Το επόμενο λάθος

05/12/2022 - 10:30

Έγραφε ο Μοντεσκιέ το 1736 στο έργο του «Περί του πνεύματος των νόμων»: «Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της δικαιοσύνης».

Διακόσιες τόσες χώρες σήμερα στον πλανήτη ονομάζονται και πολλές από αυτές είναι κατ’ επίφασιν δημοκρατίες.

Πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτές έχει η γειτονική μας Τουρκία, με τον «λαοπρόβλητο» ηγέτη της να ορίζει τι είναι αδίκημα, να ξηλώνει «αντιφρονούντες», να τηλεφωνεί στους δικαστές τι ποινή θα ορίσουν, να ανεβοκατεβάζει τα επιτόκια, κι απ’ την άλλη να μοιράζει κουλούρια, ο ελεήμων.

Μου θυμίζει τη γελοιογραφία του Τζόνι Χαρτ που δείχνει έναν βασιλιά να συνομιλεί με ένα αυλικό του και να του ανακοινώνει:

-Έγραψα ένα έργο. Το σκηνοθέτησα, έβαλα μουσική και κοστούμια και θα το παίζω ο ίδιος.

-Μπράβο βασιλιά! Και πώς λέγεται το έργο;

-«Η δημοκρατία τον Μεσαίωνα»!

Όλη η τυραννική ευρηματικότητα του γείτονα ξεκίνησε από το λεγόμενο «αποτυχημένο πραξικόπημα» που όλα τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι το προκάλεσε και συνεχίζει να ενορχηστρώνει προβοκάτσιες με επιστημονικό τρόπο.

Άκουγα προχθές σε ραδιοφωνική συνέντευξη ότι έχει μεθοδεύσει ενόψει των εκλογών τη νομική εξόντωση όλων των αντιπάλων διεκδικητών της προεδρίας αρχίζοντας από τον δήμαρχο της Πόλης.

Όλοι οι όροι που καθορίζουν ένα εύρυθμο κράτος, στην Τουρκία είναι κενοί περιεχομένου: η προεδρία, η δικαστική εξουσία, η φωνή της δημοσιογραφίας και αυτή η ίδια η δημοκρατία (cumhuriyet) που κοσμεί τον επίσημο τίτλο της χώρας.

Το μείζον πρόβλημα βέβαια δεν είναι τι κάνει ο Τούρκος στα εσωτερικά (interna corporis) της χώρας του, αλλά το πώς τον αντιμετωπίζουν όλοι οι σημερινοί ηγέτες της Γης.

Από τη μια τον ελεεινολογούν κι από την άλλη τον αποδέχονται ισότιμα στις επίσημες διαπραγματεύσεις και όλα τα λεγόμενα «φόρα».

Ένας άνθρωπος αδίστακτος και ψεύτης, που φαντασιώνεται να φτάσει πάλι στη Βιένη μεγαλοπρεπέστερος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, βάζει όρους στην Ευρώπη και καταφέρνει να χρηματοδοτείται από αυτή.

Ένας ολόκληρος κόσμος που έχει διανύσει χιλιόχρονα μονοπάτια βαμμένα από τους αιμάτινους λύθρους των συρράξεων και που αναγκάζεται να στηρίζεται σήμερα στις διεθνείς συνθήκες και το λεγόμενο διεθνές δίκαιο, θα έπρεπε να έχει την πλειοψηφική αρμοδιότητα (και τη δυνατότητα) να επιβάλλει ποινές και αποκλεισμούς σε όσους παραβιάζουν το δημοκρατικό καθεστώς και τα ατομικά δικαιώματα.

Αυτό μας έχουν τουλάχιστον διδάξει δύο αλεπάλληλοι μεγάλοι πόλεμοι του εικοστού αιώνα.

Δυστυχώς όμως, και παρά τις μεγαλεπήβολες προσδοκίες του ΟΗΕ και των λοιπών οργανισμών διεθνούς συνεννόησης, οι ταραξίες μένουν ατιμώρητοι (για να μη πω ότι θωπεύονται κιόλας), ο κόσμος συνεχίζει να συσπειρώνεται γύρω από τους «μεγάλους», να μαζεύεται και, κατά το ελληνικόν, να «πτώσσεται» όπως ο πτωχός και ο λαγός (πτωξ), και να επαιτεί.

Και η ανθρωπότητα όλη δυστυχώς να ετοιμάζεται κάθε φορά να κάνει το επόμενο λάθος ....

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey