FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Θεωρώ τον εαυτό μου ως «άνθρωπο της έλλογης υπομονής», κάτι ως στωικό! Βαριά αυτο-συγχαρητήρια δήλωση, θα μου πείτε με καγχασμό.

Θεωρώ τον εαυτό μου ως «άνθρωπο της έλλογης υπομονής», κάτι ως στωικό! Βαριά αυτο-συγχαρητήρια δήλωση, θα μου πείτε με καγχασμό. Ας είναι, ζω κι εγώ το Μύθο μου στην Ελλάδα... Κανονικά, ως τέτοιος, θα ήταν για «γέλια», αν δε ζούσαμε μαζικά την εποχή της αυτο-ανακήρυξης σε «κάτι μεγαλειώδες ή σημαντικό»· και επιπλέον τούτο γίνεται, ως φαίνεται, αποδεκτό στην κοινή αντίληψη.

Με άλλα λόγια, την εποχή της παρανοϊκής αυταρέσκειας σε συνδυασμό με την ακραία ιδιοτέλεια, βλέπουν πράματα και θάματα τα μάτια μας: τη σαχλαμάρα να επικυρώνεται ως ιδεολογία και πράξη!
Δευτεροκλασάτοι οικονομολόγοι, ωσάν τον Αλκιβιάδη, οραματίζονται παγκόσμιες ανατροπές, με πειραματικό υλικό μια χώρα και έναν λαό, για να εξασφαλίσουν καταρράκτες συνεντεύξεων στα ΜΜΕ -που άλλωστε τους ανέδειξαν. Θεσμικοί -υποτίθεται- παράγοντες αναλαμβάνουν το ρόλο της Μέγαιρας της Δημοκρατίας, της γεννηθείσας από το αίμα του ευνουχισμένου Ουρανού, για να τιμωρήσουν τη «συζυγική» απιστία, μέσα από τις τύψεις και τις ενοχές!

Αναβαθμισμένοι κυβερνητικά παππούδες και πατέρες, «Νέστορες» τάχατε της πολιτικής, να μοιάζουν περισσότερο με μορμολύκεια, ιδιαίτερα όταν παρουσιάζουν ένα νυσταγμένο ωχαδελφισμό στα κανάλια της διαπλοκής που ταυτόχρονα καταγγέλλουν.

Απέραντη η επικράτεια της Μυθολογίας μας, απέραντα και τα αρχέτυπα της Ελληνικής Ιστορίας, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές, για το καλό και για το κακό...
Με το πρόσημο του «στωικού», ενεπλάκην σε συζήτηση με φίλους -ίσως πρώην φίλους ή έστω κατ’ ανάγκη γνωστούς, περί της απόπειρας πολιτικής λαθροχειρίας, της υποκλοπής της πολιτειακής ταυτότητας της χώρας!

Οι φίλοι αυτοί πολύ ενοχλήθηκαν από πρόσφατο άρθρο όπου κατέγραφα τις δύο ακραίες και αντικρουόμενες αναγνώσεις του Α. Τσίπρα στην κοινή γνώμη: του δυνητικού Ευρωπαϊστή Ηγέτη -που εύχομαι και ελπίζω- έναντι του ελιγματία κυνικού που διεμβόλισε επιτήδεια κάθε επάξια διαδρομή αξιωμάτων, του αναξιοκρατικώς καταληψία της εξουσίας -που σιχαίνομαι. Η συζήτηση με άφησε άφωνο, εξ ου και ο τίτλος του άρθρου...!

Πρώτη διαπίστωση: Ηρνούντο να καταλάβουν δύο σημαντικά γνωρίσματα αυτής της αντίθεσης. Το πρώτο είναι ότι οι «οπαδοί» της μιας ή της άλλης ανάγνωσης είναι οριζόντια κατανεμημένοι σε όλο το πολιτικό φάσμα. Θα υπογράμμιζα μάλιστα το γεγονός ότι οι περισσότεροι που αναγνωρίζουν ή προσβλέπουν στην ευρωπαϊκή εκδοχή του Τσίπρα ευρίσκονται μάλλον σε αντίπαλους κομματικούς του χώρους.

Αντίθετα, οι τυπικοί «σύμμαχοί» του, μάλλον με ευκολία, χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς όπως π.χ. «αποστάτης», όπως αντιστοίχως χρησιμοποιούσαν το «δοσίλογοι», π.χ. για προηγούμενες μνημονιακές συγκυβερνήσεις. Το δεύτερο γνώρισμα είναι ότι η κλίση προς τη μία ή την άλλη ανάγνωση είναι εντέλει αποκλειστικό θέμα του ίδιου του Α. Τσίπρα -και των συναυτώ- ως προς την τελική επιλογή ταυτότητας, με τις πράξεις, στάσεις και αποφάσεις του και όχι του όποιου τρίτου παρατηρητή-πολίτη.

Δεύτερη διαπίστωση: Ελέχθησαν απίστευτα πράγματα, περί της «πρώτη φορά Αριστεράς», περί της Ηθικής Ανωτερότητάς της, περί των αλλοπρόσαλλων Σχεδίων της «διαπραγμάτευσης», περί Ηγεσίας και της άρνησης/αδυναμίας της να κυβερνήσει, περί πατρίδας, λαού, Έθνους και χώρας, περί του αμαρτήματος του εθνο-λαϊκισμού, περί αγένειας... περί των πάντων περίπου.

Ζητήματα που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουν καταγραφεί και καθημερινά καθαρογράφονται ως έμπρακτη εμπειρία για τον ιστορικό μελετητή της περιόδου. Τρία παραδείγματα:
Είναι τόση η έπαρσή τους ώστε δε μπορούν να αποδεχθούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί την όλη -ή μοναδική- Αριστερά.

Δε μπορούν να δεχθούν/καταλάβουν ότι νεο- ή μετα- κομμουνιστές ή έστω κομμουνιστογενείς δε δικαιούνται να αρνούνται ιστορικούς ρόλους και κοινωνικές εκφράσεις σε αυθεντικούς κομμουνιστές αλλά και σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες και πάσης φύσεως Πράσινους! Στο δε ερώτημά μου εάν καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ «δικτατορίας του προλεταριάτου» -που πολύ τους άρεσε παρεμπιπτόντως- και «δικτατορίας ΕΠΙ του προλεταριάτου» ή μιας προλεταριοποιημένης κοινωνίας, όπως θα έλεγε η Ρ. Λούξεμπουργκ, δεν απαντούσαν: δυστυχώς, δεν καταλάβαιναν τη διαφορά!
Στο πεδίο που συνοπτικά μπορεί να ονομασθεί «σωτηρία της χώρας», ακούσθηκε σθεναρά η άποψη ότι «δεν υπάρχει η έννοια “χώρα”, υπάρχουν μόνον πλούσιοι και φτωχοί...».

Αφήνω την ιδεολογική παραζάλη στην άκρη. Όσον κι αν ακούγεται «υβριστικό» καθαυτό εκ μέρους μου, η άρνηση της συστημικής διαφοράς μεταξύ ενός «Ευρωπαίου φτωχού» και ενός «τριτο-κοσμικού φτωχού», ως προς τις μικρές έσχατες διασφαλίσεις που διαθέτει ο πρώτος στη φιλελεύθερη Ευρώπη, είναι εντυπωσιακή. Για παράδειγμα, ο «Ευρωπαίος φτωχός» μεταναστεύει ελεύθερα για να φτιάξει τη ζωή του· ο «τριτοκοσμικός φτωχός» είτε πνίγεται στη Μεσόγειο είτε καταλήγει στον Καρά Τεπέ και στο Πεδίο του Άρεως, για να μην τον σφάξουν «παλαβοί» με συγγενείς απόψεις περί της ολοκληρωτικής καθαρότητας. Κι εκεί τον αναλαμβάνει η κα Τασία...

Τελευταίο παράδειγμα: Επιχαίρουν με την καταβαράθρωση του Χρηματιστηρίου ως εκδίκηση ή Θεία Δίκη -ερήμην τους βέβαια- για τους «λύκους» του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού! Έξοχα! Αποτελεί όμως κορυφαίο πρόβλημα ότι αγνοούν ή δε θέλουν να καταλάβουν ότι οι Τράπεζες είναι κρατικοποιημένες, ότι η ανακεφαλαίωσή τους θα γίνει με κρατικό χρήμα και φόρους, ότι η πτώση των μετοχών τους σημαίνει προσωπική μου/τους δαπάνη!

Προσπαθώ να κατηγοριοποιήσω τα όσα ελέχθησαν και μου φαίνονται βαρέως ελλειμματικά, σε γνώση, σε θέση και, δυστυχώς, σε Ήθος! Με δυσφορία, κατάλαβα ότι οι φίλοι μου είναι «άσχετοι». Ιδεολογικά, θεωρητικά, πρακτικά! Και το πρόβλημα είναι ότι πεισματικά διεκδικούν την «ασχετοσύνη» τους ως στοιχείο ανάπηρης αυτο-δικαίωσης! Δεν καταλαβαίνουν ότι πραγμάτωσαν την «αριστερή παρένθεση», όχι κομματικά και εκλογικά, αλλά στο σκληρό πυρήνα των αξιώσεών τους!

Δε χρειάστηκαν ούτε έξι μήνες ώστε η πολυετής «αντιμνημονιακή» λαθροχειρία πολιτικού λόγου να μετασχηματισθεί σε μια απέλπιδα προσπάθεια και προσμονή να επιτευχθεί το βαρύ «αριστερό μνημόνιο»! Το επαναστατικό «δεν πληρώνω» να μετατραπεί σε «πληρώνω» ως πατριωτικό καθήκον! Το «κατάπτυστο» πελατειακό Κράτος της Μεταπολίτευσης να αναβαθμισθεί σε οικογενειακή τακτοποίηση στελεχών του κομματικού συνονθυλεύματος!

Κι η μόνη σταθερά να είναι η αγαστή συνεργασία του αριστερο-εθνικιστικού αμαλγάματος! Αυτό κι αν λέγεται «παρένθεση»!
Συμπέρασμα κατ’ εμέ από τη συζήτηση: Ή εγώ είμαι ένα συντηρητικό μίσθαρνο όργανο διεθνών συνωμοτών, ένας άθλιος «νεο-φιλελές» ως μου προσάπτουν ή οι «φίλοι» μου είναι αλλοπρόσαλλοι κι αλλοπαρμένοι «παλαβοί»! Ίσως όμως αυτό να ανακλά το θεμελιώδη διχασμό της Ελλάδας! Από εκεί και πέρα, το λόγο έχει ο Λαός.

Ο Λαός που επιθυμεί κατά 80% την παραμονή στην Ευρώπη και ψηφίζει 60% ΟΧΙ! Αυτός ο Λαός που έχει εμποτισθεί με το λαϊκιστικό φαρμάκι του αντι-ευρωπαϊσμού και δεν καταλαβαίνει τα υποχθόνια σχέδια της πολιτισμικής νεο-«πασοκαρίας», που φλερτάρει επικίνδυνα με το πρότυπο του Μαυρογιαλούρου.

Το δίλημμα των επόμενων μηνών είναι η αντίσταση σ’ αυτήν.
Εύχομαι να το καταλάβουν οι ηγεσίες του δημοκρατικού και φιλοευρωπαϊκού τόξου! Με πρώτο τον Τσίπρα! Αλλά πού όμως;

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Εν όψει Εκλογών... Τα όρια του Plan «Dou»... αμήν! »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top