FOLLOW US

Παντός καιρού

Και ο ιστορικός Μιχαήλ Σακελαρίου με πικρία θυμόταν, μέχρι τελευταία, την απόρριψη της «εικονοκλαστικής» διατριβής του «Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν τουρκοκρατίαν (1715 - 1821)» από το αντιδραστικό κατεστημένο των καθηγητών της τότε Φιλοσοφικής Σχολής (1939), οι οποίοι επέκριναν το έργο του ως «επιστημονικώς ανεπαρκές» και κυρίως ως «κομμουνιστικόν»!

Και ο ιστορικός Μιχαήλ Σακελαρίου με πικρία θυμόταν, μέχρι τελευταία, την απόρριψη της «εικονοκλαστικής» διατριβής του «Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν τουρκοκρατίαν (1715 - 1821)» από το αντιδραστικό κατεστημένο των καθηγητών της τότε Φιλοσοφικής Σχολής (1939), οι οποίοι επέκριναν το έργο του ως «επιστημονικώς ανεπαρκές» και κυρίως ως «κομμουνιστικόν»!

«Η αντιμετώπιση ενός νέου επιστήμονα, τότε και αργότερα -και ίσως και μέχρι σήμερα- είναι κυριολεκτικά βάρβαρη», λέει στην τελευταία συνέντευξή του.

Και θυμάται με ευγνωμοσύνη ότι αναγνωρίστηκε κατά πρώτον η αξία του έργου του από τους ξένους συναδέλφους του, όταν αυτοεξόριστος, την περίοδο της χούντας (1970 - 1975) δίδασκε στο πανεπιστήμιο της Λυών: «είναι τελείως διαφορετικά εκεί που υπάρχει πραγματικά πολιτισμός και συναίσθηση καθήκοντος», λέει.

Προτού κλείσουμε αυτή τη σύντομη αναφορά-μνημόσυνο στους δυο μεγάλους δασκάλους μας, «αξίζει να ανατρέξουμε στο λόγο τους, προφορικό και γραπτό, για να βρούμε λέξεις και ιδέες με διαχρονική δύναμη», όπως λέγει στην ανακοίνωση που εξέδωσε για το θάνατο τού Εμμανουήλ Κριαρά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας.

Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από συνεντεύξεις που έδωσαν οι δυο μεγάλοι Έλληνες, όπου αναφέρονται στην αποστολή του επιστήμονα, την οικονομική κρίση, το πολιτικό μας πρόβλημα και το νεοελληνικό μας πολιτισμό, καθώς και στο ζήτημα της παιδείας του λαού μας, που καθορίζει την πορεία μας ως έθνος.

Ο Εμμανουήλ Κριαράς για την αποστολή του επιστήμονα:
«Ο επιστήμονας δεν πρέπει να μένει μόνο στο εργαστήριο. Βέβαια το εργαστήριο χρειάζεται, διότι αλλιώς εργασία δεν θα υπάρξει. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Εκείνος που έχει συνείδηση των πνευματικών καθηκόντων του πρέπει, όσο γίνεται, να εκλαϊκεύει την επιστήμη του... Ο επιστήμονας πρέπει να είναι και ερευνητής και δάσκαλος, εκλαϊκευτής».

Και όσον αφορά τη σημερινή κρίση και τις ευθύνες μας: «Είναι πολιτικό το πρόβλημα και βεβαίως και πρόβλημα παιδείας»... «Φταίμε κι εμείς. Λειτουργήσαμε όλοι -κυβέρνηση και πολίτες- κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν -στην καλύτερη περίπτωση- στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς, της απάτης.

Όταν παίρνει κανείς δανεικά -είτε είναι κράτος είτε πολίτης-, πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει, όχι περισσότερα.

Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα...»
Και για το πολιτικό του «πιστεύω»: «Δηλώνω πάντα σοσιαλιστής.

Δεν υπήρξα ποτέ κομμουνιστής. Με συκοφάντησαν ως κομμουνιστή, για να με βλάψουν»... «Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε, η λύση είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο, παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου.

Η Αριστερά, όμως, στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει τις δυνατότητες...» «Όχι, όχι δεν είμαι υπέρ τού ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχω εμπιστοσύνη σ’ αυτά που λέει ο κ. Τσίπρας. Ούτε με το Κ.Κ.Ε.. Τον κομμουνισμό τον γνωρίσαμε στη Ρωσία, έτσι όπως εφαρμόστηκε. Ήμουν υπέρ του κ. Κουβέλη. Πίστευα πως είναι αυτός που εκφράζει μια αριστερή πολιτική αλλά δημοκρατική...

Είναι λυπηρό όμως το ότι και σ’ αυτό το χώρο υπήρξαν εσωτερικές διαφωνίες και διασπαστικές κινήσεις που οδήγησαν και στην αποχώρησή του από την Κυβέρνηση».

Και για τους νέους: «Πρώτον οι νέοι να μην φεύγουν στο εξωτερικό. Να μάθουν να επιμένουν και να υπομένουν. Χάνουμε το αίμα μας ως έθνος με την φυγή των νέων μας. Να μείνουν εδώ να δουλέψουν, να αγαπήσουν την εργασία. Και να μην απεργούν, ειδικά οι δάσκαλοι και οι γιατροί...»

Ο Μιχαήλ Σακελαρίου για τη βαθιά κρίση «που έφτασε ως το κόκαλο»: «Συχνά λέγεται ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε βραχεία ιστορική μνήμη.

Επιβάλλεται να προσθέσουμε ότι γνωρίζουμε πολύ επιπόλαια τη σύγχρονη Ιστορία μας και πολύ λίγο ή λανθασμένα τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Αυτά τα μειονεκτήματα μας οδήγησαν πολλές φορές σε σφάλματα και ακόμη περισσότερες φορές μας προξένησαν απογοητεύσεις. Ένας μικρός λαός δεν έχει περιθώρια για μεγάλα σφάλματα. Και ένας λαός που κάνει μεγάλα σφάλματα από άγνοια, απροσεξία, έλλειψη παρασκευής και προνοητικότητας, είναι ασυγχώρητος».

Για τον σύγχρονο πολιτισμό μας: «Παλιά υπήρχε ένας λαϊκός πολιτισμός, πολύ αληθινός, με τους κώδικές του· τώρα ο πολιτισμός -στην καλύτερη περίπτωση- είναι συμβατικός. Είναι πολιτισμός επιπόλαιος, μιμητικός, οθνείος, όπως θα έλεγαν κι οι παλιοί, δηλαδή ξένος. Εννοώ τον επίπλαστο πολιτισμό που εισάγουμε από την Αμερική. Στην Αμερική είναι γνήσιος. Εδώ έρχεται μια πέτσα. Διότι δεν είναι γέννημα του τόπου μας».

Και για τη διδασκαλία της σχολικής Ιστορίας: «Τον καιρό που υπήρξε το θέμα με το βιβλίο της Ιστορίας τής ΣΤ΄ Δημοτικού, ασχολήθηκα ενεργώς... Στο συγκεκριμένο βιβλίο, μεταξύ πολλών ελαττωμάτων, ήταν ότι προσπαθούσε να ανεβάσει το επίπεδο του βιβλίου σε επιστημονικό, ενώ ούτε οι δέκτες άντεχαν, ούτε οι συγγραφείς ήταν στο επίπεδο που έπρεπε να είναι.

Ανεξάρτητα από τα λάθη και τις γκάφες που είχε.

Στην έρευνά μου στα σχολεία της Ευρώπης, διαπίστωσα ότι οι Γάλλοι και οι Γερμανοί είχαν αποφασίσει να συγγράψουν κοινό βιβλίο Ιστορίας για τις τάξεις της Μέσης Εκπαίδευσης. Το έγραψαν μαζί. Δεν έκαναν μονομερώς εκπτώσεις. Είναι ενδιαφέρον εκατέρωθεν του Αιγαίου να γίνουν βήματα για καταλλαγή. Αλλά δεν μπορεί τα βήματα να τα κάνει μόνο ο ένας.

Η σύγκρουση είναι μέσα στη ζωή. Όσο η Ιστορία μετέχει της ζωής, είναι συγκρουσιακή. Για να πάψει να είναι, πρέπει να υπάρξει συνεργασία των τέως συγκρουομένων».

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Οι μεγάλοι δάσκαλοί μας Θαμποχαράζει... »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top