FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Αυτές τις ημέρες είναι έως και επικίνδυνο να προτρέχεις να αξιολογήσεις καταστάσεις και πράγματα, καθότι οι μεταβολές και μεταστροφές είναι ταχύτατες και κατακλυσμιαίες. Παραμονεύει ο κίνδυνος να βρεθείς εκτεθειμένος σε μιαν αξιολόγηση πρόσκαιρων συνθηκών, όταν αυτές αλλάζουν από ώρα σε ώρα λόγω της εμφανούς και επιφανειακής αστάθειάς τους, αλλά και λόγω της δομικής καταστατικής αμφισημίας κάθε εθνο-λαϊκισμού, εγχώριου ή διεθνούς.

Αυτές τις ημέρες είναι έως και επικίνδυνο να προτρέχεις να αξιολογήσεις καταστάσεις και πράγματα, καθότι οι μεταβολές και μεταστροφές είναι ταχύτατες και κατακλυσμιαίες. Παραμονεύει ο κίνδυνος να βρεθείς εκτεθειμένος σε μιαν αξιολόγηση πρόσκαιρων συνθηκών, όταν αυτές αλλάζουν από ώρα σε ώρα λόγω της εμφανούς και επιφανειακής αστάθειάς τους, αλλά και λόγω της δομικής καταστατικής αμφισημίας κάθε εθνο-λαϊκισμού, εγχώριου ή διεθνούς.

Όσον ευφορικός και υπερήφανος ή αντιθέτως απαισιόδοξος και μίζερος κι αν είσαι. Επομένως, εάν δε θέλεις να μένεις σε κατάσταση αφασίας λόγου, δηλαδή μια παθολογική κατάσταση όπου ενώ σκέφτεσαι πλήρως, μπερδεύεις τα λόγια σου και δε σε καταλαβαίνει κανένας, ίσως το καλύτερο που σου μένει, είναι να εστιάσεις στα θεμελιώδη, όπως η άποψη για τους ανθρώπους καθαυτό.

Πριν από χρόνια, σε τούτη εδώ τη στήλη, είχα γράψει ότι η αστική τάξη της χώρας κατέρρευσε τη στιγμή που απεδέχθη ότι δε χρειάζεται να σκέφτεται, αρκεί να ελέγχει κρατικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς μηχανισμούς ισχύος.

Όταν εδέχθη δηλαδή ότι διανοητές εμβελείας επιπέδου Π. Κανελλόπουλου ή Κ. Τσάτσου τής ήταν απλώς μια ενδιαφέρουσα γαρνιτούρα τού φαίνεσθαι κι όχι παραγωγοί θεμελιώδους πολιτικής κουλτούρας. Απέκοψε, «σκότωσε» τους φορείς του φιλελεύθερου λόγου στο δημόσιο διάλογο. Ταυτόχρονα, έπραξε το αυτοκαταστροφικό αδιανόητο: προσποιούμενη τη «δημοκρατικιά», εγκατέλειψε τα καθαυτό λειτουργικά ερείσματά της, είτε ιδεολογικά είτε καθημερινής πρακτικής, το δάσκαλο, τον παπά και τον αστυνόμο.

Νομοτελειακά πλην σταδιακά, κατατροπώθηκε ιδεολογικά, για να φτάσει σήμερα να υπερισχύει οριακώς εκλογικά μόνο σε δύο μη δυναμικές κοινωνικές ομάδες: τις νοικοκυρές και τους συνταξιούχους.
Απέναντι σ’ αυτό, η Αριστερά βρήκε ανοικτό πεδίο: αφού διαλάλησε τα πάθη της, κατέλαβε το χώρο της ιδεολογίας και εν συνεχεία και το πεδίο της οικονομικής συναλλαγής και διαπραγμάτευσης. Δεν έχει σημασία το πώς διαπραγματεύθηκε αυτή τη μετάλλαξη: υιοθέτησε τον εθνο-λαϊκισμό ως εργαλείο στην πορεία της προς την εξουσία, όπως δίδαξε ο Ανδρ. Παπανδρέου.

Κι έτσι φτάσαμε στις πρόσφατες εκλογές να συζητάμε ποια από τις τρεις εκδοχές τού ΠΑΣΟΚ τού ‘80, ως κοινωνικό άθροισμα ψηφοφόρων, υπερίσχυσε. Τα πράγματα είναι σαφέστατα: η κοινωνία απεδείχθη απολύτως αδιάφορη για τις ψυχολογικές στενοχώριες τού ΓΑΠ, το βενιζελικό ΠΑΣΟΚ απερρίφθη διότι έκανε το «λάθος» να μην είναι ΠΑΣΟΚ τού ‘80 και επεκράτησε ο ανδρεϊσμός υπό άλλην ονοματοδοσία. Μόνον ο εργατολόγος κ. Αλ. Μητρόπουλος δεν κατάλαβε ακόμα το τι του συνέβη!

Εάν όλα τα ανωτέρω είναι δυνατό να προσωποποιηθούν, τότε η περίπτωση του Janis Baroufakis ίσως είναι η καταλληλότερη εκδοχή. Από τα πολυποίκιλα που έχουν λεχθεί για τον άνδρα, διεθνώς, το σημαντικότερο είναι το άρθρο των «Financial Times», που θέτει το ερώτημα ότι ενώ είναι brilliant (έξυπνος μεταφράστηκε στα ελληνικά Μ.Μ.Ε.), αγχώνει τους πάντες! Συζητώ, τις τελευταίες ημέρες, με διάφορους φίλους περί του ανδρός. Το συμπέρασμά μου είναι ότι οι συντηρητικοί εκ των φίλων μου δεν καταλαβαίνουν το τι τους γίνεται.

Για παράδειγμα, κάποιοι προβληματίζονται γιατί έχει απορρίψει το ένα από τα δύο «ν» στο όνομα «Ιωάννης». Κάποιοι το θεωρούν ως βεβήλωση της ορθότητας της γραφής, άλλοι θεωρούν ότι είναι μια ανάδυση μιας μπαμπινιωτικής γλωσσολογικής ερμηνείας, όπου τα διπλά σύμφωνα εκπίπτουν, όπως τα διπλά σίγμα ή μι. Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Janis Baroufakis μάς λέει κάτι απλό: το όνομά του δεν προέρχεται από το Ιωάννης, αλλά από το Ιανός.

Το Ρωμαίο Θεό της Αρχής και του Τέλους, με τη διαμαρτία της διπλής κεφαλής, που κοίταζε ταυτόχρονα στις αντίθετες κατευθύνσεις και σηματοδοτούσε την Πόλη. Νομίζω ότι όποιος παρακολούθησε τις τοποθετήσεις του, θα δεχθεί αυτήν την ερμηνεία.

Ο Janis Baroufakis έχει αδιαμφισβήτητα γνωρίσματα ποιότητας: είναι προφανέστατα ευφυής και κοσμοπολίτης, γνωρίζει γράμματα και μαθηματικά, ενώ ταυτόχρονα είναι ακραία νάρκισσος και παίζει επιτυχέστατα ένα ρόλο. Είναι μια απολύτως σύνθετη και δύσκολη προσωπικότητα, άρα εξαιρετικώς ενδιαφέρουσα. Δεν είναι δηλαδή σαν τον Κατρούγκαλο, αρέσκεται στην πρόκληση και στο ρηξικέλευθο. Είναι ο Θ. Πάγκαλος του «σήμερα», όταν δηλώνει τα περί του «λιτού βίου» των Ελλήνων και αμέσως μετά δειπνεί στο ακριβότερο εστιατόριο της χώρας, πίνοντας κερασμένη σαμπάνια με κορυφαίο εφοπλιστή.
Το μοντέλο «Janis Baroufakis» δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει η συντηρητική παράταξη ως έχει σήμερα. Έχει χάσει τη δυνατότητα, διά των στελεχών της, να μελετήσει και να απαντήσει στο υπόδειγμά του: τι να πει η ευειδεστάτη κ. Α.-Μ. Ασημακοπούλου για τη θεωρητική κατάρτισή του σε επίπεδο θεωρίας παιγνίων και διαπραγμάτευσης;

Τι να πει ο κάθε κ. Γιακουμάτος σε επίπεδο αντιμετώπισης θέσεων όπως «είμαι οικονομολόγος από ατύχημα» ή «είμαι αθεϊστής θεολόγος σε μεσαιωνικό μοναστήρι»; Το πολύ να γουρλώσει τα μάτια του από την αδυναμία! Η συντηρητική παράταξη ξωπέταξε όσους έχουν τα εφόδια να του πουν ότι αυτά είναι ναρκισσιστικές μπούρδες, αλλά και αντιστοίχως να εξηγήσουν γιατί κινδυνεύει ένας αυτόκλητος «pop star» της οικονομίας να εξαντλήσει τα αποθέματά του σε πανάκριβα πουκάμισα έξω από τα πανάκριβα παντελόνια!

Εξ ίσου σημαντικό, όμως, είναι ότι δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει και το αρχέγονο 4% τού ΣΥΡΙΖΑ: όπως είπε δημοσίως ο κ. Στρατούλης, «δε μας ενδιαφέρουν οι super stars, μας ενδιαφέρει ο λαός». Αλλά και ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας σε προσωπικό επίπεδο σύγκρισης, κι όποιος κατάλαβε! Κάπου εκεί θα παιχθεί και το τελικό πολιτικό παιχνίδι στην Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, όπως έχει πει ο ίδιος ο Janis Baroufakis στο βιβλίο του περί Παιγνίων, η ισορροπία μεταξύ επιλογών συναλλασσομένων είναι ακραία εύθραυστη. Μας λέει για το «δίλημμα του κρατούμενου», για την «επιλογή της γραμματέως», και άλλα θεωρητικά προβλήματα στη θεωρία λήψης απόφασης. Όπως πάνε τα πράγματα, το μόνο που βλέπω, δεδομένης της αδυναμίας ουσιώδους συζήτησης επί των χειρισμών του, αυτό που θα μείνει σε σχετικά μικρό χρόνο, θα είναι εάν το όνομα του Υπουργού στην αγγλική γράφεται με Β ή με V. Εν τέλει θα κριθεί επί του απλούστερου των αδικημάτων:

Σκέφτεται!
Εύχομαι να κάνω λάθος! Εκείνο που μετά βεβαιότητας γνωρίζω, είναι ότι εάν δε βάλει μυαλό η όποια -αν υπάρχει πλέον- φιλ-ευρωπαϊκή παράταξη, έχουμε εισέλθει σε μακρά περίοδο όπου η λογική αφασία τού φαίνεσθαι θα σαρώνει το γίγνεσθαι!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top