FOLLOW US

Παρα...θέσεις

… Θουκυδίδης, «Ιστορίαι», 3.82.4. Που σημαίνει: «… και νόμισαν πως είχαν το δικαίωμα ν’ αλλάξουν και τη συνηθισμένη ανταπόκριση των λέξεων προς τα πράγματα, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους…».

… Θουκυδίδης, «Ιστορίαι», 3.82.4. Που σημαίνει: «… και νόμισαν πως είχαν το δικαίωμα ν’ αλλάξουν και τη συνηθισμένη ανταπόκριση των λέξεων προς τα πράγματα, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους…». Μια κορύφωση της σκέψης του Θουκυδίδη, απόσπασμα που οι Μαθηματικοί παγκοσμίως θεωρούν ως πρότυπο Λογικής, στο σύνολο της παραγράφου…

Μια «φράση» απελθούσα από τον Πολιτισμό μας, για τον οποίο τάχατες παλεύουμε ως αγράμματοι επίγονοι… η ιστορική καταδίκη της αμφισημίας της σύγχρονης μεταμοντέρνας αερολογίας… Όπου όλα προτείνονται ως ισότιμα, ως ομόλογα, ως «συνώνυμα»… στην πολιτική, στην κοινωνική επιστήμη, στο δημόσιο διάλογο, στις προσωπικές μας σχέσεις. Άλλωστε, έχει επικρατήσει η χυδαιότητα της έκφρασης «Δημοκρατία έχουμε, ό,τι θέλουμε λέμε… - και κάνουμε».

Όμως Δημοκρατία υφίσταται και διατηρείται, αναπτύσσεται και εξελίσσεται, όταν ισχύει η συμφωνία επί των όρων και των πράξεων.
Πόσοι την ξέρουν; Και πόσοι καταλαβαίνουν τη σοφία της, όταν κάνουν τους «καμπόσους», δημόσια και ιδιωτικά, σήμερα;

Πώς έρχονται έτσι τα πράγματα, αναγνώστη; Στη συγκυρία του χρόνου; Ξεκίνησα να γράφω για τα της Παιδείας, κατεβλήθην από την απώλεια του καθηγητή Λεωνίδα Λουλούδη κι επανέρχομαι σήμερα, συνδυάζοντας τα συμβολικά μηνύματα κι από τις δύο απόπειρες. Ο Λεωνίδας Λουλούδης ήταν ο «αταξινόμητος αριστερός δημοκράτης», όπως έγραψε ο Η. Κανέλλης στο «The Book’s Journal», σε ένα κρίσιμο κείμενό του, όπου «… ένας τέτοιος αριστερός, που δε ζούσε από τα κόλλυβα των μνημοσύνων μιας πολύ μακρινής πια και αδικαίωτης θυσίας ήταν ο Λεωνίδας Λουλούδης. Ένας ακόμα που έζησε σαν αριστερός σε ένα χώρο από τον οποίο η Αριστερά εκλείπει…».

Το απόσπασμα αυτό του Θουκυδίδη είχε χρησιμοποιήσει ο Λουλούδης στο ιστορικό άρθρο του «Αριστεροί χωρίς Αριστερούς», στο «Athens Review of Books», το 2009. Όταν μνημόνευσε τη θεωρητική του αποστασιοποίηση από τα ιερά τέρατα της ανανεωτικής αριστερής διανόησης, τον Α. Ελεφάντη, το Μ. Παπαγιαννάκη και το Σ. Σπηλιωτόπουλο… απλά για να καταλάβουμε το επίπεδο και το ύψος της ιδεολογικής σύγκρουσης σε σύγκριση με τα καθημερινά μας αστεία, στα κανάλια… κάντε υποθετικά τη σύγκριση, έτσι απλώς ως πείραμα… Δεν ήταν μάθημα ιδεολογίας, ήταν μάθημα θεμελιώδους γνώσης και Παιδείας… υπό την προϋπόθεση ότι το γνωρίζαμε.
Ερώτημα: πόσοι από τους καθηγητές στα πανεπιστήμια και στα σχολεία, πόσοι από τους μαθητές που στα φροντιστήρια ψάχνουν μόρια εισαγωγής, γνωρίζουν έστω κι ως παράδειγμα το απόσπασμα αυτό (και τις απολήξεις του, κι όχι μόνον)…

Ελάχιστοι… ακόμα και να επικαλείσαι την ανάμνηση μιας ανάλογης θεμελιώδους Παιδείας, σε κατατάσσει στη χορεία της συντήρησης… Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας εάν ο πολιτισμός ήταν καθημερινώς ζων, ως μάθηση, ως πράξη, ως διαδικασία συνομιλίας! Απλά να υπενθυμίσω ότι η Ζακελίν ντε Ρομιγύ, για την οποία μίλησα σε πρόσφατο προηγούμενο άρθρο περί Παιδείας, ήταν ειδικός επί του Θουκυδίδη…
Ερώτημα: τι θα σήμαινε, άραγε, για όλους μας η κατανόηση της φράσης «… Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ου μάντιδα δάφνην, ουδέ παγάν λαλέουσαν. Απέσβετο και το λάλον ύδωρ», δηλαδή «… Πείτε στο βασιλιά ότι στο χώμα κείτεται ο έντεχνος αυλός, ο Φοίβος δεν έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα. Χάθηκε και το νερό που μιλούσε»! Έχουν γραφεί δεκάδες κείμενα ιστορίας, φιλολογίας και πολιτικής επιστήμης επί της ακρίβειας και της σημασίας του «τελευταίου» Δελφικού Χρησμού προς τον Ιουλιανό. Ίσως, υπό μίαν έννοια, ήταν η τελευταία - επίπλαστη ή όχι - καταγραφή για τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Μετά βεβαιότητας, ζουν και λειτουργούν παντού στην Ελλάδα, σε σχολεία και πανεπιστήμια, σε βιβλιοθήκες και σε ομάδες εργασίας, άνθρωποι που και ξέρουν και καταλαβαίνουν και ενσταλάζουν ψήγματα γνώσης σε νέα παιδιά. Ασφυκτιούν, όμως, απέναντι στη μαζικότητα της ιδεολογικής αθλιότητας της άρνησης της «αξιολόγησης», της μνημειώδους ιδεοληψίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, των αδυναμιών του Ελληνικού Πανεπιστημίου και των στελεχών του… της επιβολής των βολεμένων πολιτικώς αγραμμάτων!

Οι Γάλλοι συμμαθητές των παιδιών μου έδωσαν εξετάσεις για το Απολυτήριο (Baccalauréat, λέγεται). Το θέμα τους στην Έκθεση ήταν: «Μπορεί ένα έργο τέχνης να είναι άσχημο;». Εμείς, έχουμε άλλα κρίσιμα ζητήματα να παλεύουμε: ήταν άραγε «βατό» το κείμενο περί «ανθρωπισμού» και τα συνώνυμα της λέξης τάδε… Χαώδης απόσταση, από τα καθ’ Ημάς!

Περίπου, «τετέλεσται» στα της Παιδείας, εκτός κι αν χρειάζεται κι αυτό μετάφραση… Απέναντι σε όλα αυτά, δεν μπορώ να μη θυμηθώ το εκπληκτικό στιγμιότυπο στην ελληνική τηλεόραση, μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές: πολιτικός αστήρ ως φουσκωμένος γάλος - γαλοπούλα δηλαδή - κόμπαζε περί παιδείας, αναφερόμενος στο «κλισέ» περί Ισοκράτη και των μετεχόντων της ελληνικής παιδείας… μόνον που τον αποκαλούσε «Σωκράτη». Έσπευσε να τον διορθώσει ο δημοσιογράφος, άλλος άσχετος, λέγοντας «Όχι Σωκράτης… Ισοκράτης». Απάντηση του αστέρος: «Τι λες τώρα;

Ο… Σωκράτης, όχι Η… Σωκράτης», φοβούμενος μη βγάλουμε αμφιφυλόφιλους τους Αρχαίους… Υπάρχει περίπτωση να βγάλει και βουλευτές το «κόμμα» του καθότι έχει αντι-μνημονιακό ρεύμα!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top