FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Αυτό το «βαθύτατης έμπνευσης» πολιτικό σύνθημα κατέγραψε σημαντική εκλογική νίκη στη γειτονική - και εξ ίσου αλαλιασμένη με εμάς - Ιταλία, υπό την μπαντιέρα ενός πεντάστερου τηλεκωμικού. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι ο ιταλικός λαός επέλεξε, όχι έναν, αλλά δύο κωμικούς να τον εκπροσωπήσουν/οδηγήσουν έναντι της οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας που τον πλήττει.

Αυτό το «βαθύτατης έμπνευσης» πολιτικό σύνθημα κατέγραψε σημαντική εκλογική νίκη στη γειτονική - και εξ ίσου αλαλιασμένη με εμάς - Ιταλία, υπό την μπαντιέρα ενός πεντάστερου τηλεκωμικού. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι ο ιταλικός λαός επέλεξε, όχι έναν, αλλά δύο κωμικούς να τον εκπροσωπήσουν/οδηγήσουν έναντι της οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας που τον πλήττει. Η Ιταλία βέβαια έχει παράδοση στη διακωμώδηση ηθών, ανθρώπων και καταστάσεων: από την opera buffa έως τη μεγάλη Σχολή των κωμικών του ‘60 - ‘70 ή τους σύγχρονους M. Moretti και R. Benigni, η όποια «κάθαρσις» διοχετευόταν συστηματικά μέσω της κωμικής αποδόμησης. Αυτό ας το αναγνωρίσουμε ως στοιχείο πολιτισμού τους. Μ’ αυτό το μέτρο, προσπαθώ να καταλάβω το αποτέλεσμα των εκλογών τους.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, είναι το συνεσταλμένο χαμόγελο ικανοποίησης για το αποτέλεσμα, που ευδιάκριτα παρατηρείται μεταξύ πλείστων εκ των φίλων μου που συμμερίζονται την «εκδήλωση αντίστασης» των γειτόνων μας. Γιατί το αποτέλεσμα αυτό, για τα δικά μου μέτρα, δεν είναι έκφραση «πολιτικού ατυχήματος», όπως κάποιοι εκ των φίλων μου επεξηγούν. Είναι έκφραση πολιτικής δυστυχίας βάθους, ως το αντιλαμβάνομαι. Στη χώρα τού Γκράμσι, του Τολιάτι, του Μπερλινγκουέρ… και υπό συνθήκες κρίσης, ο λαός αναζητά διέξοδο και προτιμά μαζικά τον απολίτικο εξτρεμισμό του λαϊκισμού, την πολιτικοφανή διακωμώδηση, από τον πολιτικό λόγο της Αριστεράς!

Κι αυτό το κορυφαίο ζήτημα μοιάζει να «κουκουλώνεται» μεταξύ χαμόγελου και μισόλογων των φίλων μου. Θα ‘πρεπε να τους τρομάζει… και δεν προσέχουν!

Το «… va fanculo» έχει λεχθεί προς δύο ετών και στην Ελλάδα: «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» ήταν ιαχή εβδομάδων, ενός απίστευτου αμαλγάματος ανθρώπων από γηραιές αστές κυρίες, φουστανελοφόρους και μακεδονομάχους έως βαρείς «αμεσοδημοκράτες». Φοβούμαι ότι η μη καταδίκη του ιταλικού «φαινομένου» έχει μια κοντόφθαλμη και άκρως ιδιοτελή αιτιολόγηση: εκεί ψαρεύουμε ψηφοφόρους, εκεί δομούμε έναν ασυντόνιστο κομματικό λόγο. Δύο - τρία κόμματα το κάνουν αυτό. Και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι το ίδιο αμάλγαμα τροφοδότησε και το αντίπαλο δέος: τη Χρυσή Αυγή! Νομίζουν ότι υπερέχουν έναντί της ιδεολογικά και εκφραστικά, ότι αρκεί να βγάζουν ηθικολόγες κορώνες στα κανάλια περί δημοκρατίας, λαού, ναζισμού κ.ο.κ. κι ότι πλειοδοτώντας υπέρ κάποιας λαϊκής οργής, η «σούμα» θα τους βγει θετική στο τέλος. Λάθος ιστορικό!

Ένας από τους φίλους, που σας έλεγα παραπάνω, με στιβαρές επιστημονικές αποσκευές - τις οποίες χωρίς αμφιβολία δε διαθέτω αναλόγως -, μου ‘λεγε ότι ο παραπάνω προβληματισμός μου πηγάζει από το γεγονός ότι «δεν καταλαβαίνω τη μετανεωτερικότητα»! Σίγουρα δεν την καταλαβαίνω: κανείς άλλωστε δεν την καταλαβαίνει - ούτε αυτός ο ίδιος -, διότι γνώρισμά της είναι ακριβώς ο σχετικισμός, η τάχατέ μου ισοδυναμία των πολλαπλών αναγνώσεων κ.ο.κ.. Καταλαβαίνω όμως κάτι άλλο: ότι αυτό το μοντέλο μπορεί να εξηγήσει κάλλιστα το επίπεδο της Βουλής μας σήμερα, το είδος των εκπροσώπων που περιφέρονται εκεί… και τη συστηματική απέχθειά της στο να εκπονήσει ένα Σχέδιο για τη χώρα. Το όποιο Σχέδιο, αλλά κάποιο Σχέδιο επιτέλους. Να προταθεί, να αξιολογηθεί, να εγκριθεί ή να απορριφθεί!

Π.χ.: «κλαίει» η πολιτική Ελλάς για την αιμορραγία των νέων και δημιουργικών εγκεφάλων μας στο εξωτερικό. Στην πράξη, το θέμα αντιμετωπίζεται ως συναισθηματικό ζήτημα: «έφυγε το παιδί στα ξένα», κλαίει η μαμά και την συμπονά σύσσωμος η πολιτική ηγεσία. Η οποία δε βλέπει την κοινωνική δυναμική του γεγονότος ότι η «μάνα μετετράπη σε μαμά» - μέγα θέμα, ότι το «παιδί» ως άτομο ίσως να περνά καλύτερα μακριά της κι ότι το θέμα είναι ότι η αιμορραγία αυτή υπονομεύει τη δυνατότητα ανάκαμψης της χώρας ως σύνολο. Ποιο είναι το μεγάλο Σχέδιο για την παιδεία, την έρευνα, την καινοτομία, τις δομές απασχόλησης…;

Το «… va fanculo» σημαίνει μη Σχέδιο! Άλλωστε ο κ. Γκρίλλο το είπε ξεκάθαρα: «δε συνεργαζόμαστε με κανέναν και θα κρίνουμε κάθε νομοσχέδιο που θα έρχεται στη Βουλή»! «Μεγαλειώδης και συγκροτημένη πολιτική», ως αντιλαμβάνεσθε!

Λέω, λοιπόν, στους κρυφοϊκανοποιημένους φίλους μου: το επόμενο «va fanculo» θα λεχθεί κυρίως σε εσάς, αλλά θα λεχθεί από αυτούς που προφανώς έχουν φαιό «Σχέδιο» και το διακηρύσσουν κιόλας! Νομοτελειακά, θα βγούμε από την κρίση. Κινδυνεύουμε να βγούμε από αυτήν λόγω της δυναμικής των αριθμών κι όχι λόγω κάποιας συντεταγμένης στρατηγικής και τότε θα γίνει ο μέγας χαμός, τον οποίο θα ερμηνεύει ο Ζίζεκ και θα πουλάει πολλά βιβλία πάνω στην πλάτη μας!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top