FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Είναι προφανές ότι φαίνεται ωσάν να έχουν χαθεί και τ' αυγά και τα πασχάλια, κατά την παροιμία. Και δεν είναι η Κυβέρνηση ή τέλος πάντων όσοι προσποιούνται ότι υπουργούν, οι οποίοι επιδίδονται δρομαίως σε μιαν «ειλικρινή» καταγραφή της συρροής «λαθών» της βαρουφακείου παρασυνάγωγης διαπραγμάτευσης.

Είναι προφανές ότι φαίνεται ωσάν να έχουν χαθεί και τ' αυγά και τα πασχάλια, κατά την παροιμία. Και δεν είναι η Κυβέρνηση ή τέλος πάντων όσοι προσποιούνται ότι υπουργούν, οι οποίοι επιδίδονται δρομαίως σε μιαν «ειλικρινή» καταγραφή της συρροής «λαθών» της βαρουφακείου παρασυνάγωγης διαπραγμάτευσης.

Δεν είναι μόνον ότι η Ιστορία θα καταγράψει δίπλα στον «ουδείς-αναμάρτητος» τον «ουδείς-αλάθητος», υπό τη μελωδική υπόκρουση του ενοποιού άσματος «ιστορία μου, αμαρτία μου, λάθος μου μεγάλο»... Δεν είναι ούτε ότι βιώνουμε πρωτόγνωρα κοινοβουλευτικά ποιήματα μιας Τρι-κομματικής Κυβέρνησης (πλέον) που έχει αναλάβει το ρόλο και της Αντιπολίτευσης, υπερβαίνοντας και τη συσκευασία «2 σε 1» γνωστού σαμπουάν, εξ ου και ο τίτλος της σαπουνόπερας. Δεν είναι οι εξάρσεις προσωπικού παραληρήματος που αδιαφορεί για τα πάντα, από τα θέσμια έως τα νεύρα μας.

Για τη δική μου ανάγνωση των πραγμάτων, τίποτα από τα παραπάνω δεν ήταν απρόσμενο. Αντιθέτως, ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο. Απλά, οι πρωταγωνιστές της ελληνικής εκδοχής της πολιτικής «Τόλμης και Γοητείας» υπερτερούν στο ρεσιτάλ αχαριστίας, παραληρήματος και, δυστυχώς και άκρως επικίνδυνα, στον ακραίο λαϊκισμό. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια θολή εικόνα που εμπλέκει το τραγικό με το κωμικό, αφήνοντας όμως, όπως οι σουπιές, δηλητηριώδες και φονικό μελάνι για μια κοινωνία που έχει δείξει απίστευτη καρτερικότητα. Διερωτώμαι πού και πώς κατάντησαν οι παλαιοί του Ρήγα της Β' Πανελλαδικής ώστε να συμμαχούν με την κα Ρ. Μακρή που δίδει «ραντεβού» (!) στα γουναράδικα ή που τους καλεί «στους δρόμους της φωτιάς» με σατέν πουκάμισο με πούλιες...;

Τί ντροπή, γι αυτά και τα πάμπολλα άλλα!
Όμως, ελάχιστα μ' ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Κυρίως και πρωτίστως, επειδή ως φαίνεται το κορυφαίο ζήτημα της Ηθικής ανωτερότητας της Αριστεράς το έχουν θάψει, ενόψει της λυσσώδους αναζήτησης του προσωπικού ραντεβού τους με την «ιστορία». Άλλα είναι τα κορυφαία ζητήματα τώρα. Τώρα που ο υπό αίρεση Πρωθυπουργός μιλά για «κατάρρευση του Κράτους» ή ο κ. Βούτσης, π.χ., «για ανατριχιαστικές προοπτικές» εάν οι παιδαριώδεις ονειρώξεις τους γινόντουσαν πραγματικότητα.
Κορυφαία ζητήματα είναι η μορφή του πολιτεύματος, το επιλεγόμενο μοντέλο οικονομίας, η συναίσθηση του βάρους της παγκοσμιοποίησης και η εθνική επιλογή θέσης έναντι αυτών. Είναι σαφές ότι δεν πρέπει να επικρατήσει χαλάρωση έναντι της προσδοκίας ότι κακήν κακώς θα καταλήξουμε σε κάποια υπεκφυγή «συμφωνίας».

Αλίμονο εάν θεωρήσουμε ότι το κόστος που θα πληρωθεί από την ελληνική κοινωνία περιορίζεται ή θα είναι ένα θεαματικό φορτίο φόρων και πιέσεων, έναντι του οποίου θα τα κουτσοβολέψουμε δια της ανοχής. Αλίμονο εάν θεωρήσουμε ότι ο κ. Τσίπρας έχει μεν κάνει ριζικές επιλογές και κομματικές τομές αλλά έχει το «κουσούρι» να διαλέγει -ή να επιμένει σε- λάθος συνεργάτες: Κωσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Κατρούγκαλος, Καμμένος, Ραχήλ, ... έως το «Μιμάκο» το Χαϊκάλη υπουργοποίησε στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ώστε να εφαρμόσει το πλέον τεχνοκρατικά βαρύ και σύνθετο πακέτο μεταρρυθμίσεων, πεδίο στο οποίο λυγίζουν οικονομολόγοι κύρους και δίδονται Βραβεία Νόμπελ Οικονομικών!

Αντιθέτως, πρέπει να δούμε ότι ο κ. Βερναρδάκης που ανέλαβε τη Διοικητική Μεταρρύθμιση σαφώς ετέθη προσφάτως υπέρ του ελέγχου της πληροφόρησης. Όσον άθλια κι αν είναι τα κανάλια της διαπλοκής, προτιμώ ως πολίτης να τα επιλέγω μέσω του τηλεκοντρόλ μου ή να κλείνω την τηλεόραση παρά να του αναθέσω, δίκην Β. Κορέας, να με «πληροφορεί» επισήμως κατά την προσωπική του αξιολόγηση! Ευθείες κουβέντες.      

Θέλω να βλέπω την πρόσφατη εθνική κατάρρευση ως απελευθερωτική και ελπιδοφόρα. Απελευθερωτική από την πολιτική αθλιότητα του «Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο». Απελευθερωτική από το θανατογόνο λαϊκισμό. Απελευθερωτική από την έπαρση του ανορθολογισμού που περνώντας από το ναρκισσισμό του βαρουφάκη (με πεζό βήτα, όπως άλλωστε ο ίδιος θέλει με ένα "νι") αποκαλύφθηκε ότι ήταν απλός κομματικός κουτσαβακισμός και εντέλει πολιτικός θεομπαιχτισμός.     

Τελειώσαμε με τη μπουρδολογία και το σχετικισμό. Μιας και την αντιπολίτευση στον κ. Τσίπρα έχει αναλάβει πλέον ο «κομματικός ΣΥΡΙΖΑ», σε πλήρη αντίθεση με το πολιτικό κεφάλαιο του Πρωθυπουργού, παρέλκει κάθε αναφορά στα λεκτικά παίγνια, τις συστροφές και τις καριέρες των τέως επηρμένων χωρίς μέλλον: οι «Θεσμοί» ξανάγιναν Τρόικα -και μας ξανάρχεται ενισχυμένη ως Κουαρτέτο, η «Συμφωνία» ξανάγινε Μνημόνιο και δη Αριστερό, η «διαγραφή» του χρέους ξανάγινε «αναδιάρθρωση ή αναμόρφωση» και το «κακό» ΔΝΤ ξανάγινε ο στρατηγικός σύμμαχος μας προς τούτο. Την αντίσταση στους δραχμιστές «Πολ Ποτ» ανέλαβε ο κ. Τσίπρας, καίτοι περιορίζεται στο να σιγοψιθυρίζει και δεν αποκαλύπτει ευθέως τα εδραιωμένα σχέδια τους για την κατάλυση των θεμελιωδών στρατηγικών επιλογών της Ελλάδας. Ίσως και του πολιτεύματός της.

Το ακατανόητο δημοψήφισμα του ΝΟΧΙ κατέδειξε κάτι σημαντικό: υπάρχει μια σκληρή φιλευρωπαϊκή βάση του 40%, ασχέτως του εάν οι δημοσκοπήσεις υποστηρίζουν ότι το ευρώ, δηλαδή η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, απολαμβάνει της στήριξης του 75% και άνω του ελληνικού λαού! Αυτό το 40%, που προφανώς συντίθεται διακομματικά σε εκλογικό επίπεδο αλλά οριζόντια ως προς θεμελιώδεις πεποιθήσεις εθνικής στρατηγικής, απαιτεί να τεθεί βροντωδώς  το νέο ουσιώδες -και όχι επίπλαστο- δίλημμα «Ευρώπη ή ...κάτι ομιχλώδες»!

Είναι σαφές ότι η Ευρώπη ετέθη σε κίνηση προβληματισμού για τον παγκόσμιο ρόλο της ως πρώτης οικονομίας και ως προς την αναζήτηση της νέας πολιτικής και κοινωνικής ταυτότητας της. Ίσως η ελληνική κρίση να ήταν η θρυαλλίδα των επερχομένων εξελίξεων, όπως άλλωστε καταγράφουν όλες οι διεθνείς αναλύσεις, ένθεν κακείθεν. Καίτοι είμαι βέβαιος ότι αποκλείεται να ήταν συντεταγμένο σχέδιο του Πρωθυπουργού που αριστεύει στη στρατηγική του «μέρα τη μέρα και βλέπουμε», είμαι έτοιμος να αναγνωρίσω τις θετικές παρενέργειες του.

Το βάρος της ευθύνης ευρίσκεται στο πεδίο των φιλευρωπαϊκών δυνάμεων. Αυτών που πρεσβεύουν ότι εντός του μεταβαλλόμενου υπερεθνικού πεδίου, μέσα σε σκληρές συγκρούσεις, σε αργές διαδικασίες και σε βαθμιαίες αλλαγές, θα προταθεί το νέο μοντέλο κοινωνικού κράτους και οικονομίας σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Το σχέδιο είναι τεράστιο ώστε να κολλήσει σε μικρο-παραταξιακές σκοπιμότητες ή σε μικρο-κομματικές μυωπίες.

Αν οι φιλευρωπαϊκές δυνάμεις, αυτές που διέσωσαν προς το παρόν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, δεν αντιληφθούν την ιστορική ευθύνη τους, δεν υπερβούν πεπαλαιωμένους κοινωνικούς διαχωρισμούς, δε συνθέσουν πλαίσιο εκλογικής συνεργασίας, τότε θα είναι αυτές υπεύθυνες για τα μελλούμενα δράματα.

Σε τελική ανάλυση, ο Τσίπρας έκανε τη μεγάλη επιλογή του. Ήλθε η ώρα της βαριάς ευθύνης και των άλλων!  
Μήπως βρισκόμαστε, ανέλπιστα και αναγκαστικά, στην αρχή ενός δύσκολου δρόμου προς την κανονικότητα του ορθολογισμού; Ίσως και μακάρι, εντέλει.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top