FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Με επιμονή πολίτη κυριευμένου από κάποιας μορφής δυσδιάκριτο ψυχικό καταναγκασμό, παρακολούθησα, από το κανάλι της Βουλής, το Συνέδριο για το χρέος που οργάνωσε η κα Πρόεδρος «του».

Με επιμονή πολίτη κυριευμένου από κάποιας μορφής δυσδιάκριτο ψυχικό καταναγκασμό, παρακολούθησα, από το κανάλι της Βουλής, το Συνέδριο για το χρέος που οργάνωσε η κα Πρόεδρος «του».

Πλείστα όσα από τα πεπραγμένα εκεί (διαδικασία, ρητορική, πρόσωπα, αισθητική...) ήγειραν μέσα μου άκαμπτα συμπτώματα δυσπροσαρμογής στο στρες. Αντιπαρήλθα, ως σύνηθες πλέον, το κρίσιμο «επεισόδιο» Βαρουφάκη -«το χρέος είναι νόμιμο»/ Κωνσταντοπούλου - «έλεγξε το, διάγραψε το», όσον κι αν λέει πάρα πολλά για την τρέχουσα Κυβερνητική αμφισημία. Εντέλει, η όποια αντίδραση ή επικέντρωση στο καθημερινό και δομικό αυτό πολιτικό φαινόμενο δεν οδηγεί πουθενά: ίσως, μάλιστα, να τροφοδοτεί το μιθριδατισμό ως ιδεολογία και πολιτική πρακτική.

Αντίθετα, το μόνον ουσιαστικά ενδιαφέρον ανεδύθη από την ομιλία του Υπουργού καταπολέμησης της διαφθοράς, κ. Νικολούδη.

Όχι μόνο για την εξαιρετική συνολική παρουσία και γνώση του, ούτε για τη βαρύτατη δήλωση του ότι οι «λίστες» Λαγκάρντ κ.λπ. δεν μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά: ακόμα μια εσπευσμένη κατάρρευση του προεκλογικού πολιτικού επιχειρήματος της Κυβέρνησης. Ούτε ακόμα για την ακριβή ποσοτικοποίηση της διαφθοράς στο σύνολο της πράξης της διακυβέρνησης της χώρας (από τα εξοπλιστικά έως τις προμήθειες φαρμάκων). Αλλά για την πρόκληση προς κοινή σκέψη και δημόσιο προβληματισμό για το πώς εντέλει η διαφθορά τείνει να -ή έχει- γίνει πολιτισμικό γνώρισμα μας, οριζόντιο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.

Εάν η γενικευμένη διαφθορά μας οδήγησε, ποσοτικά τουλάχιστον, στην κρίση και κατάρρευση όπως υποστήριξε ο κ. Νικολούδης, τότε η αναζήτηση των βαθύτερων αιτίων της παραβατικότητας μετατρέπεται από ζήτημα καταστολής, ελέγχου και διοίκησης σε πρόβλημα κατανόησης των αιτιών της και κατ' επέκταση σε ζητούμενο ενός νέου πολιτικού λόγου.

Δεν κρύβω ότι έχω επηρεαστεί από μια μείζονα μελέτη περί της Κρίσης του Κράτους ως μείζονος κοινωνιολογικού προβλήματος αξιών που συνέταξε ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, υπό τον Καθηγητή Μ. Μαραγκουδάκη, του Τμήματος Κοινωνιολογίας. Μια μελέτη που θεωρώ σαφώς εμβριθέστερη και σημαντικότερη από την προβεβλημένη -στα ΜΜΕ- μελέτη των Καθηγητών Τ. Γιαννίτση και Γ. Ζωγραφάκη για τα κοινωνικά οικονομικά της κρίσης: μια μελέτη που παρεδόθη στο έγκριτο «London School of Economics» αλλά που δεν μπόρεσε προς το παρόν να διατρήσει το ατσάλινο κέλυφος της δημόσιας ρητορικής που αναφέρεται στον αυτο-οικτιρμό και μηδέποτε στις αιτίες.

Ο Μαραγκουδάκης, με το κορυφαίο έργο του, με προκάλεσε να σκεφτώ με άλλο τρόπο. Κι αυτό έπραξα... στο μέτρο των δυνατοτήτων μου.

Ως μέθοδο σκέψης, επέλεξα την αναζήτηση κοινών γνωρισμάτων μας ως πολιτών ελλήνων, το συγκερασμό τους σε Ένα υπερέχον χαρακτηριστικό και εντέλει σε μιαν αιτιολόγηση. Ξεκίνησα «απαλά», είπα μέσα μου, τι μπορώ να διακρίνω ως διαχρονικό, ψιθυριστό ενοποιό στοιχείο, μιας στρεβλής συλλογικότητας. Δε ξέρω αν καταφέρνω να περιγράψω θολές συνθέσεις κι ερμηνείες. Αλλά, να!, τι πέρασε από το μυαλό μου, κοιτάζοντας εαυτόν και αλλήλους, γείτονες, συνάδελφους, φίλους και μη-φίλους, φοιτητές και γονείς των, υπαλλήλους, αιρετούς, άρχοντες και κυβερνήτες και υποτακτικούς, δημοσιογράφους και μαϊντανούς των τηλεπαραθύρων, οδηγούς και επιβάτες...

Κι όταν σκέφτηκα έτσι, βγήκε από μέσα μου μια παλίρροια θέσεων, που ίσως εξηγούν πολλά από τη γενεσιουργό αιτία της διαφθοράς/κρίσης:
- η πίστη στο αλάνθαστο Υπερεγώ του Έλληνα, που ενώ γνωρίζει την κρυμμένη αλήθεια, την παρακάμπτει ή μάλλον την καταπλακώνει με ηθελημένες ανακρίβειες και παρανοήσεις: άλλως το φαινόμενο του «ψεκασμού»,
- η ροπή προς τον εξισωτισμό και όχι την ισότητα, μια τάση που υποστηρίζει την απέχθεια απέναντι σε κάθε μορφής υπεροχή, άλλως το φαινόμενο της απόρριψης κάθε αξιολόγησης προς την αξιοκρατία (π.χ. η αριστεία είναι ρετσινιά...),
- η δεδομένη αδιαφορία προς αφηρημένες μεγάλες Αξίες αλλά μια προτίμηση προς μια διακυβέρνηση που στηρίζεται σε Πρόσωπα και όχι σε Αρχές (π.χ. από το Μεγαλέξανδρο ... στον Καραμανλή, τον Παπανδρέου ή τον Τσίπρα...),
- ο κατά καιρούς ριζοσπαστισμός, όπως τώρα καλή ώρα η ριζοσπαστικοποίηση των συντηρητικών μικρομεσαίων, οφείλεται στην επιλογή τους υπέρ αυτού που προβάλλει μια «φύσει» ετερότητα απέναντι στη «θέσει» υπεροχή (π.χ. κάθε Έλλην του εξωτερικού είναι καλύτερος από κάθε αγωνιζόμενο στο εσωτερικό...).
Δύσκολο πράγμα η διαπίστωση ότι η Δημοκρατία, το ανάπηρο πλην καλύτερο των δυνατών πολιτευμάτων, απευθύνεται ή προϋποθέτει την Ωριμότητα των πολιτών.

Αν όλα αυτά ισχύουν, γεγονός που απεύχομαι, αιτιολογούν επαρκώς τον πολιτισμό της «αστακομακαρονάδας» της Μεταπολίτευσης, τον πολιτισμικό εκπασοκισμό της κοινωνίας, την επανάκαμψη των «συνδικαλιστών» στη Διοίκηση, τη μετατροπή της Ηθικής της Αριστεράς σε ωραιοποίηση επιλογών νεποτισμού ... Κυρίως όμως οδηγούν σε μιαν τρομερή «αλήθεια»: ως πολιτισμός που αναδεικνύει τους νεκρούς Ήρωες και όχι τους ζωντανούς Γενναίους, εντέλει έχουμε ένα κορυφαίο πρόβλημα: την Ανασφάλεια, ατομική και συλλογική!
Άλλως δε νοείται, κατά Νικολούδη, όλη η διαφθορά να επικεντρώνεται δομικά, σε τρία πεδία που συγκλίνουν στη συλλογικήν Ανασφάλεια: τα εξοπλιστικά προγράμματα (εθνική ανασφάλεια), την Υγεία (ανασφάλεια έναντι του θανάτου), την Παιδεία (ανασφάλεια έναντι της κοινωνικής ανέλιξης). Δεκάδες, εκατοντάδες δισεκατομμύρια δαπανήθηκαν πρωτίστως στα πεδία αυτά: πάσης φύσεως αεροπλάνα και κανόνια, πάσης φύσεως επιθέματα, γάζες και ράμματα, πάσης φύσεως «ιδιαίτερα», συνήθως μαύρα! Δεκάδες, εκατοντάδες δισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν, ευθέως ή κρυφίως, υπέρ της αναζήτησης κάποιου επιπέδου ασφάλειας: δε θα μας πάρουν τα νησιά οι Τούρκοι, θα επιβιώσει ο παππούς ή το παιδί μας -Θεέ μου συγχώρα με, θα γίνει «φαρμακοποιός»/«δικηγόρος»/μηχανικός ο γιός μου...

Η έξοδος από την Κρίση δε θα προκύψει ως κάποια εκτελεστή απόφαση μεταξύ της νομικής και οικονομικής διάστασης του προβλήματος: ουδέναν ενδιαφέρει εντέλει η σύγκρουση ναρκισσιστών εν διαταραχή! Η πολιτική υπεροχή του μέλλοντος θα προκύψει υπέρ Αυτού που θα καλύψει τη δομική Ανασφάλεια! Καθότι αυτήν και τις παρενέργειες της θα πληρώνω στο διηνεκές!
Κορυφαίο ζήτημα, που δεν αντιλαμβάνονται οι συγκρουόμενοι περί της βλακώδους «κωλοτούμπας». Τόσον η Κυβερνώσα Αριστερά όσον κι η Αντιπολιτευόμενη «κάτι»!
Καλή Ανάσταση! Και καλά «Κρασά»...

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top