FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Τα «πάντα... όλα» ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά! Όλη αυτή η αγωνιούσα προσωπική υπαρξιακή πολιτική διερώτηση μακρού χρόνου περί ενάρετης κοινωνίας και της διακυβέρνησης της, η συνεχής προσπάθεια να καταλάβω υπό καθεστώς νοητικής βαβέλ τι ακριβώς μου λένε οι σύγχρονοι απροετοίμαστοι ταγοί - ερασιτέχνες νέοι και γεροκρονόλυρα φρικιά, η ατέρμων υπομονή έναντι των συστηματικών καθημερινών θεσμικών διευκρινήσεων -«έτσι τό ’πα, αλλά το εννοούσα αλλιώς» - έλαβε πανηγυρικό τέλος προ ελαχίστων ημερών.

«Άντεξα» σε επίπεδο αισθητικής τον προβοκατόρικο ναρκισσισμό του Βαρουφάκη, την αυτοκρατορική αίσθηση μεγαλείου της Κωνσταντοπούλου, τις εθνικές χοροεσπερίδες του Καμμένου, τα ασυνάρτητα τηλεοπτικά φληναφήματα πάμπολλων νέων βουλευτών της συγκυβέρνησης, τη λιτανεία των λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας, τις ηλιόλουστες διακοπές των «προσφύγων» στις πλατείες, ακόμα και τις αναχρονιστικές γεροντικές ιδεοληψίες του Υπουργείου των συνδικαλιστών της «Παιδείας».

Όταν όμως είδα τον κ. Ν. Κοτζιά, υπουργό των Εξωτερικών της ριζοσπαστικής κυβέρνησης μου, να ταλαντεύεται ευτραφώς χαζο-χαρούμενα, χέρι-χέρι με τους υπουργούς Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, στην Τουρκία, τραγουδώντας στεντορείως το γλυκανάλατο «We are the world/We are the children», κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, με κρίσιμες προεκτάσεις για εμένα, τα παιδιά μου και τη χώρα μου!

Έχω μάθει ως επιστήμων της πολύπλοκης Οικολογίας ότι το κρίσιμο ζητούμενο είναι η κατανόηση της διαφοράς μεταξύ των τελικών ή έσχατων αιτιών και των κατά προσέγγιση εγγύς ερμηνειών! Με άλλα λόγια, τις εν τω βάθει αιτίες, όπως θα έλεγαν οι γιατροί, σε σύγκριση με τα επιφαινόμενα συμπτώματα, όσον αληθή κι αν είναι!

Και ταξίδεψα νοητικά πίσω στο χρόνο· άλλωστε αυτό μάλλον πράττει ο καθένας μας όταν καλπάζει στην κακότυχη κλίμακα της ηλικίας. Θυμήθηκα ένα γλυκό καλοκαίρι των νιάτων μου: 1978, στη Σκύρο! Μόλος, παραλία, ταβέρνα του «Στέφανου», συστηματικά κοκκινιστό κατσικάκι, όλοι μια παρέα, νέοι και μεγαλύτεροι, κουβέντες κι έρωτες, βουτιές στη θάλασσα από κάτω και καβγάδες, τάβλι και «κινέζικη ντάμα» το απομεσήμερο!

Χρόνια ατέρμονης αισιοδοξίας και ψυχικής άπλας· ο Κόσμος ήταν εκεί, ωσάν διαθέσιμος να τον κατακτήσουμε για να τον κάνουμε καλύτερο κι ηδονικότερο, ωσάν να περίμενε τη σοφία και την ορμή μας!

Θυμάμαι και την παρέα: εγώ, η αδελφή μου κι ο κολλητός μου, ο Χρήστος Γιακουμόπουλος -που αργότερα έγινε γαμπρός μου και αμοιβαίως κουμπάρος μου- πριν μεγαλουργήσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης· ο Μάνος Λοΐζος με μια «2 χιλιόμετρα γυναικάρα», όπως έλεγαν οι αδελφοί Φτούλη -ο ένας άξιος κεραμίστας κι ο άλλος καπετάνιος· ο Α. Μαούνης, ο Γ. Πιτυρόπουλος και για λίγο ο Γ. Μηλιός, όλοι πρωταγωνιστές της σύγκρουσης περί τη Β' Πανελλαδική του Ρήγα Φεραίου· ακόμα κι ο Αντώνης Μαλάμης, ο αρχηγός των ΚΝΑΤ τότε, με μιαν απόλυτα αισθησιακή κοπελιά -δε θυμάμαι το όνομά της, αλλά θυμάμαι το έκπαγλο κάλλος της, που όλοι λιγουρευόμασταν, εν σιωπή και θυμώ για την προτίμησή της!

Εκεί συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι είμαι «δεξιός» ή «συντηρητικός» ή ότι η αστική παιδεία και καταγωγή μου με εμποδίζει να καταλάβω το νόημα της ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας προς ένα «ελευθεριακό» μέλλον! Καθότι στη μείζονα ιδεολογική σύγκρουση των χρόνων εκείνων, όπως είχε σχηματοποιηθεί στο ερώτημα «Πατριωτική ΟΝ» έναντι «Κομμουνιστική ΟΝ» Ρήγας Φεραίος και τα απόνερα της θλιβερής εκλογικής ήττας της «Συμμαχίας» το 1977, είχα σαφή άποψη -την οποία διατηρώ μέχρι σήμερα- περί ιστορικών πολιτικών συμβιβασμών κατά Μπερλινγκουέρ! Εντέλει, το λαμόγιο που με αποκάλεσε «καθεστωτικό», όπως περιέγραψα σε πρόσφατο άρθρο μου εδώ, είχε δίκιο για τους λάθος λόγους!

Όποιος έχει παρακολουθήσει τη μικρο-ιστορία της Μεταπολιτευτικής περιόδου θα καταλάβει πλήρως το τι λέγω: πέθαναν οι «δεξιοί», ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μιχάλης και ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, ο Λεωνίδας Λουλούδης, ο Άγγελος Ελεφάντης, ο Κώστας Φιλίνης και τόσοι άλλοι και μείναμε άλαλοι με το Μπαλτά, στο χέρι, το Δρίτσα και την κυρία του! Και το Φλαμπουράρη, ως θείο/παππού! Δεν τολμώ καν να αναφερθώ στον «ποιητή» Τ. Κουράκη!

Οι λοιποί τότε «αριστεροί», απλώς σταδιοδρομούν σ’ αυτό που λέγεται κοινώς «διαπλοκή». Κι είναι μακρύτατος ο κατάλογος... ίσως να αξίζει ένα ρεπορτάζ της εφημερίδας για το τι απέγιναν τα «παιδιά» της Μεταπολίτευσης... ως μάθημα σοβαρότητας για τους υπόλοιπους!
Αποτολμώ μιαν εικασία, με όση συστολή επιβάλλεται: ο ιστορικός του μέλλοντος, ερμηνεύοντας δεκαετίες εθνικού δράματος, ενδέχεται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό που ζούμε ή ζήσαμε ήταν μια πολιτισμική ταλάντευση γύρω από την Ανατολή και τη Δύση.

Καταλήξαμε να μιλάμε για εκσυγχρονισμό, ως ανίδεοι κι ανήμποροι φρακοφόροι με φουστανέλα! Κι εκεί, σ’ αυτό το σαθρό και γλίσχρο έδαφος συλλογικής νοήσεως, μας έκατσε το αίτημα της ψευδο-ριζοσπαστικοποίησης των μικρο-αστών! Εντέλει, ακόμα και ο στρατηγικός ευρωπαϊσμός του Καραμανλή υπέκυψε έναντι της απρέπειας των κηδεμόνων του λαϊκισμού.

Ξεπηδούν όμως κατά καιρούς, στιγμές αλήθειας και στιγμές καταλυτικής σύγκρισης. Είπε ο Ν. Φίλης, γνωστός από τα τότε χρόνια της Β' Πανελλαδικής και νυν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ: «Εντέλει, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δύο αρχηγοί κρατών επισκέφθηκαν επισήμως την Ελλάδα: το Άγιο Φως και τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας»! Δεν έχουν καμία σημασία οι περί του αντιθέτου δηλώσεις της Αρχιεπισκοπής και του κ. Καμμένου. Αν κάτι έχει σημασία, είναι η άποψη του ακραίου αντι-μνημονιακού γελωτοποιού, πρώην ΓΑΠικού και νυν «δεν-ξέρω-ακριβώς-τι» βουλευτή κ. Μιχελογιαννάκη, ως συνδυασμός πολιτικού και γιατρού: «έχω δει τη συμβολή λειψάνων στην ιατρική»!

Εάν κάτι εγώ βλέπω, είναι τον έμπρακτο θρησκοληπτικό ριζοσπαστισμό, ως αποφράδα κατάληξη των διεκδικήσεων των αρχών της Μεταπολίτευσης και ως αναπόφευκτη συνέπεια των επιλογών της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Καθότι, πώς να το κάνουμε, σύντροφοι, ο σκοπός δεν αγιάζει πάντα τα μέσα! Σε τίποτα δε διαφέρει ο ιδεολογικός-πατριωτικός παλμός που κινεί τον κ. Λαφαζάνη να κρατά το ρυθμό στρατιωτικών εμβατηρίων σε παρελάσεις ή να υποκλίνεται ενώπιον του κ. Πούτιν! Σε τίποτα δε διαφέρει το περίπου εμετικής αισθητικής στιγμιότυπο της κας Ρ. Μακρή να λικνίζεται ηδονικά, ως τσιφτετέλι, υπό τον ήχο του «Μακεδονία ξακουστή, κ.λπ.». Αλλά και αντιστρόφως, σε τίποτα δε διαφέρει η υστερόβουλη προσωπική καριέρα του κ. Βαρουφάκη.

Αν κάτι ενδιαφέρει σήμερα, είναι το απρόσμενο γεγονός ότι οι αιθεροβάμονες συζητήσεις του Ρήγα Φεραίου του 1980-, έγιναν κυβερνητικό πρόταγμα 40 χρόνια μετά! Και μάλιστα, υπό πολλαπλές ιδιότητες, καθόσον έγιναν πολιτικά κυρίαρχες. Καλύπτουν το χώρο της Συμπολίτευσης και της Αντιπολίτευσης!

Για τους λοιπούς, μία συμβουλή: παιδιά, να σκεπάζεστε καλά, μην κρυώσετε στον ύπνο σας!
Το πολιτικώς οξύμωρον καλά κρατεί και θα κρατεί!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top