FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Είναι συμβολικά ενδιαφέρον ότι δύο πολιτισμοί που ανέδειξαν το δυτικό πνεύμα, στην παλαιότερη, αλλά και πιο πρόσφατη ιστορία του, ο Ελληνικός και ο Γαλλικός, κατέφυγαν στην ονοματοδότηση του κεντρικού σταυροδρομιού της πρωτεύουσάς τους ως Πλατείας Ομονοίας!

Είναι συμβολικά ενδιαφέρον ότι δύο πολιτισμοί που ανέδειξαν το δυτικό πνεύμα, στην παλαιότερη, αλλά και πιο πρόσφατη ιστορία του, ο Ελληνικός και ο Γαλλικός, κατέφυγαν στην ονοματοδότηση του κεντρικού σταυροδρομιού της πρωτεύουσάς τους ως Πλατείας Ομονοίας!

Είναι άραγε πεποίθηση τιμής ύψιστου αγαθού του δημοκρατικού πολιτεύματος; Είναι άραγε συστηματική επίκληση και υπενθύμιση της αναγκαιότητάς της για τη λειτουργία κάθε ανθρώπινης κοινότητας;

Είναι μήπως απλός εξορκισμός των κοινών δεινών όταν αυτή ελλείπει;
Στη χώρα των διαρκών Διχασμών -και των τραγικών συνεπειών τους-, η ιστορία της ονομασίας της Πλατείας εξηγεί ίσως την πορεία μας στους αιώνες του σύγχρονου ελληνικού Κράτους. Υποκρύπτει μιαν αφήγηση για τη συλλογική κατανόηση των γεγονότων μικρής χρονικής κλίμακας και μιαν επίκληση για την εγκαθίδρυση συστημικών Αρχών αμετάβλητων στο χρόνο.

Η Πλατεία Ομονοίας στην αρχική μορφή των Αθηνών, ως «αθλίας πολίχνης» όπως χαρακτήρισε τη μετ-επαναστατική πρωτεύουσα ο Κ. Καραθεοδωρή το 1920, ονομαζόταν Πλατεία Ανακτόρων. Στη συνέχεια, Πλατεία Όθωνος και εν τέλει έλαβε, το 1862, το σημερινό όνομά της.

Σειρά ονομάτων που σηματοδοτούν και τα τότε τρέχοντα γεγονότα και τις συμβολικές επιλογές της κυριαρχούσας εξουσίας, αλλά και την επιδίωξη του θεμελιώδους συστατικού της συνύπαρξης των πολιτών.

Στην πιο «πολιτική» Γλώσσα του Κόσμου, η έννοια «συμβιβασμός», η πρακτική δηλαδή προϋπόθεση του «ομονοείν», θεωρείται ύβρις και ο επιρρεπής στη μέθοδο και πράξη αυτή, άξιος περιφρόνησης και απόρριψης. Θεωρείται περίπου ισοδύναμη της «ταπείνωσης», της «ήττας», της «υποταγής». Και μόνον εάν επιδέχεται του επιθετικού προσδιορισμού «έντιμος» μπορεί κάπως να απαλύνεται η βδελυγμία που αναβλύζει από τα σώψυχα πολιτών που έχουν συνηθίσει να μη βλέπουν τα χάλια και τις ανεπάρκειες και αυτού του τρόπου σκέψης και τα δικά τους.

Όσον απίστευτο κι αν μοιάζει, χρειαζόμαστε την αμοιβαία εξαπάτηση και την αυτ-εξαπάτηση ως αφήγηση, ώστε να επιτευχθεί κάποια «ομόνοια» μεταξύ αντιδίκων. Παρακολουθούσα τη συζήτηση στη Βουλή για την τροπολογία «Ρωμανού», είδα τον προεδρεύοντα να συλλαβίζει πομπωδώς και στεντορείως «ο-μο-φώ-νως δε-κτή», ωσάν να μην πίστευε κι ο ίδιος αλλά και οι βουλευτές, ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό ή επιδιωκτέο. Δε μ’ ενδιαφέρει το νομοτεχνικό κομμάτι του «συμβιβασμού» που έφερε την «Ομόνοια» επί του θέματος.

Με εκπλήσσει αρνητικά, ιδιαιτέρως, το πώς απαιτήθηκε πανταχόθεν ένα αφήγημα προδήλως επίπλαστο για να προκύψει «ο-μο-φω-νία»: ηθικολόγες, δημοκρατικοφανείς γενικολογίες περί σπουδών, περί δικαιώματος στη γνώση, περί νεότητος και ζωής, που απέρριψε ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος. Προς τιμήν του, εν τέλει! Ο Ρωμανός ήταν σαφής στις δηλώσεις του: πολιτικό αγώνα έκανε, δεν τον ενδιαφέρει ποσώς να πάει να κάνει «εργαστήρια» στο ΤΕΙ, άλλωστε τα πανεπιστήμια είναι χώροι περιστολής ιδεών και υποταγής -κατ’ αυτόν!

Εδώ είναι το πρόβλημά μας: η Ομόνοια έχει πολιτικό και πολιτισμικό νόημα όταν επιτυγχάνεται επί των μεγάλων ιδεών, των κρίσιμων επιλογών και με καθαρό Λόγο. Όταν καταλήγουμε σε κάποια «συν-φωνία» επί του ελάχιστου και υπό το φόβο ασήκωτου κόστους, μιλάμε απλώς για συγκυριακή απόδραση από το όποιο πρόβλημα. Δεν προχωράμε, κρυβόμαστε.

Η Πλατεία Ομονοίας σχεδιάσθηκε ως τοπόσημο της ευρωπαϊκής επιλογής της χώρας. Εξελίχθηκε οικιστικά, μορφολογικά και κοινωνιολογικά σ’ αυτό που είναι σήμερα: το απορριπτέο και απορριπτόμενο βρομερό και άλογο μόρφωμα κατάρρευσης του όποιου σχεδιασμού ή ίσως της έλλειψής του.

Η σημερινή Πλατεία Ομονοίας είναι ακριβώς αυτό που είμαστε ως κοινωνία: σηματοδοτεί, παρά το όνομά της, την κατάσταση χάους και μιζέριας που προκύπτει όταν δεν υπάρχει η έννοια. Ή ακόμα χειρότερα: όταν τη χρησιμοποιούμε, αλλά δεν την πιστεύουμε... Περίπου δηλαδή ό,τι συμβαίνει και με την άλλη Πλατεία των Αθηνών: την Πλατεία Συντάγματος!
Με τις υγείες μας...

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Παριζάκι Αμφιπόλεως... Το Πείραμα της Λήμνου (Ι) »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top