FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Η σύντομη ζωή του Γιάννη Βελέντη, από την Αστόρια, ολοκληρώθηκε το χάραμα της 6ης Ιουνίου 1944, κάπου στα χωράφια και τα έλη της Χερσονήσου τού Carentan, στη Νορμανδία.

Η σύντομη ζωή του Γιάννη Βελέντη, από την Αστόρια, ολοκληρώθηκε το χάραμα της 6ης Ιουνίου 1944, κάπου στα χωράφια και τα έλη της Χερσονήσου τού Carentan, στη Νορμανδία.

Όπως, άλλωστε, κι αυτή του συντοπίτη του Δημήτρη Πλέσσα, που, πιο «τυχερός» αυτός, έσβησε αφού είχε την τύχη να συμμετάσχει με ηρωισμό σε ένα από αυτά τα μικρο-«επεισόδια» που καθορίζουν την έκβαση ιστορικών γεγονότων κλίμακας: την εκκαθάριση της γερμανικής πυροβολαρχίας που θέριζε τους αποβιβαζόμενους στην Ακτή Utah, εκείνο το πρωινό της Μεγάλης Ημέρας της σύγχρονης ζωής μας ως Ευρωπαίων!

Ανήκαν και οι δύο στο θρυλικό 506ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών, όπου κυριαρχούσαν αριθμητικά οι μετανάστες, που πολέμησε το Ναζισμό από τη Νορμανδία, στην Ολλανδία, στις Αρδέννες, στην Αλσατία, που απελευθέρωσε στρατόπεδα συγκέντρωσης, που κατέλαβε τη Φωλιά του Αετού στη Βαυαρία… κι από το οποίο απέμειναν μόλις 18 άνδρες στο τέλος αυτής της ιστορικής πορείας! Ήταν, κι οι δύο, 20 ετών…

Ο Γιάννης Βελέντης κι ο Δημήτρης Πλέσσας κοιμούνται δίπλα - δίπλα, στον Τομέα D, στο αχανές στρατιωτικό κοιμητήριο της Colleville-sur-Mer, πάνω από το κολαστήριο της Ακτής Ομάχα… Τρεις σειρές τάφων μπροστά τους, είναι το «σπίτι» του Ταξίαρχου T. Roosevelt, του γηραιότερου όλων των αποβιβαζομένων, γιου του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος μετείχε του πρώτου αποβατικού κύματος στην Ακτή Utah, ως Διοικητής της 1ης Μεραρχίας Πεζικού, άρρωστος με το μπαστούνι του, κατόπιν γραπτής αιτήσεώς του. Στο σύστημα αξιών του δεν μπορούσε παρά να είναι μαζί με τους άντρες του…

Είχε σπουδάσει στο Harvard, είχε πολεμήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε διατελέσει Υφυπουργός Ναυτικού των ΗΠΑ και Κυβερνήτης τού Πόρτο Ρίκο και των Φιλιππίνων … κι ο γιος του αποβιβαζόταν την ίδια στιγμή, ως Λοχαγός των Rangers, λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο σφαγείο τής Omaha…
Δύο μετανάστες, παιδιά Ελλήνων που «ξεσκάτισαν» τις ΗΠΑ των αρχών του 20ού αιώνα, και δύο κατ’ εξοχήν μέλη της υψηλής αστικής τάξης της ίδιας χώρας, άπαντες εκτεθειμένοι στο ίδιο επίπεδο κινδύνου ζωής, με παρόμοια αντίληψη συμμετοχής στην υπέρτατη κοινή αξία: ο Πολίτης-οπλίτης μάχεται για τη Δημοκρατία. Η Αρχή του Μαραθώνα, 2.500 χρόνια μετά, ως πυλώνας του Δυτικού Πολιτισμού: οι πολίτες θα υπερτερούν πάντα έναντι των υπηκόων, οι Ελεύθεροι των σκλάβων…

Σ’ αυτήν την προοπτική, δεν υπάρχουν «βύσματα» και «ρουσφέτια», αλλά μόνον εθελοντές…
Ο Γιάννης κι ο Δημήτρης από την Αστόρια σκοτώθηκαν για να ανοίξουν το δρόμο για το Roosevelt και τους άνδρες του, πριν καταλήξει κι αυτός μαζί τους, 4 ημέρες μετά… αδελφωμένοι στη ζωή κι αδέλφια παντοτινά στο θάνατο.

Τα ανθρώπινα δράματα αφθονούν στην Colleville: πιο πέρα, δίπλα-δίπλα, κοιμούνται πατέρας και γιός -και μάλιστα με το ίδιο όνομα, ο Σ/χης O. Reed και ο Ανθ/γός O. Reed Jr- και 33 ζευγάρια αδελφών -όπως τ’ αδέλφια Niland, Ανθ/γός ο ένας και Λοχίας ο άλλος… Μάλιστα, στην περίπτωσή τους, επειδή και τρίτος αδελφός είχε σκοτωθεί στον Ειρηνικό, έγινε ολόκληρη επιχείρηση για να επιστρέψει στη μάνα του ο τέταρτος και μικρότερος αδελφός: την έχουμε γνωρίσει την ιστορία τους μέσα από την ταινία του Spielberg «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν»…

Εβδομήντα χρόνια μετά από αυτήν τη θυσία, τί απογίνεται με τις Αρχές για τις οποίες σκοτώθηκαν ο Γιάννης και ο Δημήτρης από την Αστόρια: η σκοτεινή Ευρώπη βλέπει πράματα και θάματα! Βαθμονομείται η ακρο-δεξιά, από την απλή ξενοφοβική έως την αμιγώς ναζιστική, από τη Γαλλία (!) και τις Βόρειες Χώρες έως τα απίστευτα δικά μας καμώματα!

Στο Δίστομο που διεκδικεί πολεμικές αποζημιώσεις για τη σφαγή από τους Ναζί, οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής που τραγουδούσαν τον ύμνο των SS έξω από το Κοινοβούλιο, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, διπλασίασαν τα ποσοστά τους!

Υποθέτω ότι σε ένα αναγκαίο πνεύμα συμφιλίωσης γίνεται αποδεκτό ότι και οι Γερμανοί στρατιώτες και οι σύμμαχοί τους πολεμούσαν για κάποιο υπέρτατο - κατ’ αυτούς - σκοπό. Με μια διαφορά κολοσσιαία: υπηρετούσαν το πρότυπο της ανελευθερίας, τον ολικό λαϊκό εθνικισμό. Σάμπως, αλλιώτικα είναι τα τρέχοντα προτάγματα του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα σήμερα, περίπου οριζοντίως;

Γυρνώντας πίσω στο Γιάννη και το Δημήτρη και το Roosevelt και τους Reed και τους Niland και τους δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες άλλους που έπεσαν εναντίον του Ναζισμού - αλλά και στην εποποιία της Αντίστασης των ευρωπαϊκών λαών -, ίσως μία μόνον αναφορά ξεκουράζει τη μνήμη τους: το μεγαλειώδες απόσπασμα από τον «Ερρίκο Ε΄» τού Σαίξπηρ:
«… από σήμερα ως το τέλος του κόσμου,
Θα μας θυμούνται,
Εμάς τους λίγους, εμάς τους ευτυχείς λίγους, εμάς τ’ αδέλφια
Επειδή αυτός που θα χύσει το αίμα του σήμερα μαζί μ’ εμένα
Θα είναι Αδελφός μου!...»

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top