FOLLOW US

Παντός καιρού

Στην πολιτική - ιδιαίτερα τη διεθνή πολιτική - οι συναισθηματισμοί δεν έχουν θέση. Στις σχέσεις των κρατών επικρατεί η ψυχρή λογική, υπερισχύει ο υπολογισμός του συμφέροντος - κατά κανόνα του ισχυροτέρου - και στην καλύτερη περίπτωση ισχύουν αρχές και πρακτικές αναγνωρισμένες ή επιβεβλημένες με διεθνείς συμφωνίες.

Όταν πρώτα λέμε το «όχι» κι ύστερα ψάχνουμε να βρούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με το DNA του Ελληνισμού.

Στην πολιτική - ιδιαίτερα τη διεθνή πολιτική - οι συναισθηματισμοί δεν έχουν θέση. Στις σχέσεις των κρατών επικρατεί η ψυχρή λογική, υπερισχύει ο υπολογισμός του συμφέροντος - κατά κανόνα του ισχυροτέρου - και στην καλύτερη περίπτωση ισχύουν αρχές και πρακτικές αναγνωρισμένες ή επιβεβλημένες με διεθνείς συμφωνίες. Τελευταίο παράδειγμα, η στάση της Ρωσίας απέναντι στο αίτημα της Κύπρου να παρέμβει για τη διάσωση του τραπεζικού της συστήματος.

Τα συμφέροντα της Ρωσίας, δήλωσε ο πρωθυπουργός της, είναι συνδεδεμένα με αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα μεταξύ Ε.Ε. και Κύπρου επιλέγουν να μη διαταράξουν τις σχέσεις τους με την πρώτη. Και δεν είναι η πρώτη φορά που διαψεύδονται οι μυθοπλασίες διαφόρων μουσικοσυνθετών της... πολιτικής ή των Καημένων της «αντιμνημονιακής εθνεγερσίας» ότι τάχα η Ρωσία μάς... παρακαλούσε να μας δώσει κάποια δις ως δάνειο και μεις, οι... μαζοχιστές, προτιμήσαμε τα δεσμά του μνημονίου! Παρ’ όλα αυτά, σαν άλλοι Αγαθάγγελοι, συνεχίζουμε να περιμένουμε τη σωτηρία μας «από το ξανθό γένος των Ρως»!

Και δεν είναι η πρώτη φορά που το «υπερήφανο» ΟΧΙ του κυπριακού λαού - όπως το τελευταίο της Κυπριακής Βουλής, που γέμισε με υπερηφάνεια και τα «πατριωτικά» στήθη της εγχώριας «αντιμνημονιακής» κομπανίας - καταλήγει σε περισσότερο εξευτελιστικές γονυκλισίες, για να μας δώσουν οι «κακοί ξένοι» όσα «υπερηφάνως» απορρίψαμε, προηγουμένως, με το «ηρωικό» μας ΟΧΙ. Έτσι απορρίψαμε το 1964 το «Σχέδιο Άτσεσον», που πρότεινε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, το «Σχέδιο Ανάν», που άνοιγε την προοπτική για την ενοποίηση του νησιού, το ίδιο συνέβη και σήμερα με το σχέδιο του Γιούρογκρουπ, που απέτρεπε τη χρεοκοπία του κυπριακού κράτους. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου σχεδίου, που ακολούθησε την απόρριψη του πρώτου; Ότι επιδεινώθηκε, εν τω μεταξύ, ακόμα περισσότερο η Κυπριακή Οικονομία και το δεύτερο σχέδιο επιβαρύνθηκε με ένα δις επιπλέον!

Το οδυνηρό δίδαγμα που συνάγεται από τα παραπάνω διαχρονικά παθήματα, δε συστήνει, βέβαια, τη δουλόφρονα υποταγή στα κελεύσματα των εκάστοτε ισχυρών, εταίρων ή ασπόνδων φίλων μας· εκείνο, όμως, που οπωσδήποτε μας συστήνει είναι: την ψύχραιμη εκτίμηση κάθε φορά των δεδομένων, τόσο όσον αφορά την εσωτερική κατάσταση του τόπου μας, όσο και τη διεθνή και ειδικότερα την ευρωπαϊκή, και την ανάγκη για την εκπόνηση αξιόπιστων σχεδίων, επί τη βάσει αυτών των δεδομένων, με τα οποία θα αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι κρίσιμες καταστάσεις.

Με ποιο, λοιπόν, επεξεργασμένο από κοινού σχέδιο, προσήλθαμε, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι, στο Γιούρογκρουπ, όπου θα αποφασίζονταν τα μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου, όταν, μάλιστα, ήταν γνωστές οι προθέσεις των «Βορείων» τής Ε.Ε. για την επιβολή «κουρέματος» στις τραπεζικές καταθέσεις στην Κύπρο; Και ποιο σχέδιο για την «επόμενη μέρα» είχαν - έστω στο πίσω μέρος του μυαλού τους - οι βουλευτές της Κυπριακής Βουλής που καταψήφισαν το α΄ σχέδιο του Γιούρογκρουπ; Αυτό που αποδείχτηκε είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις είμαστε «πάνοπλοι» από ψευδαισθήσεις, καθώς και από «εκρηκτικά» συναισθήματα! Και όσο για το «υπερήφανο» ΟΧΙ της Κυπριακής Βουλής, ήταν μια «μπαλωθιά» στου Καραγκιόζη το γάμο!

Και συμβαίνει, κάθε φορά που ρίχνουμε το καράβι, σαν... αμέριμνοι καπεταναίοι, στα βράχια, να κατακλύζεται η πολιτική «Αγορά» από θεωρίες συνωμοσίας και αντιστασιακούς πανηγυρισμούς - και συνήθως... «αντιστασιακότεροι» είναι αυτοί που «κατάφεραν» να επισωρεύσουν τα περισσότερα δεινά στον τόπο τους (βλέπε και ΑΚΕΛ στην Κύπρο και Ελλαδίτες αρχηγέτες του λαϊκισμού).

Αντί να επικεντρωθούμε στην κατανόηση των αιτίων που δημιούργησαν το συγκεκριμένο πρόβλημα και στην εξεύρεση των αποτελεσματικότερων λύσεων, εντάσσουμε το πρόβλημα στα πλαίσια μιας εξυφαινόμενης συνωμοσίας των «εχθρών του Ελληνισμού», που άλλοτε εποφθαλμιούν τα ελληνικά εδάφη, άλλοτε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας και άλλοτε επιδιώκουν την εξαφάνιση του πολιτισμού μας, και έτσι, με τις κατάρες και τα αναθέματα για τους «αιώνιους» εχθρούς μας - παλιότερα του αγγλοαμερικανικού παράγοντα, σήμερα του «γερμανικού άξονα» -, συνεχίζουμε, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, να κουτουλάμε στα «ντουβάρια» που υψώνει, ανάμεσα σε μας και το σύγχρονο κόσμο, ο εθνικός μας «αυτισμός».

Η ψύχραιμη και νηφάλια αντιμετώπιση της κρίσης πνίγεται, εξάλλου, μέσα στο κύμα της οργής που προκαλεί, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, η σκληρή, όντως - και κατ’ άλλους τιμωρητική - στάση της Γερμανίας έναντι των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, που «ασεβούν» προς τις εντολές της οικονομικής ορθοδοξίας τής Μέρκελ - Σόιμπλε.

Ανεξάρτητα από την αλήθεια ότι η Γερμανία επί των διαδόχων τού Σμιτ, του Σρέντερ και του Κολ συμπεριφέρεται πλέον ως κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη επιβάλλοντας - κατά το δοκούν - τη γερμανική συνταγή διά πάσαν ασθένειαν (δυστυχώς συνέβη αυτό που είχε επισημάνει από το 1992 στην Ελληνική Βουλή ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ερώτημα: «πορευόμαστε προς μια ευρωπαϊκή Γερμανία ή προς μια γερμανική Ευρώπη;»· και γι’ αυτό, βέβαια, την ευθύνη έχουν και πάλι οι νανοειδείς ηγεσίες που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια τους ευρωπαϊκούς λαούς), εκείνο που πρέπει να αναγνωρίσουμε είναι ότι τα προβλήματα είναι υπαρκτά και το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τις «φούσκες» στην εθνική μας οικονομία και για τις «νεοπλασίες» στο τραπεζικό μας σύστημα βαρύνει εμάς τους ίδιους. Κι εδώ βρίσκεται και το «δίκιο» των Γερμανών όταν διαμαρτύρονται πως δεν μπορούν οι Γερμανοί φορολογούμενοι να πληρώνουν για να διασωθούν οι καταθέσεις των Ρώσων ολιγαρχών.

Τελικά, ούτε με τα σενάρια συνωμοσίας, ούτε με την οργή και το αντιγερμανικό μένος μας και ούτε, βέβαια, με τα ηρωικά αλλά αδιέξοδα «όχι», θα λύσουμε τα δομικά προβλήματα της εθνικής μας οικονομίας και της κρατικής μας λειτουργίας. Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και μεις δεν μπορούμε να παραμένουμε στατικοί και στάσιμοι. Και πρέπει, επιτέλους, να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο στον ευρωπαϊκό Νότο συνεχίζουμε να... βόσκουμε στα λιβάδια μας ως αμέριμνοι και ξεμοναχιασμένοι αμνοί, έναν, έναν θα μας τρώει... ο λύκος!

ΥΓ. Το μόνο θετικό που προέκυψε από την τελευταία περιπέτεια, ήταν ότι ζήσαμε στην Κύπρο μια οιονεί χρεοκοπία της χώρας, με τις τράπεζες σε κατάσταση κατάρρευσης να παραμένουν κλειστές και τις καταθέσεις να αναζητούνται από τους πανικόβλητους πολίτες. Κι αυτές οι εικόνες του κυπριακού λαού, έξω από τις κυπριακές τράπεζες, ίσως μας κάνουν λιγότερο παρορμητικούς και περισσότερο καχύποπτους απέναντι και στους εγχώριους «γενναίους σωτήρες», που μας υπόσχονταν προεκλογικά - κάποιοι επιμένουν ακόμα - πως θα μας ξαναγύριζαν στον «απολεσθέντα παράδεισον» με την άμεση και μονομερή διαγραφή του «Μνημονίου»!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top