FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Πού βρίσκει κανείς «αλήθειες» κι ερμηνείες για τον Άνθρωπο, τη συμπεριφορά, τις επιλογές του και τους κανόνες που συγκροτεί γύρω από αυτές; Εκτός από τη Μεγάλη Φιλοσοφία και το στοχασμό διανοητών, υπάρχουν συχνά κι η εξ ίσου ισχυρή λαϊκή θυμοσοφία, οι ειλικρινείς πλην βαθειά εμπειρικές σκέψεις ανθρώπων γύρω μας αλλά και τα μικρά αποφθέγματα προσώπων που είχαν την ικανότητα να προσπεράσουν τα όρια της επαγγελματικής ενασχόλησής τους και να εξαγάγουν γενικότερα συμπεράσματα για την ανθρώπινη «μοίρα».

Πού βρίσκει κανείς «αλήθειες» κι ερμηνείες για τον Άνθρωπο, τη συμπεριφορά, τις επιλογές του και τους κανόνες που συγκροτεί γύρω από αυτές; Εκτός από τη Μεγάλη Φιλοσοφία και το στοχασμό διανοητών, υπάρχουν συχνά κι η εξ ίσου ισχυρή λαϊκή θυμοσοφία, οι ειλικρινείς πλην βαθειά εμπειρικές σκέψεις ανθρώπων γύρω μας αλλά και τα μικρά αποφθέγματα προσώπων που είχαν την ικανότητα να προσπεράσουν τα όρια της επαγγελματικής ενασχόλησής τους και να εξαγάγουν γενικότερα συμπεράσματα για την ανθρώπινη «μοίρα».

Μια τέτοια κατηγορία είναι οι προπονητές ομαδικών αγωνισμάτων, τουλάχιστον αυτοί που δεν είναι απλώς αποτελεσματικοί γυμναστές αλλά δίδουν έμφαση στην Ηγεσία, την τακτική, τη συλλογική συμπεριφορά ομάδας παικτών... Δικαίως, από τα επιτεύγματα και το χαρακτήρα τους, κάποιοι -λίγοι- εξ αυτών έχουν αποκτήσει το προσωνύμιο του «φιλόσοφου της μπάλας». Πρώτος και καλύτερος, ο πρώην προπονητής της Εθνικής Γαλλίας, ο Εμέ Ζακέ.

Το 2004, όταν σύμπασα η ευρωπαϊκή αθλητικογραφία δεν μπορούσε να καταπιεί το θρίαμβο της Εθνικής μας στην Πορτογαλία κι ασχολιόταν απαξιωτικά και μνησίκακα με το εάν παίζει καλό ή όχι ποδόσφαιρο, ο Ζακέ είχε γράψει ένα συγκλονιστικό άρθρο στην κορυφαία πολιτική εφημερίδα Le Monde -κι όχι στην εξ ίσου γνωστή αθλητική L'Equipe.

Το κείμενο αυτό είναι μία από τις σημαντικότερες αναλύσεις που έχω διαβάσει για την Ελλάδα και τις συλλογικές Αρχές που διέπουν τον υπαρκτό πολιτισμό μας. Η Ελλάδα κέρδισε το Euro 2004, είπε, διότι έδωσε, ως ομάδα, ένα σπάνιο μάθημα συνδυασμού ατομικής ποιότητας, συλλογικής ταπεινοφροσύνης και απόρριψης του φόβου της επιτυχίας. Έκτοτε, η έννοια του «φόβου της επιτυχίας» έχει υιοθετηθεί ως κριτήριο επιτυχίας ή αποτυχίας των πάσης φύσεως «ηγετών».

Όπως είπε, ένας άλλος «φιλόσοφος της μπάλας» πρόσφατα, ο Αρσέν Βενγκέρ για τον κορυφαίο των προπονητών Ζοζέ Μουρίνιο, «φοβούμενος μη χάσει, φοβήθηκε να κερδίσει»...
Τα θυμήθηκα όλα αυτά, περιέργως, όταν προσπαθούσα να ερμηνεύσω την απίστευτης κενότητας στρατηγική των Σαμαρά-Βενιζέλου ενόψει των τελευταίων εκλογών. «Φοβούμενοι μη χάσουν, φοβήθηκαν να κερδίσουν», ιδιαίτερα ο Σαμαράς· καθότι ο Βενιζέλος είχε και το πρόσθετο βάρος της αποτίναξης του πολιτισμικού βάρους του «υπαρκτού Ελλαδισμού» που κατασκεύασε επιμελώς το κόμμα του επί 40 χρόνια. Σε όρους πολιτικής, «φοβήθηκαν» να θέσουν συνολικό πολιτικό διακύβευμα, ενιαίο ζήτημα διακυβέρνησης και επιλογής πολιτισμικού προτύπου.

Κόλλησαν στο βάλτο του «φόβου» τους και θεώρησαν ότι ο «φόβος» είναι κίνητρο για τον πολίτη. Το στοιχειώδες αυτό λάθος υπερκαλύπτει όλες τις παρεμπίπτουσες άλλες αιτίες: τη λειτουργία των κομμάτων τους, την ατομική στρατηγική των στελεχών τους, τις δημογραφικές μεταβολές, τις βίαιες μετατοπίσεις πεποιθήσεων σε μια άκρως πιεσμένη κοινωνία, τις ατομικές περιπέτειες και αγωνίες... Αντιπαρατέθηκαν με τον Τσίπρα, στο πεδίο του: όχι μόνο θεματολογικά αλλά και λειτουργικά. Αντιπαρατέθηκαν στο πεδίο της Οικονομίας χωρίς να μιλούν συγκεκριμένα για την Ανάπτυξη κι άφησαν εκτός συζήτησης τα λοιπά κρισιμότατα πεδία της πολιτικής. Παιδεία, πολιτισμός, ασφάλεια, διεθνείς σχέσεις, μετανάστευση, «εθνικά θέματα», ιδιωτική οικονομία, οργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης... Μένοντας στο απίστευτης ρηχότητας ψευδο-δίλημμα «μνημόνιο/αντι-μνημόνιο», επέτρεψαν το άλλο απίστευτο: ο Τσίπρας κατήγαγε νίκη λαμπρή, αντιστρέφοντας τη θέση του περί πρωτοκαθεδρίας της πολιτικής έναντι της οικονομίας.

Κι έτσι καταλήξαμε, εντός ελαχίστων ημερών, να ακούμε από τη μια περί την «αριστεία των μαθητών/φοιτητών ως ρετσινιά», την αντιμετώπιση των καταλήψεων και τη βεβήλωση χώρων «ως οικογενειακό ζήτημα», τη μεταφορά κι απόλυση μεταναστών στην Ομόνοια «ως ανθρωπιστική αντιμετώπιση», τις λαϊκές πανηγύρεις κατά τις παρελάσεις «ως σπονδή στον Κολοκοτρώνη», την εμφατική κατάργηση ετήσιου φόρου υπέρ των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (6 Ευρώ) στους λογαριασμούς της ΔΕΗ έναντι του επιδόματος «τροφείων» για κάθε υπάλληλό της (150 Ευρώ μηνιαίως) και την επανάκαμψη των υποδίκων της ΓΕΝΟΠ... Είδαμε την αισθητική της Αριστεράς να παραβιάζεται άγρια από τη συνταύτιση του Βαρουφάκειου ναρκισσιστικού lifestyle με την εξαιρετικά πολύπλοκη μαθηματική Θεωρία Παιγνίων στη διαπραγμάτευση.

Αλλά και την Ηθική της Αριστεράς να επιτρέπει τον παραλληλισμό της ατομικά αποδοτικής δικηγορικής Κατρουγκάλειας/ Μητροπούλειας κ.λπ. «εργατολογίας» με τους «αγώνες για την εργατιά»!

Προσωπικά, είδα όμως και κάτι ακόμα: έναν εξαιρετικό Τσίπρα ενώπιον της κας Μέρκελ στο Βερολίνο! Το πρόβλημα του Τσίπρα πλέον είναι άλλης τάξεως έναντι του «φόβου της επιτυχίας»: Θα καταλάβει και θα τολμήσει να γίνει Ηγέτης μιας νέας εποχής; Σε ποδοσφαιρικούς όρους, όπως άλλωστε απαιτεί και η εισαγωγή του άρθρου, την «έσβησε» τη «Madame Merkel» -όπως είπε τότε που δεν είχε πάρει ακόμα το Lower. Αλλά και όπως είπε, αργότερα, «Go back, Merkel».

Αυτά που είπε στο Βερολίνο, δείχνουν το μέγεθος του διλήμματός του και το μέγεθος του διακυβεύματος που ανέλαβε να φέρει εις πέρας: το είχε πει εξ άλλου από καιρό ο Δραγασάκης όταν μίλησε για τη «βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ». Καθότι το κορυφαίο πρόβλημά του δεν είναι στο Βερολίνο, αλλά στην Κουμουνδούρου. Ο Τσίπρας, ως Ηγέτης, είπε κι αποδέχθηκε ότι (1) υπάρχει Διευθυντήριο στην Ε.Ε., (2) για την κρίση φταίμε -και- εμείς, (3) η δημοσιονομική προσαρμογή ήταν επιτυχής αλλά είχε και παράπλευρες απώλειες, (4) οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι πρωτίστως ηθικό ζήτημα, (5) τα εθνικά στερεότυπα είναι καταστροφικά.

Ο Τσίπρας, στο Βερολίνο, ήταν χαρισματικός ως Ηγέτης! Στην Ελλάδα, απεδείχθη μέχρι τώρα κυνικός ως πολιτευτής: θα σας το βεβαιώσουν πάμπολλοι, από τον Αλαβάνο, έως τον Κουβέλη, τον Αβραμόπουλο, το Μηλιό... Πολλά θα κριθούν για τον ίδιο, σε άμεσο χρόνο. Αλλά και όλους μας. Δεν έχει πρωτίστως απέναντι του τη Μέρκελ, έχει τη Ζωή και τη Ραχήλ και τον Πάνο... έχει τον «πολιτισμό της αστακομακαρανόδας» των ‘90s, έχει έναν καθρέπτη που ανακλά το χειρότερο συλλογικό εαυτό μας.

Ως πολίτης, -του- εύχομαι να διαβάσει το κείμενο του Εμέ Ζακέ για το Euro 2004: να θυμηθεί ότι η Ελλάδα το κέρδισε για δύο λόγους: διότι τότε ο κάθε Σεϊταρίδης και ο κάθε Μπασινάς αποτίναξαν το μοντέλο του «υπαρκτού Ελλαδισμού»· κι ίσως διότι η ομάδα είχε Γερμανό προπονητή... κι όποιος κατάλαβε την παρομοίωση.

Η Ελλάδα ή θα είναι διεθνής και κοσμοπολίτισσα ή δε θα υπάρχει!
Κι ο Σαμαράς; Θα ασχολείται με την «κωλοτούμπα», επί έτη ως φαίνεται... και την αδικία της Ιστορίας. Ας πρόσεχε!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top