FOLLOW US

Παντός καιρού

Όταν ως εκλεγμένοι δημοτικοί άρχοντες αποδεικνύονται ανίκανοι στο επίπεδο ενός Δήμου να προστατεύσουν τη ζωή μικρών παιδιών, μας υπόσχονται πως θα κάνουν... θαύματα όταν αναλάβουν τη διακυβέρνηση ολόκληρης της χώρας!

Όταν ως εκλεγμένοι δημοτικοί άρχοντες αποδεικνύονται ανίκανοι στο επίπεδο ενός Δήμου να προστατεύσουν τη ζωή μικρών παιδιών, μας υπόσχονται πως θα κάνουν... θαύματα όταν αναλάβουν τη διακυβέρνηση ολόκληρης της χώρας!

Το βασικό επιχείρημα της αριστερής αντιπολίτευσης για όλα τα κακά που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει η χώρα, ήταν - ανέκαθεν - ότι, επειδή η Αριστερά δεν άσκησε ποτέ κυβερνητική εξουσία, ολόκληρη η ευθύνη για όλα τα κακά βαρύνει, αποκλειστικά, τα δύο κυβερνητικά κόμματα, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.

Και σ’ αυτή την περίπτωση, ισχύει ότι οι μισές αλήθειες είναι χειρότερες από τα ψέματα. Η ολάκερη αλήθεια είναι ότι τα δύο κόμματα που κυβερνούσαν τόσα χρόνια τη χώρα, έχουν - πράγματι - το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τα κακά (αλλά και για τα καλά) που έγιναν στον τόπο· συγχρόνως, όμως, ένα σημαντικό μέρος της ευθύνης ανήκει και σε όλους όσοι «πολιτεύτηκαν» την ίδια περίοδο ως πολιτικοί και ως πολίτες, και γι’ αυτά που έπραξαν και γι’ αυτά που αμέλησαν ή δε θέλησαν να πράξουν, καθ’ όσον από την ευθύνη απαλλάσσονται μόνον οι πνευματικά ανάπηροι.

Ξεκινώντας, λοιπόν, απ’ αυτή την παραδοχή, μπορούμε να συζητήσουμε, εκτός από τις ευθύνες των κυβερνητικών κομμάτων - οι οποίες έχουν συζητηθεί κατά κόρον -, και για το μέγεθος της ευθύνης των άλλων παραγόντων της πολιτικής μας ζωής, ώστε, ως λαός, να οργανώσουμε από δω και πέρα την εθνική μας πορεία με μπούσουλα μια ειλικρινή και ολοκληρωμένη αυτοκριτική για τις ευθύνες που ανήκουν στον καθένα μας.

Και, ίσως, έτσι σταματήσει η αυτοκαταστροφική μας πορεία με τη βολική επίρριψη των ευθυνών μας στους «άλλους» και τη συνεχή επανάληψη των ίδιων λαθών.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται, είναι πώς διαχειρίστηκε και διαχειρίζεται σήμερα η Αριστερά, από τη θέση της Ελάσσονος ή της Μείζονος Αντιπολίτευσης, την όποια εξουσία τής παρέχει το Σύνταγμα της δημοκρατικής πολιτείας.

Κατά πόσον άσκησε το συνταγματικό της ρόλο με γνώμονα τον έλεγχο των κυβερνητικών πράξεων, την αποτροπή των αρνητικών για την πλειονότητα της κοινωνίας μέτρων και πράξεων, αλλά και την υποστήριξη αντίστοιχα των θετικών μέτρων για την πρόοδο της χώρας;

Μήπως ακολούθησε τον εύκολο δρόμο - αλλά τον τόσο καταστροφικό για τη χώρα - του μηδενισμού της κάθε πολιτικής, με μοναδικό στόχο την όσο το δυνατόν ταχύτερη και μεγαλύτερη φθορά της εκάστοτε κυβέρνησης;

Ή πρέπει να θεωρήσουμε ότι η υποστήριξη ή, ακόμα, και η υποκίνηση - ενίοτε - εκ μέρους της αντιπολίτευσης των χιλιάδων απεργιών, που πολλές φορές δεν είχαν σχέση με τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων (βλέπε απεργίες για τη μη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ή τη διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου), η «γενναιόδωρη» και άκριτη συνηγορία υπέρ παντός, δικαίως ή αδίκως, διαμαρτυρομένου, η υιοθέτηση κάθε μαξιμαλιστικού μισθολογικού αιτήματος, οι συχνοί αποκλεισμοί των εθνικών οδών, η διαρκής αναστάτωση του κέντρου της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, η υπόθαλψη ή, έστω, η μη σαφής καταδίκη των χιλιάδων πράξεων της βίας και της ανομίας δεν είχαν καμμιά αρνητική επίπτωση στην πορεία της χώρας;

Κανείς, βέβαια, λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αγνοήσει τα μετρήσιμα -επιστημονικά- αποτελέσματα, τόσο όσον αφορά τις ζημίες που προκαλούνται από την πολιτική πόλωση, την οξύτητα των κομματικών αντιπαραθέσεων, τη συνεχή αναστάτωση της κοινωνικής ζωής και την υπονόμευση της όποιας θετικής προσπάθειας, όσο και τα κέρδη που εισπράττει ολόκληρη η κοινωνία από την κυβερνητική σταθερότητα, την ομαλή διεξαγωγή του πολιτικού διαλόγου και -το ιδανικότερο- από την ύπαρξη πολιτικής συναίνεσης ή, έστω, από τη συστράτευση ολόκληρου του πολιτικού κόσμου στην από κοινού αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων για την ύπαρξη της χώρας.

Και η Αριστερά, λοιπόν, έχει σοβαρές ευθύνες, κατά πρώτον για τον τρόπο που άσκησε τον αντιπολιτευτικό της ρόλο. Αλλά και στο κυβερνητικό επίπεδο, παρ’ όλο που δεν αξιώθηκε από τον κυρίαρχο λαό να αναλάβει κεντρικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας, δοκιμάστηκε όμως επανειλημμένως στην άσκηση κυβερνητικής εξουσίας σε τοπικό επίπεδο.

Συνηθίσαμε, βέβαια, μέχρι τώρα, να θεωρούμε κυβερνητική εξουσία μόνον αυτή που δρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, εκτιμώντας ως ήσσονος σημασίας τη διακυβέρνηση ενός Δήμου, ενός Νομού (μέχρι πριν από λίγα χρόνια), μιας Περιφέρειας.

Η άσκηση, όμως, της εξουσίας στην τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί επίσης κυβερνητική εξουσία, η οποία, πολλές φορές, είναι εξίσου σημαντική όπως και η άσκηση της κεντρικής εξουσίας για τη ζωή των πολιτών που υπόκεινται σ’ αυτήν. Και στην άσκηση αυτής της εξουσίας η Αριστερά δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν έχει τις δικές της κυβερνητικές ευθύνες.

Επίσης δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι ο βίος και η πολιτεία των εκπροσώπων της στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν παρουσίασε καμμιά διαφορά - ποιοτικά ή ποσοτικά - σε σύγκριση με το βίο και την πολιτεία των εκπροσώπων των «κυβερνητικών» κομμάτων.

Και το σημαντικότερο, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η χαμηλή, έως κακή, επίδοση κάποιων εκλεκτών της δημάρχων με την επίκληση της ύπαρξης των «μνημονιακών» ή άλλων δεσμεύσεων, πρώτον διότι κάτω από το ίδιο καθεστώς λειτουργούν όλοι οι δημοτικοί άρχοντες σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια και δεύτερον, διότι η ανεπάρκεια των δημάρχων και της Αριστεράς εκδηλώνεται, πολλές φορές, σε θέματα που έχουν σχέση με την απλή εφαρμογή των κειμένων διατάξεων και την υπεύθυνη άσκηση των δικαιοδοσιών που παρέχει ο Νόμος, χωρίς εξαίρεση, σε όλους τους τοπικούς Άρχοντες.

Εκεί π.χ. που ένα μικρό παιδί σκοτώνεται στην παιδική χαρά ή στο λούνα-παρκ, το οποίο λειτουργεί παράνομα σε δημοτικό χώρο, με την ανοχή ή την αδιαφορία της Δημοτικής Αρχής, δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά δικαιολογία και μετάθεση ευθυνών σε παράγοντες που βρίσκονται έξωθεν ή άνωθεν της επικράτειας της δημοτικής Αρχής.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η Αριστερά μάς έχει δώσει σαφή δείγματα γραφής από την άσκηση κυβερνητικής εξουσίας. Έδωσε... εξετάσεις στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και, δυστυχώς γι’ αυτήν, δε μας... εξέπληξε με τις επιδόσεις των εκλεκτών της.

Προς τι, λοιπόν, η τόση προεκλογική οίηση και αλαζονεία; Προς τι οι μεγαλαυχίες και οι επαγγελίες ότι, αμέσως με την εκλογή των εκλεκτών της Αριστεράς στους Δήμους και τις Περιφέρειες, θα εισέλθουμε στο «Χρυσούν αιώνα» της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

ΥΓ. Όχι, φίλε Μανόλη, η Ιστορία δε «χτυπά την πόρτα» κανενός· εμείς «χτυπάμε την πόρτα» της Ιστορίας. Και η Ιστορία για ν’ ανοίξει την πόρτα της, μας ρωτά: «Πη παρέβης; Τι δ’ έρεξας; Τι σοι δέον ουκ ετελέσθη;» (Πού πήγες; Τι έπραξες; Τι απ’ αυτά που έπρεπε να κάνεις, δεν έκανες;) (Πυθαγόρας).

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top