FOLLOW US

Επιμύθιον

Όποιος θέλει να προστατεύσει την ουσία, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος με τα σχήματα και τον τύπο της.

Όποιος θέλει να προστατεύσει την ουσία, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος με τα σχήματα και τον τύπο της.

Η νέα κυβέρνηση, ενώ φαίνεται μέχρι τώρα να κερδίζει τις πρώτες μάχες των εντυπώσεων, ωστόσο με το «καλημέρα» βιάστηκε να δείξει μιαν αχρείαστη ανυπακοή στο σύνταγμα και τους νόμους του κράτους. Ορκίστηκε με απλοποιημένο όρκο ενώπιον του προέδρου της Δημοκρατίας, παρά το ότι το εν ισχύι σύνταγμα ορίζει στο άρθρο 59 παράγραφο 1: «Οι βουλευτές δίνουν τον ακόλουθο όρκο: Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι ο όρκος;
Διαβάζουμε στο λεξικό του Φυτράκη: όρκος είναι βεβαίωση ή υπόσχεση με επίκληση του θείου.
Όρκος είναι όντως μια λέξη με μαγική δύναμη. Στην ουσία είναι μια κατάρα κατά του εαυτού μας και συνάμα μια δήλωσή μας ότι δικαίως θέλουμε να τιμωρηθεί εάν επιορκήσουμε.
Μπορεί κάποιοι ηθικολόγοι να έχουν σφοδρή αντίθεση κυρίως προς τον επίσημο (τον λεγόμενο «επακτό») όρκο, ωστόσο να θυμίσουμε ότι όλες οι κοινωνίες τον χρησιμοποιούν ανέκαθεν.

Ο όρκος γίνεται πάντοτε προς κάποιον ή προς κάποια δύναμη έξωθεν ή άνωθεν, που την πιστεύουμε και στην οποία εναποθέτουμε την δικαία κρίση για την τήρηση του όρκου. Μπορούμε λοιπόν να ορκιστούμε στο θεό, σε άγιο («μα τον Άγιο Κωνσταντίνο»), σε ψυχή προσφιλούς προσώπου («στην ψυχή της μάνας μου»), σε σύμβολο (σημαία), ακόμα και σε αγαπημένο ζώο ή φυτό (Ο Σωκράτης, για παράδειγμα, ορκιζόταν στη σκύλα του, και ο Ζήνων στην κάππαρη!), όμως ποτέ και επ’ ουδενί σε μας τους ίδιους και στη δική μας, όπως αρέσκονται να υποστηρίζουν κάποιοι, ευσυνειδησία.

Ο όρκος είναι για κάποιους σημαία και για κάποιους άλλους (ίσως περισσότερους) κόκκινο πανί και σημείο αμφιλεγόμενο, εντούτοις το σύνταγμα επιβάλλει, για τους ανώτατους δημόσιους λειτουργούς και για τα δικαστήρια, θρησκευτικό όρκο.

Και από εδώ αρχίζουν τα παρατράγουδα και η σύγχυση. Αυτοί που θέλουν να τον καταργήσουν, είναι οι άθεοι και οι ανεξίθρησκοι, μη γνωρίζοντας ίσως ότι η ίδια η θρησκεία και στην Παλαιά (τρίτη εντολή: «Ου λήψη το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω») αλλά και στην Καινή Διαθήκη («Λέγω δε υμίν μη ομόσαι όλως, έστω δε υμών το ναι, ναι και το ου, ου», Ματθ. Ε 33) τον απαγορεύει ρητά. Παίζουμε δηλαδή με ένα αντιθρησκευτικό ιδεολόγημα, πράγμα που δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε στην αρχαία Ελλάδα.

Εκεί είχαμε τον όρκο ιερό και απαραίτητο σε κάθε σπουδαία εκδήλωση (λήψη καθηκόντων, απολογία, έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων κ.ά.). Ο Δίας είχε και το προσωνύμιο «όρκιος» και υπήρχε εκφραστικό άγαλμά του στο Βουλευτήριο της Ολυμπίας.
Την επιορκία φοβόντουσαν ακόμα και οι θεοί, οι οποίοι ορκίζονταν στο δηλητηριασμένο νερό της Στυγός.

Η Στυξ (εκ του στυγέω = μισώ, βδελύσσομαι) ήταν μια πηγή στα Αροάνια όρη της οποίας το νερό κάπου χανόταν και επιστεύετο ότι ανέβλυζε στον Άδη.

Στην Ιλιάδα (Ξ 271) διαβάζουμε: «εμπρός λοιπόν ορκίσου μου στ’ απαραβίαστο της Στύγας το νερό» («Άγρει νυν μοι όμοσον αάατον Στυγός ύδωρ»). Οι θεοί που παρέβαιναν τον όρκο αυτό τιμωρούνταν με αποκλεισμό από τα αγαθά του Ολύμπου και με δεκαετή βαρύ ύπνο!

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά τις ηθικές αντοχές του ανθρώπου, κάτι που φαίνεται ανάγλυφα στις Τραγωδίες.

Είχαν μελετήσει σε βάθος και με εκπλήσσοντα ρεαλισμό την ανθρώπινη φύση και είχαν εγκαθιδρύσει μια τεράστια και λεπτομερέστατη θρησκευτική τελετουργία για κάθε φαινόμενο και κάθε περίσταση. Έτσι θεωρούσαν και τον όρκο αναγκαίο συστατικό της ανθρώπινης αλλά και της θείας συνέπειας.

Σήμερα καταφέραμε να βρεθούμε σε σύγχυση για ένα θέμα που καθιερώθηκε με το Οθωνικό Σύνταγμα πριν από 170 χρόνια και ισχύει (καλώς, κατά τη γνώμη του άρθρου) μέχρι σήμερα.

Εάν θέλουμε να το αλλάξουμε, θα πρέπει να γίνει ρητά και συνταγματικά, και τη δύναμη και την απόφαση μιας τέτοιας αλλαγής την έχει η εκάστοτε νόμιμη πλειοψηφία της αναθεωρητικής Βουλής.
Αυτό σημαίνει έννομη τάξη και δημοκρατία.

Όλα τα άλλα είναι παρεξηγήσεις, εκτροπές και νταηλίκια…
Και για να μπούμε και λίγο στην ουσία του θέματος, δεν είδαμε καμιά επίσημη αντίδραση σε ετοιμόρροπες διατάξεις του συντάγματος.

Δεν μας φταίξανε δηλαδή τα άρθρα περί ευθύνης υπουργών, οι πολυθεσίες, οι δασικές εκτάσεις, το ασυμβίβαστο των βουλευτών, το άρθρο 16 περί παιδείας και τόσα άλλα. Εκείνο που μας πείραξε, ήταν ο θρησκευτικός όρκος…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μια πρώτη εικόνα Η μετάλλαξη των βαρβάρων »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top