FOLLOW US

Παντός καιρού

Εάν  η ψυχή του σχολείου είναι ο δάσκαλος, πολύ περισσότερο, η  ψυχή που εμπνέει και συντονίζει το πνευματικό έργο όλων των δασκάλων είναι ο διευθυντής του σχολείου.

Εάν  η ψυχή του σχολείου είναι ο δάσκαλος, πολύ περισσότερο, η  ψυχή που εμπνέει και συντονίζει το πνευματικό έργο όλων των δασκάλων είναι ο διευθυντής του σχολείου.

Ο δάσκαλος και, πρωτίστως, ο διευθυντής του σχολείου -πέρα από την επιστημονική γνώση, την παιδαγωγική κατάρτιση και τη διδακτική ικανότητα- πρέπει να είναι ένας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ άνθρωπος, που σημαίνει ότι πρέπει στο παιδαγωγικό του έργο να είναι απαλλαγμένος από εξωεκπαιδευτικές εξαρτήσεις και να είναι αφοσιωμένος σε ένα και μοναδικό σκοπό, που είναι η διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών του ως ελεύθερων και υπεύθυνων ανθρώπων και πολιτών.

Η υποδούλωση του εκπαιδευτικού σε εξωεκπαιδευτικές δυνάμεις, κομματικές, θρησκευτικές ή άλλες, και η εξυπηρέτηση των σκοπιμοτήτων που πρεσβεύουν αυτές οι δυνάμεις, δια της χειραγώγησης και του προσηλυτισμού των ανώριμων παιδιών, βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με την Συνταγματική επιταγή και εμπεριέχει τον κίνδυνο της διαμόρφωσης δουλοφρόνων, αντί ελευθεροφρόνων ανθρώπων και πολιτών.

Και είναι γνωστό από την Ιστορία ότι ο ετεροκαθοριζόμενος άνθρωπος, αντί του αυτοκαθοριζόμενου, αποτελούσε πάντα το «ανθρώπινο υλικό» για την «οικοδόμηση»  και επιβολή όλων των φασιστικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Ο «καλός», λοιπόν, δάσκαλος -σε οποιαδήποτε βαθμίδα της Εκπαίδευσης- παρέχει τις αναγκαίες γνώσεις και με την κατάλληλη διδακτική μέθοδο επιτυγχάνει τον «μεταβολισμό» των γνώσεων σε «γνώση», ήτοι σε κριτική ικανότητα, ούτως ώστε ο διδασκόμενος να αναπτύσσει το σύνολο των ψυχοσωματικών του δυνάμεων, που θα τον βοηθήσουν με την ενηλικίωσή του και την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του να ενταχθεί ως ΕΛΕΥΘΕΡΟ και δημιουργικό άτομο στο κοινωνικό σύνολο.

Αυτής της εναρμονισμένης με το Σύνταγμα λειτουργίας της κάθε σχολικής μονάδας εγγυητής, με συντονιστικό και εποπτικό ρόλο, είναι ο διευθυντής- εκπαιδευτικός.

Για τους παραπάνω λόγους η επιλογή των διευθυντών των σχολικών μονάδων, καθώς και των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης είναι ένα κρίσιμο ζήτημα, από το οποίο εξαρτάται -σε καθοριστικό βαθμό- η καλή ή κακή λειτουργία των σχολείων.

Ακόμα κι αν είναι περιορισμένες οι υλικοτεχνικές υποδομές, ακόμα κι αν υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, ένας διευθυντής -όπως και ο απλός δάσκαλος- με «ψυχή» παιδαγωγού μπορούν να αναπληρώσουν τις ελλείψεις, να δώσουν «ψυχή» στο σχολειό τους και να «κερδίσουν» τις ψυχές των μαθητών τους.
[Κάποιοι εκπαιδευτικοί, στα «ανήλιαγα» χρόνια της δικτατορίας, με εβδομήντα μαθητές στην τάξη και με υποχρεωτικό ωράριο διδασκαλίας 36 ώρες εβδομαδιαίως (26 κανονικές και 10 υποχρεωτικά υπερωριακές) πέτυχαν να κρατήσουν ψηλά το φρόνημα της… «Αντιγόνης» και να διασώσουν το δημοκρατικό ιδεώδες διδάσκοντας τον «Επιτάφιο» του Περικλέους].

H επιλογή των διευθυντικών στελεχών στην Εκπαίδευση δεν υπήρξε -εκτός ελαχίστων περιπτώσεων- ανεπηρέαστη από κομματικές επιρροές, παρεμβάσεις και μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούσαν οι κυβερνώντες, για να «βολέψουν» τους ημετέρους και να εξασφαλίσουν τον άμεσο, κομματικό έλεγχο της λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αυτά, βέβαια, συνέβαιναν κατά την περίοδο των… «παλαιοκομματικών» κυβερνήσεων. Και, βέβαια, δικαίως η αντιπολιτευόμενη Αριστερά τα κατήγγειλε ως  απαράδεκτα φαινόμενα κομματοκρατικής αντίληψης στον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων, όπου, προ πάντων, έπρεπε να κυριαρχεί η αξιοκρατία σε όλα τα επίπεδα.

Αλλά, όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες «αρχή άνδρας δείκνυσι». Η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» φαίνεται πως θεώρησε το παράδειγμα των «παλαιοκομματικών» όχι ως παράδειγμα προς αποφυγήν αλλά ως… ευκαιρία και «πεδίον δόξης λαμπρόν», για να επιβάλει τον ολοκληρωτικό κομματικό έλεγχο σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης στην εκπαίδευση, παραδίδοντας όλες τις θέσεις ευθύνης στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ.

Αναγορεύοντας τους Συλλόγους των διδασκόντων ως το κύριο όργανο που θα κρίνει την επιλογή του Διευθυντή, υποβιβάζει τη διαδικασία της επιλογής των διευθυντικών στελεχών της Εκπαίδευσης στο επίπεδο του 15μελούς Μαθητικού Συμβουλίου, όπου ο «συνδικαλιζόμενος» και κομματικά καθοδηγούμενος μαθητής αναδεικνύεται ως ο πλέον άξιος «μπροστάρης», που, συνήθως παρασέρνει τους συμμαθητές του  στη διενέργεια των  «καταλήψεων» ή  στη συμμετοχή τους στις  κινητοποιήσεις του κόμματός του ή του Αντιεξουσιαστικού χώρου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με την οίηση της κομματικής κυριαρχίας του στους Συλλόγους των διδασκόντων, θεωρεί πως έχει εξασφαλίσει -με την επίφαση, μάλιστα, της «πλέριας» δημοκρατίας- την επιψήφιση και επιλογή των δικών του υποψηφίων διευθυντών των σχολικών μονάδων και των Διευθυντών Εκπαίδευσης, αδιαφορώντας εάν η εκπαίδευση θα λειτουργεί ως παράρτημα της… ΕΛΜΕ.

Πολύ γρήγορα όμως θα αντιληφθεί ότι συνδικαλισμός  και εκπαιδευτικό λειτούργημα προ πολλού έχουν καταντήσει έννοιες ασύμβατες.

Και, βέβαια, ξεχνά  ο ΣΥΡΙΖΑ πως κάποιες κομματικές υπερβάσεις της λογικής και του μέτρου μπορεί να γίνουν μπούμερανγκ (βλέπε και την… «σουλτάνα» Ζωή πώς μετέτρεψε την Προεδρία της Βουλής σε «Υψηλή Πύλη» υπερκυβερνητικής εμβέλειας!).
Και κάτι τελευταίο, που πρέπει να έχουν υπόψη τους οι κυβερνώντες: «ευμετάβλητα τα ανθρώπινα πράγματα»!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top