FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Εκλογές εκ νέου, λοιπόν. Κατέστησαν αναγκαίες, υποτίθεται, λόγω της αριστερής «κυβερνητικής» παρένθεσης: μια έκφραση που ξορκίστηκε επί μήνες, από την κυβερνητική επικοινωνιολογία, ως ιδεολογικό «κακό», ως μια εσωτερική και διεθνής «δεξιά» καταχθόνια συνομωσία, για να πραγματωθεί εντέλει επιχειρησιακά από την αριστερά της και στρατηγικά από την ίδια.

Εκλογές εκ νέου, λοιπόν. Κατέστησαν αναγκαίες, υποτίθεται, λόγω της αριστερής «κυβερνητικής» παρένθεσης: μια έκφραση που ξορκίστηκε επί μήνες, από την κυβερνητική επικοινωνιολογία, ως ιδεολογικό «κακό», ως μια εσωτερική και διεθνής «δεξιά» καταχθόνια συνομωσία, για να πραγματωθεί εντέλει επιχειρησιακά από την αριστερά της και στρατηγικά από την ίδια.

Από τα όσα λέγονται μέχρι τώρα -και πού είσαι ακόμα- οι εκλογές θα έχουν ένα ερώτημα: θα υπάρξει «δεύτερη-φορά-Αριστερά», light αυτή τη φορά, κεκαθαρμένη από αριστερίστικες ακρότητες και εμμονές; Το ερώτημα αυτό, ενώ είναι καθαρά πολιτικό από τη φύση του και πλασάρεται οριζοντίως -είτε θετικά είτε απορριπτικά- από το σύνολο των ανθυποψηφίων κομματικών σχημάτων, αντιμετωπίζεται με όρους «δημοφιλίας». Από τη μια είναι η φυλλορροούσα δημοφιλία του κ. Τσίπρα! Και εσχάτως, από την άλλη ως αντίβαρο, η αναδυόμενη δημοφιλία του κ. Μεϊμαράκη. Το «ηλικιακά νέο» απέναντι στο «αυθεντικά λαϊκό»!

Λυπάμαι αλλά πρόκειται για ανυπαρξία και κατάπτωση της πολιτικής διαπάλης και πρότασης, εκατέρωθεν του ψευδο-ρήγματος των επιλογών μας! Απλά ας θυμόμαστε ότι το 2017 ξεκινά η συζήτηση αναθεώρησης των Συνθηκών της Νομισματικής Ένωσης, οπότε -μη γελιέστε- το έλλειμμα της θεσμικής πρόνοιας της εξόδου από το ευρώ, θα τεθεί πλήρως.

Θα είναι η εκδίκηση του Σόιμπλε! Αν σε δύο χρόνια, δεν έχουμε γίνει κανονικό Κράτος και κανονική Διοίκηση, θα έχουμε τελειώσει και με τη βούλα των Συνθηκών! Η χώρα καταρρέει θεσμικά και οικονομικά, σε επίπεδο στοιχειώδους καθημερινής διακυβέρνησης και διοίκησης, σε επίπεδο στοιχειώδους διαχείρισης του παρόντος και του μέλλοντος, με καλπάζουσα ανεργία άνευ άλλου λόγου περάν των ιδεοληψιών και της ανικανότητας, με κλιμακούμενη διαρροή νέων μυαλών, με το «σωτήριο» 3ο Μνημόνιο του Τσίπρα να είναι μια απασφαλισμένη βόμβα -μόνο που δε γνωρίζουμε πού έχει τοποθετηθεί ο χρονοδιακόπτης- και εμείς καλούμαστε να κρίνουμε «δημοκρατικά» το πρότυπο «γελαστό παιδί»! Ή τον «αυτοφωράκια»!

Μπροστά στις εκλογές και ο «νέος» αλλά και ο «λαϊκός», ως κυρίαρχες μορφές της σύγκρουσης, μας ρωτούν επισήμως «ποιος είναι ο καλύτερος διαχειριστής;».

Τίνος πράγματος όμως -και με ποιο στόχο; Αυτό είναι το κορυφαίο ερώτημα, αλλά ΔΕΝ τίθεται! Πόσο παράξενο ή παράδοξο θα ήταν, άραγε, να ερμηνευθεί αυτό το κενό πολιτικού λόγου ως επιδίωξη «εκλογικής ήττας» με τη μικρότερη διαφορά. Ήττας, όχι νίκης! Η επίμονη συσσώρευση τόσων λαθών, πολιτικής στρατηγικής και εκλογικής τακτικής, εκατέρωθεν, είναι δυσερμήνευτη. Κι αυτό δεν προοιωνίζεται καλά ξεμπερδέματα, αν είναι έκφραση των αδιεξόδων της χώρας, πέραν της προσωπικής ή/και κομματικής κόπωσης.
Διάβαζα προ ημερών τους τίτλους των εφημερίδων στο περίπτερο. Η «ροζέ νεο-κουριάς» με πηχυαίους τίτλους έθετε το εξής «δίλημμα», περίπου: «Με τον Αλέξη που μας γέλασε μόνο μια φορά ή με τους άλλους που μας γελούν πολλά χρόνια;»

Η ιδεολογική ναυαρχίδα του λαϊκισμού ανέκαθεν έπιανε και προήγαγε «απλά» πράγματα και μηνύματα: ο δημοφιλής Ηγέτης, το «καλό» και το «κακό» γενικώς, οι «ξένοι» κι «εμείς»... κι άλλα τέτοια δεινά! Το ότι προτείνει το μοντέλο του «λιγότερο κακού διαχειριστή» είναι αποκαλυπτικό αδιεξόδων.
Ακόμα κι αν οι «μονομάχοι» αντιμετωπίζουν τις εκλογές ως επικοινωνιακή σύγκρουση, είναι ν' απορείς με τα επικοινωνιακά επιτελεία τους! ΣΥΡΙΖΑ, κατά πρώτον: την ώρα που μας προσκαλεί υπέρ του «καλύτερου διαχειριστή», προτάσσει εν είδει ειλικρινείας και διαφάνειας έναν κατάλογο «λαθών»: Λάθος ο Βαρουφάκης, λάθος η Ζωή, λάθος ο Λαφαζάνης, λάθος... περίπου ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιό του! Λάθος παραδοχές, λάθος τακτική, λάθος χειρισμοί, λάθος...!

Τόση αναγνώριση λαθών μαζί, ως πακέτο, σημαίνουν ένα πράγμα: αδυναμία διαχείρισης! Το στοιχείο, δηλαδή, που προτάσσει ως δίλημμα στον κάθε πολίτη, τον κάθε ψηφοφόρο. Δημοφιλία του Αλέξη: επί ημέρες ασχολούμαστε με τις δυσκολίες κατάρτισης των ψηφοδελτίων του, κυρίως λόγω του ότι κορυφαία στελέχη του, αυτά που χειρίστηκαν την τελευταία φάση της «διαπραγμάτευσης», αμφιβάλλουν περί την εκλογική έκθεση τους! Πρόσφατα στο Ηράκλειο, Κρήτης, συναντήθηκαν οι δύο «μονομάχοι»: αφήστε τα γέλια, τους καθωσπρεπισμούς, τις ρακές και τις μαντινάδες!

Ο κ. Τσίπρας ήταν μόνος του -την προηγουμένη τον συνόδευαν ένας βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας κι ένας βουλευτής Ευβοίας! Τον κ. Μεϊμαράκη συνόδευε μια διμοιρία Κρητών βουλευτών, εν χορδαίς και οργάνοις! Κλίμα περί τη δημοφιλία ή τον παλμό, λέγεται αυτό! Πού; Στην Κρήτη;! Με τούτα και μ' εκείνα, τι μένει: η πολιτική εκτίμηση του κ. Καμμένου ότι «ο Αλέξης πάλεψε σα θηρίο» και η «γελοιότητα» -συμπαθάτε με- της οικογενειακής πεποίθησης περί του «πόσο καλό παιδί είναι ο Αλέξης»!

Μετά το Φλαμπουράρη-«παππού», τον Παππά-πατέρα, προσέτρεξε δημοσίως και ο υπέργηρος Θείο-Δημήτρης να αξιολογήσει την ποιότητα του «γελαστού παιδός»! Ας ελπίσουμε ότι το σόι είναι σχετικά μικρό σε αριθμούς, μπας και ακούσουμε επιτέλους για πολιτική αλλά και για τα σοβαρά ζητήματα των ικανοτήτων του στη συγκρότηση επιτελικών σχημάτων και στρατηγικής.

Αντιστοίχων του μεγέθους των προβλημάτων της χώρας. Μια κουβέντα μόνον, ως κατάληξη: προσέχετε, κύριοι επικοινωνιολόγοι, εκεί στα πεδινά της Κουμουνδούρου! Επειδή το «πολύ το Κύριε Ελέησον το βαριέται κι ο παπάς» -κι όχι ο Παππάς, μην κάνετε το «γελαστό παιδί»... καταγέλαστο! Επειδή, αν καλά καταλαβαίνω, θα καταλήξουμε να ομιλούμε πλέον περί του ΣΥΔΙΖΑ: Συνασπισμός Διαχειριστικής Αριστεράς.
Στην Αντιπολίτευση, τώρα: εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα! Μπροστά στην ψυχολογική ανάγκη της «δικαίωσης» του παρελθόντος, δε διαβλέπουν ότι το «προϊόν» τους, καλώς ή κακώς, είναι «τοξικό». Δεν καταλαβαίνουν ότι εάν ποτέ υπάρξει «δικαίωση», αυτή θα συγγραφεί σε μελλοντικά εγχειρίδια πολιτικής και οικονομικής ιστορίας.

Είναι ένδειξη αδυναμίας, η επανάληψη του στρατηγικού λάθους του Ιανουαρίου 2015: η επικέντρωση στις οικονομικές δυσκολίες και όχι στο πλήρες φάσμα των αναγκών ενός κανονικού Κράτους. Πρόσφατα, μεγάλη Κυριακάτικη εφημερίδα παρουσίασε τη βαθμολογία που θέτουν οι πολίτες στην Κυβέρνηση Τσίπρα στον κατάλογο των προβλημάτων της καθημερινότητας, από την Παιδεία έως την ασφάλεια· και τη βγάζουν μετεξεταστέα και λειψή. Όπως είπε και ένας από τους τελευταίους της αυθεντικής αριστερής διανόησης, ο Β. Ραυτόπουλος, «η χειρότερη Κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης».

Δεν καταλαβαίνουν, όμως. Δημοφιλία του Βαγγέλη: αν καλά άκουσα στην TV, Χριστός κι Απόστολος, ακούγεται το εξής σύνθημα -ανάλογο ιδεολογικά του «γελαστού παιδός»: «Βαγγέλη, σέξι, σκίσε τον Αλέξη»! Πρόβλημα μέγα!
Τα προβλήματα της Ελλάδας είναι μεγάλα, πολύ: είναι η ποιότητα και ο προσανατολισμός της Παιδείας και η αριστεία, η παροχή στοιχειωδών υπηρεσιών Υγείας με ελεγχόμενες προσωπικές δαπάνες, η ουσιώδης κατανόηση των περιβαλλοντικών πόρων ως πηγή ανάπτυξης, η αιώνια σύνδεση της εργατικότητας και της φαντασίας του Έλληνα με το θεσμικά ρυθμισμένο και οικονομικά υποστηριζόμενο υγιές επιχειρείν!

Είναι ο ρόλος της Ελλάδας στον επερχόμενο και υπό διαμόρφωση ιστορικό Λόγο της Ευρώπης επί των προκλήσεων της πρώτης οικονομικής-οικολογικής κρίσης της παγκοσμιότητας. Η μετανάστευση είναι η πλέον ορατή εξ αυτών. Κι αυτή είναι η χαραμάδα ταχείας ανάκτησης πολιτικού ρόλου και βάρους στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Αντ' αυτών, οδεύουμε μεταξύ «γελαστού Αλέξη» και «σέξι Βαγγέλη» στο δρόμο του πεπρωμένου μας: Πώς δε θα εφαρμόσουμε το Μνημόνιο που ψηφίσαμε και δεσμευόμαστε να εφαρμόσουμε, παρακάμπτοντάς το, εφαρμοστικά! Ο Θεός να βάλει το χέρι του!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top