FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Περί του «περιβάλλοντος» το παρόν κείμενο, επ’ ευκαιρία της πρόσφατης ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ.

Περί του «περιβάλλοντος» το παρόν κείμενο, επ’ ευκαιρία της πρόσφατης ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των εισαγωγικών εξετάσεων στα ΑΕΙ.

Αποτελέσματα άκρως καταθλιπτικά για τη Σχολή Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου, περίπου συντριβή, δηλαδή ένα μείγμα θλίψης και μελαγχολίας: το εάν είναι παροδικό φαινόμενο που μάλλον οφείλεται σε κάτι σχετικά ασήμαντο και επουσιώδες ή αντιθέτως εάν συνιστά δομικό ζήτημα «α-σθενείας», μένει να αποδειχθεί.

Και σε εμάς εναπόκειται να αντιμετωπισθεί! Προς στιγμήν όμως, η ναυαρχίδα των Περιβαλλοντικών Σπουδών στη χώρα μπάζει νερά μέσα στην εκπαιδευτική τρικυμία! Και τα συνοδά του Στόλου περιβαλλοντικά τμήματα ανά την Ελλάδα βυθίστηκαν εξ ίσου! Πώς από τη Σαλαμίνα μεταπέσαμε στους Αιγός Ποταμούς;

Τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εφέτος είναι «σικέ», άλλως «στημένα», ακριβώς όπως γνωρίζει να πράττει επιτυχώς το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας.

Εάν ήταν ποδοσφαιρικό το «ανάλογό» τους, θα μιλούσαμε για «εγκληματική οργάνωση και δράση», όπως άλλωστε η οπαδική προτίμηση των αρμοδίων επιτρέπει. Καθόσον στις γνωστές και ιστορικώς εγκαθιδρυμένες αδυναμίες μας, π.χ. η περιφερειακότητα, η νησιωτικότητα, η «Τουρκία», τα περιβόητα και πεφιλημένα επαγγελματικά δικαιώματα, η κρίση κ.ο.κ., επιπροστέθηκαν η αθλιότητα των μετεγγραφών, ο πέραν πάσης λογικής διπλασιασμός των εισακτέων, καθώς και η απουσία αντιστοίχου/-ων τμήματος/-ων στα κεντρικά πανεπιστήμια που δημιούργησαν τη φετινή «μαγική» εικόνα. Είναι δε απολύτως αδιάφορη, για να μην πω καταγέλαστη, η δημόσια καταγγελία του γεγονότος αυτού από τον Υπουργό Παιδείας! Όσον και η απολύτως ανάλογη τοποθέτηση του αρμοδίου Παιδείας της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι καιρός να απαιτήσουμε νυν και μελλοντικούς Υπουργούς «υπουργούς» κι όχι κονφερανσιέ, ούτε σχολιαστές, ούτε ψηφοσυλλέκτες! 

Όπως όλες οι έγκυρες εκπαιδευτικές και στατιστικές αναλύσεις αποδεικνύουν επί έτη, εάν η Σχολή Περιβάλλοντος ευρισκόταν στην Αθήνα, οι βάσεις εισαγωγής θα ήταν από τις υψηλότερες.

Όμως, ελλοχεύει εδώ κίνδυνος μέγας. Να θεωρήσουμε ότι το καταθλιπτικό γεγονός της καταβαράθρωσης των βάσεων είναι αμιγώς εξωγενές! Η αυτο-συγχαρητήριος προδιάθεση της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι πάγιο ζήτημα εθελοτυφλίας.

Οφείλουμε να εξετάσουμε μιαν ακόμα, μια νεώτερη συνιστώσα της φθίνουσας ελκυστικότητάς μας: το «περιβάλλον», διεθνώς, δεν είναι πλέον «της μόδας», σε μιαν παγκοσμιοποιημένη οικονομία, σε μιαν πολιτική ηγεσία και ένα δημόσιο λόγο που ρητά κι εύκολα μεταπήδησαν από την έννοια της «βιώσιμης ανάπτυξης» σ’ αυτήν της «βιώσιμης αύξησης/ανάκαμψης», έναντι της παγκόσμιας κρίσης.

Ζούμε μιαν εποχή οπισθοδρομούσας προόδου. Για τα ζητήματα του περιβάλλοντος, η υποχώρηση εγγίζει πλέον τα χρόνια των ‘50s. Όταν το κυρίαρχο δίλημμα ήταν «ανάπτυξη εναντίον περιβάλλοντος» ή «περιβάλλον εναντίον θέσεων εργασίας»!

Η τρέχουσα, πρώτη εμφανής, οικολογική-οικονομική κρίση του καπιταλισμού σαρώνει το επίπλαστο σκηνικό Δυτικής ευημερίας, επί μισό και πλέον αιώνα: εκεί και όπου, υιοθετήθηκε ως Αρχή ότι η ευμάρεια και ο ατομικός πλούτος καθιστά τους ανθρώπους φιλικότερους προς το περιβάλλον και προς τα έμβια όντα έναντι των οποίων έχουν ηθική ευθύνη -αλλά και οικονομικό όφελος- να τα προστατεύσουν. Η αλαζονική και συνεστραμμένη θεώρηση που εξοστρακίζει την πραγματικότητα της τεράστιας ανισότητας στα κράτη της Δύσης και της πτώχειας στις πάμπλουτες από πλευράς πόρων και φύσης χώρες του «Τρίτου Κόσμου», εξάντλησε τα όρια του καθωσπρεπισμού στις γνωστές εικόνες φιλανθρώπων κυριών, εκπρασινισμένων Μ.Μ.Ε., ιδιοτελών Μ.Κ.Ο. κ.λπ.: όλων όσα βομβάρδισαν το νου μας με ρητά περί της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης ως απόλυτης λύσης.

Όταν μαζί με την κρίση χάθηκε και το δυτικό περιβαλλοντικό χουβαρνταλίκι, μείναμε με ένα «άδειο πουκάμισο» στα χέρια, για πλύσιμο…

Το «καμπανάκι» είχε ηχήσει εδώ και τέσσερα - πέντε χρόνια για τη Σχολή Περιβάλλοντος. Πριν μετατραπεί σε «κωδωνοστάσιο» εφέτος… Εν τέλει, από εμάς εξαρτάται να ερμηνεύσουμε τους ήχους του: είναι πένθιμοι μιας Μεγαλοπαρασκευιάτικης ταφής ή προάγγελος μιας Ανάστασης;

Ένα είναι βέβαιο: η πρώτη εκδοχή δεν αντιστοιχεί στην ιστορία και τις δυνατότητές μας. Τούτο προϋποθέτει όμως στρατηγική βάθους, μακριά από την ορθή πλην τετριμμένη επιχειρηματολογία και δράση. Για να ξαναγεμίσει το «πουκάμισο», πρέπει να συντονιστούμε εκ νέου με τις διαδρομές των αναγκαιοτήτων και τις επιστημονικές/τεχνολογικές προτεραιότητες και απαιτήσεις της τρέχουσας περιόδου. Προσωπικά, προτιμώ να είμαι ερασιτέχνης αλιέας παρά επίχρυσος δημοδιδάσκαλος των ‘50s, περιφέρων καθηγητικά μετάλλια και ευελπιστών σε απόφαση του ΣτΕ για «αύξηση» στα ειδικά μισθολόγια.

Η τρομερή διελκυστίνδα αυτογνωσίας ευρίσκεται σε ένα μυθιστόρημα του William Golding (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1983): «Το Κωδωνοστάσιο».

Ο Golding έλαβε το βραβείο για το πασίγνωστο έργο του «Ο Άρχοντας των Μυγών». Όμως, το «Κωδωνοστάσιο» είναι εμφατικό. Γράφει η Ι. Μπουραζοπούλου περιγράφοντας το κείμενο αυτό: «… Η εμμονή του αρχιμανδρίτη Τζόσλιν να χτίσει ένα πανύψηλο κωδωνοστάσιο προσκρούει στους νόμους της βαρύτητας και της στατικής, όπως και της λογικής. Η δόξα του Κυρίου στην υπηρεσία της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, η μανία της προσφοράς και η έπαρση της ταπεινότητας, η σκληρότητα της αγνότητας και ο εγωισμός της πίστης.

Το δώρο του αρχιμανδρίτη στο Θεό του, υπερβολικό και αφύσικο σαν το δωρητή, ξεκινά να χτίζεται παρά τις αντιρρήσεις του πρωτομάστορα και απαιτεί ανθρωποθυσίες για να ολοκληρωθεί. Και ο Τζόσλιν, περιστοιχισμένος από ένα πλήθος που δοκιμάζεται από την ανάγκη, τα πάθη και την άγνοια, υπηρετεί, χωρίς να το συνειδητοποιεί, το Διάβολο…».

Έπεται συνέχεια…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μετεξεταστέα… παιδεία Εν όψει… »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top