FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Θα σας πω μιαν απολύτως αδιάφορη προσωπική ιστορία, ως τρυφερή απάντηση σε καλούς φίλους ή ολίγον-φίλους που είχαν την καλοσύνη να μου μεταφέρουν σχόλια και απόψεις τους για άρθρα μου που το φιλόξενο «Εμπρός» δέχθηκε να δημοσιεύσει. Για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, κάποια σημειώματά μου κίνησαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον τους.

Θα σας πω μιαν απολύτως αδιάφορη προσωπική ιστορία, ως τρυφερή απάντηση σε καλούς φίλους ή ολίγον-φίλους που είχαν την καλοσύνη να μου μεταφέρουν σχόλια και απόψεις τους για άρθρα μου που το φιλόξενο «Εμπρός» δέχθηκε να δημοσιεύσει. Για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, κάποια σημειώματά μου κίνησαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον τους. Και δέχθηκα πλείστες όσες αντικρουόμενες νύξεις: από υποστηρικτικά «συγχαρητήρια» συναινέσεως έως ανώνυμες τηλεφωνικές ύβρεις του τύπου «δε μας ξεγελάς όλους, φασίστα».

Με πολλή σκέψη, αναρωτήθηκα πώς προκύπτει αυτή η κάθετη διχογνωμία, ανεξαρτήτως της έκφρασής τους. Εντέλει είναι ζήτημα αποδοχής κάποιων συλλογικών συντεταγμένων που ανακαλώ στα σημειώματά μου. Χρειάζεται, για παράδειγμα:
Να χορέψουμε, εκ νέου, αντρίκια κι απελευθερωτικά, το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» του Μάνου Λοΐζου…
Να ανακουφιστεί, απαλά, η ψυχή μας στη «Μελωδία της Μελαγχολίας» του Μάνου Χατζιδάκι…
Να μαγευθούμε, άφωνοι, από το κρύσταλλο της φωνής της Μαρίας Κάλλας στη «Νόρμα»…
Να ζαλιστούμε, τρεμάμενοι, από την έντιμη πρόσκληση στον ανατρεπτικό ερωτισμό του Γιάννη Τσαρούχη και του Κώστα Ταχτσή…
Να συλλογιστούμε, με συνέπεια, τις εικόνες στο «Λιβάδι που Δακρύζει» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου…

Να ξανασυλλογιστούμε τη στεντόρεια φωνή του Σολωμού, του Κάλβου, του Παλαμά, του Βάρναλη… αλλά και του Γκάτσου και του Εμπειρίκου…
Να αναθυμηθούμε την πρόσκληση καθήκοντος και χρέους του Σικελιανού και του Καζαντζάκη… και τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα του Ελύτη…
Να γελάσουμε και να κλάψουμε πάλι με το μεγάλο Θανάση Βέγγο…
Να φοιτήσουμε πάλι στο Βαρβάκειο και τη Λεόντειο, το Μετσόβιο και τη Χάλκη…
Να ξαναδούμε στις τριτοκοσμικές πόλεις μας κτήρια και κατασκευές σαν του Ζενέτου, του Πικιώνη και του Κωνσταντινίδη…

Να φωνάζουμε οπαδικά όταν παίζει μπάλα κάποιος Δομάζος, Παπαϊωάννου, Σιδέρης…
Να φαντασιωνόμαστε ερωτικά τη διπλανή Γυναίκα, τη γήινη Μ. Καραγιάννη…
Να ξαναβρούμε το Γ. Παπανικολάου στην αιχμή της ιατρικής επιστήμης, τον Ξ. Ζολώτα στην αιχμή της γλώσσας και της οικονομικής επιστήμης, τον Κ. Δοξιάδη στην αιχμή της πολεοδομίας, τον Κ. Καστοριάδη και τον Κ. Αξελό στη φιλοσοφία, τον Ι. Ξενάκη στα «πάντα» των Μαθηματικών, της Μουσικής και της Αρχιτεκτονικής…

Γερνάς, Ανδρέα, και παρασύρεσαι στην ηρωοποίηση των νιάτων σου, θα μου πει ο άλλος εαυτός μου. Ίσως. Αλλά, σε αντιπαραβολή, ποιος/-α προς το παρόν; Όλοι αυτοί - και τόσοι άλλοι - δίδαξαν την Ανατροπή στη Συνέχεια. Τι διδάσκουν ακριβώς ο Φοίβος; Ο Παπακωνσταντίνου; Ο Τατσόπουλος;… Ο Μπάμπης Βωβός; Το τάδε δημοκρατικό λύκειο; Ο Τζιμπούρ; Κανέναν δεν απαξιώνω, δεν τολμώ και δεν επιτρέπεται, απλώς αναμετρώ τα μεγέθη του πολιτισμού μας, στη σημερινή εκδοχή ή διάστασή τους. Ως μέτρο, για τα πεζά και τα καθημερινά μας, ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στη γήινη διπλανή μας Γυναίκα και το μεντιατικό «ξέκωλο»;

Όχι! Το μέγα πρόβλημά μας είναι ότι πρέπει να φτιάξουμε τις νέες, αυθεντικές και διαχρονικές αξίες Λόγου! Πιθανόν να υπάρχουν στις εκατοντάδες θέατρα, τους εκθεσιακούς χώρους ή τα βιβλία που ανθίζουν στην Αθήνα, αλλά όχι μόνον, στα περιφερειακά πανεπιστήμια της Ελλάδας, στους εκπατρισθέντες επιστήμονες, στους απορριπτόμενους δημιουργούς πόλεων, χώρων και έργου ποιήσεως, στις ομάδες νέων των συλλόγων...

Δε θα βρούμε εύκολα άκρη. Πώς να διαβάζεται, άραγε, σήμερα, ο Κ. Καρυωτάκης, ο μεγάλος μελαγχολικός; Προγραμματικά, ως διωχθείς συνδικαλιστής - ήταν άλλωστε κάτι σαν πρόεδρος της νυν ΑΔΕΔΥ, δηλαδή μια πρώιμη εκδοχή του Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ; Μάλλον όχι, εάν συγκρίνουμε την αισθητική του λόγου τους. Υπαρξιακά, ως «ξένος» στον τόπο του; Πιθανόν:

«Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαράς μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει…

Σήμερα επήρα τα κλειδιά και ανέβηκα στο ενετικό φρούριο. Επέρασα τρεις πόρτες, τρία πανύψηλα, κιτρινωπά τείχη, με ριγμένες επάλξεις. Όταν βρέθηκα μέσα στον εσωτερικό, τρίτο κύκλο, έχασα τα ίχνη σας. Κοιτάζοντας από τις πολεμίστρες, χαμηλά, τη θάλασσα, την πεδιάδα, τα βουνά, ένιωθα τον εαυτό μου ασφαλή. Εμπήκα σ’ ερειπωμένους στρατώνες, σε κρύπτες όπου είχαν φυτρώσει συκιές και ροδιές. Εφώναζα στην ερημία.

Επερπάτησα ολόκληρες ώρες σπάζοντας μεγάλα ξερά χόρτα. Αγκάθια κι αέρας δυνατός κολλούσαν στα ρούχα μου. Με ήβρε η νύχτα...».
Κάθαρσις, λέγεται το πεζογράφημα του! Δεν είμαστε στο 1928, όμως το αίτημα του να γίνουμε πάλι Επίκαιροι, παραμένει ακλόνητο. Μας βρήκε η Νύχτα!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top