Τα παράξενα ενός πολέµου...

09/05/2022 - 11:30

Ο Ρωσο-ουκρανικός πόλεμος βαδίζει τον τρίτο του μήνα. Όσο και αν οι υπεύθυνοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει και ένα κράτος συμμετέχει σε ένα πόλεμο όχι μόνο με τη φυσική παρουσία των στρατιωτών του, αλλά και με την αποστολή πολεμικού υλικού, την παροχή χρήσιμων πληροφοριών και την οικονομική ενίσχυση. Όλα αυτά διευκολύνουν τη συνέχιση του πολέμου. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο πόλεμος αυτός έχει επιπτώσεις οικονομικές, ηθικές και ψυχολογικές που αφορούν ολόκληρο τον κόσμο.  

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο πόλεμος αυτός είναι ένας εμφύλιος πόλεμος. Μέχρι τώρα λέγαμε πως πολέμους έκανε ο Καθολικός Χριστιανισμός. Τώρα βλέπουμε ένα ισχυρό ορθόδοξο χριστιανικό κράτος να επιτίθεται σε ένα ομόθρησκο πιο αδύναμο και να προσπαθεί να το καταστρέψει. Είναι σαν να συγκρούονται δυο οικογένειες που ανήκουν στην ίδια κοινωνία. Και εδώ είναι το πρώτο παράδοξο: ο ηγέτης των Ρώσων να προσεύχεται αυτές τις άγιες ημέρες προφανώς υπέρ της ειρήνης, της αδελφοσύνης και της αγάπης ακόμα και προς τον εχθρό, όπως επιτάσσει η χριστιανική θρησκεία τις αρχές και τις αξίες της οποίας υποτίθεται ότι πρεσβεύει, και από την άλλη να επιστρατεύει όλα τα αποβράσματα του κόσμου από το Αφγανιστάν, τη Συρία, τη Λιβύη και αλλού και να τα στέλνει να σκοτώσουν όσους ομόθρησκους μπορούν. Είναι βέβαιο πως ο Ρώσος ηγέτης θα περάσει στην Ιστορία ως ένα «όνειδος» που εξευτέλισε και την Ορθοδοξία και την πατρίδα του.  

Βέβαια, η δικαιολογία υπάρχει. Η επιχείρηση είναι «ειδική» και αποσκοπεί στην «απελευθέρωση» των δεινοπαθούντων ρωσόφωνων Ουκρανών. Η συνταγή είναι γνωστή. Οι ηγέτες που επιχειρούν παρόμοιες εισβολές φροντίζουν να τις ντύσουν με το ένδυμα του ανθρωπισμού. Το είχε πει πρώτος ο Περικλής για την Αθήνα, όταν αυτή ήταν τον 5ο π. Χ. αι. η μοναδική υπερδύναμη. Εμείς μόνοι, είχε πει, ωφελούμε τους άλλους από αγάπη για την ελευθερία και όχι από υπολογισμό του συμφέροντος. Μόνο που οι πράξεις της Αθήνας, όπως για παράδειγμα η στάση της απέναντι στη Λέσβο που θέλησε να φύγει από την Αθηναϊκή συμμαχία, δεν επιβεβαιώνουν αυτό τον ισχυρισμό. Ανθρωπιστική ήταν η επιχείρηση του ΝΑΤΟ που διέλυσε την Γιουγκοσλαβία, ανθρωπιστική ήταν η επιχείρηση των Αμερικανών στο Ιράκ, ανθρωπιστική ήταν η επιχείρηση στη Συρία και τη Λιβύη κ.λπ. Και εδώ βρίσκεται ένα ακόμη παράδοξο αυτού του πολέμου. Όλοι κόπτονται για τον Ουκρανικό λαό και καλά κάνουν, αλλά κανείς δε φαίνεται να νοιάζεται για μια παρόμοια εισβολή από την οποία υποφέρει ο κυπριακός λαός. Κι όχι μόνο δεν νοιάζεται κανείς, αλλά όλοι οι «μεγάλοι» απονέμουν «εύσημα» στην Τουρκία που αντίθετα με ό τι έκαναν όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ τήρησε στάση «επιτήδειας», όπως λένε, «ουδετερότητας». Και το «άκρον άωτον της υποκρισίας» ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, του οποίου τα ψηφίσματα παραβιάζει συστηματικά κι αναιδέστατα η Τουρκία, επισκέπτεται αυτή τη χώρα, πριν επισκεφθεί τη Μόσχα και το Κίεβο, και της αναθέτει επίσημα κάποιο ειρηνευτικό ρόλο. Είναι και αυτό ένα από τα παράδοξα του πολέμου αυτού. Αλλά το χειρότερο είναι πως υπάρχουν άνθρωποι και στο Βελιγράδι και στη Λευκωσία και στην Αθήνα που κάνουν διαδηλώσεις υπέρ του Πούτιν. Με άλλα λόγια, εγκρίνουν τις εισβολές που έχουν γίνει από άλλους στις πατρίδες τους! Αν είναι δυνατό! 

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Οι Δυτικοί επιβάλλουν κυρώσεις στη Ρωσία και καλά κάνουν. Από την άλλη, όμως, πλευρά υπάρχουν κάποιες εμπορικές συναλλαγές μεταξύ τους που εξυπηρετούν το συμφέρον τους. Η κατάσταση αυτή θυμίζει τα μοντέρνα εκείνα ζευγάρια που καταφεύγουν στο διαζύγιο λόγω «ασυμφωνίας χαρακτήρων», αλλά εξακολουθούν να έχουν σχέσεις μεταξύ τους. Είναι και αυτό μια νέα παράξενη πτυχή αυτού του πολέμου.  

Υπάρχει όμως και το θέμα της τηλε- εμφάνισης και ομιλίας του Προέδρου της Ουκρανίας Ζελένσκι στην ελληνική Βουλή. Πολλοί άρπαξαν την ευκαιρία να κατακεραυνώσουν την κυβέρνηση, γιατί δεν έχει κανένα πρόγραμμα και ενεργεί χωρίς σχέδιο! Κατηγόρησαν τον Ζελένσκι, γιατί δεν έκανε καμιά αναφορά στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, μια εισβολή παρόμοια με αυτή που βιώνει τώρα ο ίδιος. Αλήθεια, υπάρχει κανείς που περίμενε να γίνει μια τέτοια αναφορά; Αν υπάρχει ή είναι αφελής ή δεν γνωρίζει πως το συμφέρον των λαών γράφει την Ιστορία. Αν αναγκάζαμε τον Ζελένσκι να διαλέξει ανάμεσα στη χώρα μας και τη Τουρκία είναι σχεδόν βέβαιο πως θα διάλεγε την Τουρκία και για γεωπολιτικούς και για άλλους λόγους. Βέβαια, αυτός κάτι ψέλλισε για Οδησσό και Φιλική Εταιρεία, αλλά η αναφορά ήταν επιφανειακή και δεν θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση.  

Το σημαντικό όμως κάτι άλλο: Η εμφάνιση και η σύντομη ομιλία του λεγόμενου Μιχαήλ, του τάγματος του Αζόφ, και η αναφορά του στα δεινά που υφίστανται οι κάτοικοι της Μαριούπολης, πολλοί από τους οποίους είναι Έλληνες. Η παρουσία του σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως και εξήγειρε το δημοκρατικό αίσθημα πολλών Ελλήνων. Δε ξέρω αν αυτός ήταν «πατριώτης» ή «εθνικιστής» και ποια είναι τα εγκλήματά του, γιατί τα όρια ανάμεσα στις δύο έννοιες σκόπιμα μπερδεύονται από πολλούς, αλλά φάνηκε πως αυτός πολεμούσε για την πατρίδα του εναντίον των εισβολέων και στο τέλος θυσίασε, όπως αναφέρεται, και τη ζωή του γι’ αυτή. Αλήθεια, αν εμείς βρεθούμε σε μια ανάλογη με την Ουκρανία κατάσταση θα ελέγχουμε τα κοινωνικά φρονήματα αυτών που θέλουν να καταταγούν στον στρατό και να πολεμήσουν; Είναι άλλωστε γνωστό πως και οι αντίπαλοι βγάζουν από τις φυλακές υπόδικους και καταδικασμένους και τους στέλνουν στο μέτωπο ή στρατολογούν επαγγελματίες δολοφόνους και δημιουργούν μισθοφορικούς στρατούς.  

Όπως και αν έχει το πράγμα, το κάθε τι κρίνεται «προς το τελευταίον εκβάν», όπως έλεγε και ο Δημοσθένης. Και «το τελευταίο εκβάν» γι’ αυτό τον άνθρωπο ήταν ο θάνατος. Ο μεγάλος πολιτικός Περικλής είχε, όπως φαίνεται, κάποια δικαιολογία και γι’ αυτούς. Στο Επιτάφιο που εκφώνησε για τους πρώτους Αθηναίους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέμου λέει «Δοκεί δε μοι δηλουν ανδρός αρετήν πρώτη τε μηνύουσα και τελευταία βεβαιούσα η νυν τώνδε καταστροφή. Και γαρ τοις τάλλα χείροσι δίκαιον την ες τους πολέμους υπέρ της πατρίδος ανδραγαθίαν προτίθεθαι* αγαθώ γαρ κακόν αφανίσαντες κοινώς μάλλον ωφέλησαν ή εκ των ιδίων έβλαψαν» ( Θουκ. ΙΙ 42. 2-3), που σημαίνει «Μου φαίνεται πως φανερώνει την πραγματική αξία ενός άνδρα και σαν πρώτο φανέρωμα και σαν τελευταίο επισφράγισμα ο τωρινός θάνατος αυτών εδώ. Γιατί, αληθινά, σ’ εκείνους που μειονεκτούν σε άλλους τομείς είναι σωστό η ανδρεία με την οποία πολέμησαν για την πατρίδα τους να μπαίνει πάνω από όλα τα άλλα. Γιατί με το καλό εξαφανίζουν το κακό και με την κοινή τους προσπάθεια ωφελούν περισσότερο από ό τι έβλαψαν με τα ατομικά τους σφάλματα». Ας μείνουμε σε αυτό και ας αφήσουμε τους άλλους να ψάχνουν να βρουν ποιος λαός έχει στο DNA του τον Ναζισμό! 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey