FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Με την όποια ελευθεριότητα επιλογής προσφέρει η εφημερίδα στο συγγραφέα, διαπράττω εδώ ένα νοητικό άλμα διασύνδεσης με τα προηγούμενα άρθρα περί την Απόβαση της Νορμανδίας: εκεί, όπου προσπάθησα να υπογραμμίσω, μεταξύ άλλων, ότι ένα από τα κορυφαία διλήμματα ύπαρξης έναντι των οποίων όλοι καλούμαστε, κάποια στιγμή, να τοποθετηθούμε, είναι το «Πέθανε για κάτι ή ζήσε για το τίποτα», κυρίως ανωνύμως!

Με την όποια ελευθεριότητα επιλογής προσφέρει η εφημερίδα στο συγγραφέα, διαπράττω εδώ ένα νοητικό άλμα διασύνδεσης με τα προηγούμενα άρθρα περί την Απόβαση της Νορμανδίας: εκεί, όπου προσπάθησα να υπογραμμίσω, μεταξύ άλλων, ότι ένα από τα κορυφαία διλήμματα ύπαρξης έναντι των οποίων όλοι καλούμαστε, κάποια στιγμή, να τοποθετηθούμε, είναι το «Πέθανε για κάτι ή ζήσε για το τίποτα», κυρίως ανωνύμως!

Από τον καθημερινό ορυμαγδό των ειδήσεων, ασήμαντων ή θεμελιωδώς σημαντικών, κράτησα δύο πρόσφατες: «απεβίωσε ο Ιλάι Γουάλας» (Γουόλακ, το σωστό όνομα του) και «ανάσα για την “Ορχήστρα των Χρωμάτων” η επιδότηση του ΥΠΠΟ». Θα έλεγα ότι οι δύο αυτές περιπτώσεις αντιστοιχούν και συμβολίζουν την τραγωδία των στερεοτύπων, σε μια ρυπαρογνώμονα κι αδιάφορη κοινωνία.

Ο Γουάλας είναι το στερεότυπο του «Κακού», ως ο ηθοποιός που το ενσάρκωσε μέσω του «Τούκο» στην ταινία του Σέρτζιο Λεόνε «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος». Ως εκεί! Όμως, ο Γουάλας υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της 7ης Τέχνης… ίσως όμως δεν ήταν επαρκώς δικτυωμένος. Η φιλμογραφία του ήταν εντυπωσιακή, κι όμως ποτέ δεν προτάθηκε για «Όσκαρ», δηλαδή τα χρυσά λιλιά που μοιράζουν οι Αμερικανοί αφειδώς.

Για δείτε λίγο και θυμηθείτε οι παλιότεροι: Ο Ελία Καζάν τού έδωσε το ρόλο τού Βακάρο που διεκδικούσε την Κάρολ Μπέικερ στο σκανδαλώδες «Baby doll», που βασίζεται σε έργο του Τ. Γουίλιαμς. Ύστερα, ο Γουάλας προδιέγραψε το πορτραίτο κυνικού επαγγελματία δολοφόνου στο κλασικό φιλμ τού Ντον Σίγκελ «The line up», μετά σημάδεψε τους «Επτά κλέφτες» του Χένρι Χάθαγουεϊ, πριν ο Τζον Στέρτζες τον αναδείξει ως Μεξικάνο συμμορίτη στο κλασικό «Και οι επτά ήσαν υπέροχοι». Κι όχι μόνο: ο Γουάλας σημάδεψε τους «Αταίριαστους» του Τζον Χιούστον στο πλάι τής Μέριλιν Μονρόε, το αντιπολεμικό αριστούργημα του Καρλ Φόρμαν «Οι νικητές», το «Λόρδο Τζιμ» του Ρίτσαρντ Μπρουκς, το «Νονό 3» τού Φράνσις Φ. Κόπολα και το αριστούργημα του Ίστγουντ «Σκοτεινό ποτάμι», τον «Αόρατο συγγραφέα» τού Ρόμαν Πολάνσκι και το «Wall Street: Το χρήμα ποτέ δεν πεθαίνει» τού Όλιβερ Στόουν.

Ο Ιλάι Γουάλας υπήρξε ακάματος και μέγας ηθοποιός: ίσως είχε καταλάβει ότι η απαράμιλλη τέχνη του είχε όρια ταυτότητας: έπρεπε να ζήσει και να πεθάνει για ρόλους μικρούς, αλλά πάντα ιστορικά χαρακτηριστικούς.

Η μη αναγνώρισή του σημαίνει πολλά για την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου και τον όποιο πολιτισμό απορρέει εξ αυτής. Πιο ενδιαφέροντα όμως είναι τα καθ’ Ημάς διαδικτυακά σχόλια, στον υποτιθέμενο χώρο ελευθερίας έκφρασης. Διαβάζω, ενδεικτικά, ένα ήπιο: «στο εβραϊκό Χόλυγουντ, ο μοναδικός Εβραίος που δεν πήρε Oscar..... παράξενο...»! Ας κάτσει η διανόηση να κάνει ταξικές αναλύσεις για την ψήφο στη Χρυσή Αυγή!

Η «Ορχήστρα των Χρωμάτων» είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτισμικό επίτευγμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας: ακολουθεί η αναδημιουργία του Φεστιβάλ Αθηνών από το Γ. Λούκο και ίσως η νοητική σύλληψη της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 από το Δ. Παπαϊωάννου. Η «Ορχήστρα» σχεδιάστηκε από τον ίδιο το Μάνο Χατζιδάκι ως ομάδα μουσικών που θα προσέφερε μια ιδιαίτερη οπτική στην κλασσική και γενικότερα τη συμφωνική μουσική στην Ελλάδα. Ένα όραμα για τη σχέση του θεατή με τη μουσική και την προσπάθεια να «μιλήσει» μια ορχήστρα, μέσα από την ευαισθητοποίηση του κοινού διά της μουσικής, και για σημαντικά κοινωνικά θέματα. Είχε πει ο Μάνος ότι όλες οι πράξεις (μας) «είναι ερωτικές επιθυμίες που πραγματοποιούνται»!

Το μείζον έγκλημα πολιτισμού του μεταπολιτευτικού εθνο-λαϊκισμού ήταν ο οριζόντιος χαρακτηρισμός του ως «κίναιδου» από το ιδεολογικό δημιούργημα της «προόδου», την εφημερίδα «Αυριανή»! «Κανείς δε θα ρωτήσει ένα μουσικό της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης σε ποιο αναλόγιο παίζει! Το θέμα είναι να παίζεις σε κάτι που γεννά κάτι!», είχε πει ο Μάνος. Οι φίλοι του λένε ότι ο Μάνος πέθαινε για - και από - την Ορχήστρα. Και βεβαίως, η «Ορχήστρα των Χρωμάτων» καταρρέει στην Ελλάδα της Κρίσης, απόλυτη ένδειξη ότι η κρίση μας είναι πρωτίστως πολιτισμική και κρίση αξιών! Ας μην αναφερθώ πάλι στη «διανόηση» για τη στάση της επί του ζητήματος αυτού!

Γιατί τα γράφω αυτά; Πώς ν’ αντέξει το «Hollywood» το υπόδειγμα του «Κακού» όταν έχει την «παρθένα» Τζούλι Άντριους ως «Καλό», και πώς ν’ αποδεχθεί ο «Ελληνάρας» το πρότυπο του «τρυφερού Αρσενικού»; Ίσως, όμως, η Ιστορία άγεται από όσους αναδέχονται την ύβρι της αγνόησης, ώστε να ανατρέψουν στερεότυπα και εν τέλει να πεθαίνουν ευτελιζόμενοι από τους σαρωτικούς… Ελληναράδες, ειδικά τους προοδευτικούς αγανακτισμένους, τάχατέ μου! Κορυφαίο ζήτημα για όσους άσκεφτα και προκλητικά χαριεντίζονται πολιτικά μ’ αυτούς…

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top