FOLLOW US

Παντός καιρού

Υπάρχει στη νεοελληνική μας ιστορία το παράδοξο φαινόμενο οι Έλληνες εκτός Ελλάδας να μεγαλουργούν, σε αντίθεση με ό,τι πράττουν εντός της ελληνικής επικράτειας.

Υπάρχει στη νεοελληνική μας ιστορία το παράδοξο φαινόμενο οι Έλληνες εκτός Ελλάδας να μεγαλουργούν, σε αντίθεση με ό,τι πράττουν εντός της ελληνικής επικράτειας.

Σε συνθήκες ξενιτείας - και ακόμα σε συνθήκες υποτέλειας ή περιορισμένης ανεξαρτησίας - οι Έλληνες αναπτύσσουν οικονομική, κοινωνική, πνευματική και πολιτιστική γενικότερα δραστηριότητα με θαυμαστά αποτελέσματα και διακρίνονται για τον ανυπόκριτο πατριωτισμό τους, για την ενότητα και την ομοψυχία τους.

Απόδειξη γι’ αυτό αποτελούν οι κοινότητες των Ελλήνων του εξωτερικού, τις οποίες δημιούργησαν στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις οι ξενιτεμένοι Έλληνες της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας, καθώς και οι σύγχρονες ομογενειακές κοινότητες στην Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά, την Αφρική. Οι Έλληνες που έφυγαν μετά την κατάκτηση των περιοχών τους από τους Τούρκους και εγκαταστάθηκαν (οι περισσότεροι από τα τέλη του 17ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα) στη Βενετία και το Λιβόρνο της Ιταλίας, στη Βιέννη της Αυστρίας, στην Πέστη της Ουγγαρίας, στην Τεργέστη της τότε αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, στην Οδησσό της Ρωσίας, καθώς και σε πολλές άλλες πόλεις της Ευρώπης, συγκρότησαν στους τόπους της εγκατάστασής τους κοινότητες και πρωταγωνίστησαν στην οικονομική και κοινωνική ζωή των πόλεων, ιδρύοντας εμπορικούς οίκους, τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, σχολεία, νοσοκομεία και δίκτυα κοινωνικής πρόνοιας.

Με την εργατικότητά τους, τις αρετές και τις ικανότητες που ανέδειξαν, κατόρθωσαν να ανέλθουν στα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας όπου ζούσαν· παράλληλα καλλιέργησαν τα γράμματα και απετέλεσαν την εμπροσθοφυλακή για την οικονομική, πολιτιστική και πολιτική αναγέννηση του Ελληνισμού, ως εθνικοί ευεργέτες, ως λόγιοι και δάσκαλοι του υπόδουλου Γένους, ως ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας και οργανωτές της επανάστασης του 1821.

Αλλά και οι υποτελείς Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε ορισμένες περιοχές της σημερινής Ελλάδας και της Μικράς Ασίας, καθώς και σε εκείνες των τουρκοκρατούμενων βαλκανικών χωρών (Παραδουνάβιες Ηγεμονίες), από τα τέλη του 18ου αιώνα και κυρίως κατά το 19ο (μετά τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774, οπότε βελτιώθηκαν σε κάποιο βαθμό οι πολιτικοκοινωνικές συνθήκες των υπόδουλων χριστιανικών λαών) παρουσίασαν, επίσης, μια σημαντική οικονομική και πολιτιστική πρόοδο, η οποία αποτέλεσε και τον προάγγελο της πολιτικής αναγέννησης του Ελληνισμού, που θα γινόταν πραγματικότητα με την επανάσταση του 1821.

Και, βέβαια, είναι γνωστά τα επιτεύγματα του «Ελληνισμού της Διασποράς», η δυναμική παρουσία καθώς και η σπουδαιότητα του ρόλου που διαδραματίζουν, σήμερα, οι ομογενείς Έλληνες του εξωτερικού.

Μετά απ’ αυτή τη διαχρονική, μεγαλουργό παρουσία του Ελληνισμού, που έζησε και ζει εκτός των ορίων - χρονικά και γεωγραφικά - του ελληνικού κράτους, το ερώτημα που εγείρεται είναι: πώς εξηγείται - σε αντίθεση με τους εκτός Ελλάδος Έλληνες - η μόνιμη κατάσταση του οικονομικού και κοινωνικού μαρασμού, στην οποία βρίσκεται από της ιδρύσεώς του το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, η συνεχής δανειακή του εξάρτηση από το εξωτερικό, τα πενιχρά δείγματα της πρωτογενούς παραγωγής πολιτισμού; Και πώς φτάσαμε στο σημείο να επικρατεί σε ένα μεγάλο μέρος των υπηκόων του σημερινού ανεξάρτητου νεοελληνικού κράτους η βιοθεωρία τού «πέσε πίτα να σε φάω», η αρχή «της ήσσονος προσπάθειας», της «αρπαχτής» και του εύκολου πλουτισμού, του «κλέψε, για να ‘χεις» και της «καλής ζωής» με... αγύριστα δανεικά.

Πώς χάθηκαν οι προγονικές αρετές και πήραν τη θέση τους η ραθυμία, η αβελτερία, η μοιρολατρία και η αδράνεια; Πώς μας προέκυψαν η γενικευμένη ανομία και διαφθορά, η αδιαφορία για το κοινό καλό, ο κάλπικος πατριωτισμός, η παντελής ανικανότητα συλλογικής λειτουργίας και εθνικής ενότητας, ο θηριώδης ατομισμός, ο ωχαδερφισμός, οι αδελφοκτόνες διαμάχες, η κυριαρχία της μικροπολιτικής και του χυδαίου λαϊκισμού, η γελοιότητα και αναισχυντία, η ηθική εξαχρείωση της πνευματικής, κοινωνικής και πολιτικής ελίτ της χώρας μας;

Η εξήγηση, που κατά τη γνώμη μου υπάρχει, είναι ότι το νεοελληνικό κράτος, έτσι που οργανώθηκε και λειτουργεί από τότε που ιδρύθηκε - εκτός από κάποιες μικρής διάρκειας εξαιρέσεις -, εκτρέφει τον παρασιτισμό, ανέχεται τη διαφθορά, εάν δεν την υποθάλπει, και αδιαφορεί για την απαιδευσία του λαού, εάν δεν την επιδιώκει.

Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, του κυβερνήτη που θέλησε να θέσει τις βάσεις ενός ευνομούμενου και υγιούς κράτους που θα στηριζόταν στη δημιουργική εργασία και την παιδεία των πολιτών του, οι εστεμμένοι τοποτηρητές των ξένων δυνάμεων και οι πολιτικοί γόνοι των εγχώριων «τζακιών» του κοτσαμπασισμού, που ανέλαβαν την εξουσία, διαχειρίστηκαν το κράτος ως κομματικό λάφυρο νεμόμενοι «δι’ ίδιον όφελος» τα αγαθά της εξουσίας και χρησιμοποιώντας τις δημόσιες υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση της εκλογικής πελατείας τους.

Έτσι, με την κληρονομική διαδοχή εστεμμένων και «αιρετών αρχόντων» - σε κεντρικό ή περιφερειακό επίπεδο -, με την ευνοιοκρατία και το ρουσφέτι, την αναξιοκρατία και τη συναλλαγή αρχόντων και αρχομένων, οικοδομήθηκε το νεοελληνικό κράτος και συνέχισε να στελεχώνεται, μέχρι τις μέρες μας (άντε, μέχρι την ίδρυση του ΑΣΕΠ), με όλους τους αποτυχημένους και τους άχρηστους, που είχαν «Μπάρμπα στην Κορώνη», οι οποίοι εξαργύρωναν την ψήφο, τη δικιά τους και ολόκληρου του σογιού τους, για μια θέση στο Δημόσιο, για μια ισόβια διατροφή από τον κορβανά του κράτους.

Έτσι δημιουργήθηκε το υπερμέγεθες γραφειοκρατικό τέρας της ελληνικής δημόσιας Διοίκησης, το συγκεντρωτικό, αναποτελεσματικό και φαύλο νεοελληνικό κράτος.
Και έτσι αναπτύχθηκε και θέριεψε ο εσμός των κρατικοδίαιτων κηφήνων, των θεσιθήρων, των αργόσχολων «καρεκλοκένταυρων» και «χαρτογιακάδων», των - κληρονομικώ δικαίω - επαγγελματιών της πολιτικής και των παρατρεχάμενών τους, των διαπλεκόμενων με την εξουσία επιχειρηματιών και προμηθευτών του Δημοσίου.

Και με αυτά τα παραδείγματα γαλουχήθηκε και διεφθάρη σε ένα μεγάλο ποσοστό ο λαός μας, ο οποίος αντί να παράγει, μετέρχεται κάθε «μέσον» για να «τρυπώσει» στο Δημόσιο· και αντί να αυξήσει τα ηθικά και πνευματικά του προσόντα, εκποιεί και τα τελευταία αποθέματα αξιοπρέπειάς του, για να αποκτήσει την εύνοια των κομματαρχών και των κατά καιρούς επιβητόρων της εξουσίας. Έτσι φθάσαμε, αντί ο κάθε κάτοικος και πολίτης αυτής της χώρας να αξιοποιεί και να στηρίζεται στις δυνάμεις που διαθέτει, να περιμένει τη λύση, σε κάθε δυσκολία και κάθε πρόβλημά του, από την πολιτεία, ακόμα και για τον... εκχιονισμό του πεζοδρομίου μπροστά στο σπίτι του!

Και, δυστυχώς, ενώ με τον πιο τραγικό τρόπο γνωρίσαμε τα αποτελέσματα του κρατισμού, της κομματοκρατίας και της κρατικοδίαιτης οικονομίας, υπάρχουν -ακόμα και σήμερα- κάποιοι που επιμένουν στη διαιώνιση ενός σοβιετικού τύπου κράτους -του τελευταίου που έχει πια απομείνει στην ευρωπαϊκή ήπειρο-, στον αναχρονισμό μιας κρατικοδίαιτης κοινωνίας, ενός κράτους των δημοσίων υπαλλήλων, του κράτους επιχειρηματία, των κρατικών τραπεζών και των επιχειρήσεων του Δημοσίου! Ίσως τα μέχρι τούδε τραγικά αποτελέσματα, που βιώσαμε ως λαός την τελευταία τριετία, να μην ήταν ικανά γι’ αυτούς ούτε για «να μάθουν ούτε για να απομάθουν», για να αποβάλουν όσα τους εμφύτευσαν στο μυαλό οι προπαγανδιστές των παιδικών τους χρόνων.

Ας ελπίσουμε ότι δε θα χρειαστούν περισσότερο τραγικά παθήματα για να μάθουν οι επίδοξοι κυβερνήτες μας πως στο σύγχρονο κόσμο δεν έχουν θέση ιδέες και θεωρίες που έρχονται από το παρελθόν και έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα από την Ιστορία. Και ας ελπίσουμε ότι όλοι - και κυρίως οι νέοι - θα συνειδητοποιήσουν εγκαίρως ότι στο σύγχρονο κόσμο επιβιώνουν μόνον όσοι κατεδαφίζουν τα «τείχη» των ιδεοληψιών, τα οποία «τούς κλείνουν από τον κόσμον έξω».

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top