλει... ψυχιατρικούς.

Υπάρχουν θέματα εκλογικής αριθμητικής. Σε παλαιότερα χρόνια, πολλά δυστυχώς δι’ εμέ, ζήσαμε τη σύγκρουση ΚΚΕ-«Εσωτερικού» και ΚΚΕ-«Εξωτερικού», τουλάχιστον κατά τη μία ρητορική τοποθέτηση, καθότι ένα είναι το ΚΚΕ! Στη μακρά σειρά των διασπάσεων, τώρα ζούμε το επεισόδιο ΣΥΡΙΖΑ-Μαξίμου έναντι του ΣΥΡΙΖΑ-«Ζωή».

Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: στα καθεστωτικά κόμματα του ευρέως φάσματος, πάντα  ένας θα είναι ο «κορμός» και οι «διασπαστές» θα παλεύουν με το 3%. Λέγε με, επίσης ΝΔ και ΑΝΕΞ.ΕΛ. Άρα, η συζήτηση είναι άνευ σημασίας. Θα μείνει, βέβαια, για πάντα εκκρεμές το ερώτημα: ζήσαμε ό,τι ζήσαμε, ως Έθνος και ως λαός, για ένα ελάχιστο εσωκομματικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ; Πού ήταν ο Ηγέτης;

Αναρωτιέμαι, ειλικρινά, πώς δεν αντιλαμβάνονται το αστείο της σύνθεσης των επίπλαστων διακυβευμάτων που μου θέτουν; Κι επειδή ο κ. Τσίπρας θέτει εκ των πραγμάτων την πολιτική Ημερήσια Διάταξη, τίθεται το ζήτημα του πώς αντιλαμβάνεται τον «εαυτό» του; Του ικανού διαχειριστή -μετά την αυτόβουλη παράθεση των «λαθών» του; Του «νέου» και «ηθικού», με τόσους «νέους» και «ηθικούς» που τον περιβάλλουν κι επιμένει να εμπιστεύεται; Ή του «άτυχου» που δε μπόρεσε να ξεδιπλώσει το πρόγραμμά του; Υποθέτω, όπως έκαναν οι Υπουργοί του που δεν εμπλέκονταν στο Μνημόνιο, λέγε με Μπαλτάς ή κα Τασία; 

Η αδυναμία της νυν Αντιπολίτευσης έγκειται στο ότι δε μπορεί -κυρίως όμως δεν αντιλαμβάνεται- ότι «παίζει» στο γήπεδο του κ. Τσίπρα. Μας καλεί να βγάλουμε το «ηθικόμετρο» ώστε να μετρήσουμε το λιγότερο «απατεώνα»· το «διαχειριστόμετρο» ώστε να αξιολογήσουμε αυτόν που κάνει τα λιγότερα λάθη· το «συναινετικόμετρο» ώστε να βρούμε ποιος ανταποκρίνεται στο πάνδημο αίτημα «συνεργαστείτε επιτέλους, να τελειώνουμε με το σαράκι που μας κατατρώγει»! 

Πόσους, άραγε,  ξέρετε δίπλα σας που λένε να κρατήσουμε την Υπηρεσιακή Κυβέρνηση, συγκρίνοντάς την με τα πεπραγμένα της παρελθούσης περιόδου! Τι άραγε σημαίνει αυτό;
Τι δε μας λένε, είτε λόγω αδυναμίας νόησης είτε λόγω ηθελημένης εξαπάτησης; (1) Το/τα μνημόνιο (-α) ήταν συνέπεια της πολύπλευρης κατάρρευσης του Κράτους και του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης: κι όχι τ’ αντίστροφο! (2) Κάτι που «ξεκίνησε» ως δημοσιονομικό πρόβλημα, κατέληξε οικονομικό και νομισματικό, ενώ στην ουσία ήταν πάντα πολιτικό και εντέλει πολιτισμικό!

Το παίγνιο που σκότωσε τη χώρα, την κοινωνία και κυρίως τον κοινό νου περί «Μνημονίου/Αντι-μνημονίου» απεδείχθη μια τεράστια απάτη. Κάποιοι επενδύουν ακόμα σ’ αυτήν ή μας φοβερίζουν ότι θα ξαναγίνουν εάν δεν τους ψηφίσουμε· (3) η επίκληση του «καλύτερου διαχειριστή» σημαίνει, μη γελιόμαστε, αποδοχή της ανυπαρξίας πολιτικής! Και πολιτική, εντέλει, σημαίνει καθοδηγητική ικανότητα, διοικητική αποτελεσματικότητα, όραμα και ενόραση!

Είναι εντυπωσιακό -και πολύ δυσάρεστο εντέλει- ότι σε δεύτερο πλάνο, σιγανά και υπόκρυφα, τίθεται το μείζον ζήτημα του επόμενου κυβερνητικού σχήματος: η επανα-διαπραγμάτευση των όρων του επαχθούς Μνημονίου, της Αριστεράς εν προκειμένω. Θα έχετε παρατηρήσει ότι όλοι μιλούν για «ισοδύναμα» μέτρα έναντι των επαχθών προβλέψεων του μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι ότι αναφέρονται σε «ισόποσα» μέτρα.

Αυτή είναι η ουσία και το διακύβευμα των εκλογών. Λυπάμαι, αλλά κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν. Άλλο πράγμα το «ποσό» και άλλο η δυναμική του στην οικονομία. Καθότι, για κάθε ποσό σε μιαν οικονομία, υπάρχει κι αυτό το άτιμο πράγμα που λέγεται «πολλαπλασιαστής», είτε οικονομικά είτε κοινωνικά. Αποκλείεται να μην το γνωρίζουν! Άρα, μάλλον, μας κοροϊδεύουν, επειδή μας θεωρούν «ηλιθίους»... οποία απογοήτευση!

Αφού, λοιπόν, θέλουν πολίτες με ανεπαρκή επίγνωση αλλά ακραίο θυμικό -τι ντροπή!- έκανα μιαν ανθολόγηση κάποιων ποιητικών/μουσικών αντιδράσεών μου για την επερχόμενη Κυριακή. Την είπα: Συννεφιασμένη Κυριακή, ενόψει του μέλλοντος.

Δε θέλω, δε μπορώ άλλο, Μακρυγιαννισμό… αυτόν -που ερήμην του εντέλει- έγινε εθνικο-λαϊκίστικο πρότυπο διεστραμμένης αγράμματης «ιδιαιτερότητας» του Έθνους.
Κατά συνέπεια, τρία ποιητικά στιγμιότυπα, ενός εγκλωβισμένου παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος:

Τσιτσάνης, το συντακτικό ποίημα: Συννεφιασμένη Κυριακή/μοιάζεις με την καρδιά μου/
που έχει πάντα συννεφιά/Χριστέ και Παναγιά μου.
Όταν σε βλέπω βροχερή/στιγμή δεν ησυχάζω/μαύρη μου κάνεις τη ζωή/
και βαριαναστενάζω.
Είσαι μια μέρα σαν κι αυτή/που’χασα την χαρά μου/συννεφιασμένη Κυριακή/
ματώνεις την καρδιά μου.

Σιόλας/Κυριακού, διόδια στο μέλλον:
Τώρα θα δεις τα χρώματα ν’ αλλάζουνε/Και τα βουνά να σμίγουν ένα-ένα
Άγγελοι σαν θνητοί θα σ’ αγκαλιάζουνε/Εχθροί θα σου μιλούν αγαπημένα
Τώρα θα πιω νερό απ’ το ποτήρι σου/Δικά σου θα’ναι πια όσα δεν έχω
Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου/Κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο/θα πιάσω οικόπεδο σε παραλία...
Τώρα θα δεις μες της ψυχής τα υπόγεια/Τραπέζι με ψωμί, νερό και αλάτι
Τώρα που δεν υπάρχουνε διόδια/Που πέφτει σαν ζεστή βροχή η αγάπη
Παϊζη/Δημητρίου, ως απογραφή...:

Πόσο πολύ…/πόσο πολύ σ' αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις/
Απ’ τη ζωή μου… πέρασες κι αλάργεψες κι εχάθης/ καθώς τα διαβατάρικα κι αγύριστα πουλιά…
Κι αν δεν προσμένεις να με δεις…/Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή…
Αιώνια θα το τραγουδώ…/κι εσύ δε θα το μάθεις/πως οι στιγμές που μου ’δωσες αξίζουν μια ζωή…
…Αχ! Συννεφιασμένη Πατρίδα μου! Καλό βόλι μιαν ακόμα Συννεφιασμένη Κυριακή!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top