Μικρές σκέψεις για μια μεγάλη εποχή

16/04/2021 - 16:12

Ότι λοιπόν ξεκίνησε η μεγάλη έξοδος… Προς τα καταστήματα, προς τα σχολεία, προς τους αρχαιολογικούς χώρους, προς την ελευθερία. Μα ξεκίνησε; Με θύματα θα μου πείτε. Με μεγάλο αριθμό κρουσμάτων με άλλα λόγια. Με υψηλά ποσοστά μετάδοσης των μεταλλάξεων. Κάθε μέρα ακούω τη λέξη μετάλλαξη. Από όσα διαβάζω στο λεξικό δεν τη συμπαθώ. Φαντάζομαι είναι αμοιβαίο.

Ο δρόμος για την ελευθερία δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με ιούς. Ο δρόμος για την ελευθερία περνά μέσα από τις εντατικές. Ξυπνάς το πρωί και είσαι λίγο από Ιντιάνα Τζόους, θυμάστε εκείνη τη σκηνή στην Πέτρα της Αραβίας, όταν τολμά να απλώσει το πόδι του στο κενό και τότε μόνον ανοίγει ένας αόρατος δρόμος; Περίπου αυτό. Μόνον που κάτω από το κενό, σε περιμένει η άβυσσος! Πόσοι είναι οι τυχεροί; Πόσο τυχερός στέκεται κάποιος;

Η καθημερινή μας ζωή γίνεται ένας αγώνας επιβίωσης. Όχι με τη βιοποριστική την έννοια. Είναι το κακό της πανδημίας: οι αξίες και τα ιδανικά του κάθε εργαζόμενου ισοπεδώνονται κάτω από το βάρος του αγώνα για την επιβίωση. Κάθε μέρα προέχουν άλλα πράγματα από εκείνα που είχαμε συνηθίσει: να παραμείνουμε υγιείς. Να παραμείνουν υγιείς οι δικοί μας άνθρωποι. Οι μαθητές μας. Οι γονείς τους. Οι γύρω μας. Είναι μια μεγάλη ευθύνη όλο αυτό. Τεράστια. Χωρίς να σημαίνει και ότι μπορεί καθένας μας να φανεί συνεπής σ’ αυτήν. Αυτό ίσως είναι το πιο μεγάλο στοίχημα της εποχής.

Πριν μερικές μέρες αρρώστησε ένας πατέρας. Επειδή έβγαλε τη μάσκα του, όταν πήγε ένας συνάδελφός του να συζητήσουν κάτι. Μέσα σε λίγες μέρες νοσηλεύτηκε και σε ακόμη πιο λίγες έφυγε. Ανήμερα τη μέρα που θα εμβολιαζόταν, έγινε η κηδεία του. Ήταν μόλις 51 ετών! Κάθε φορά που το σκέφτομαι, η ζωή  περνά πολύ γρήγορα από το μυαλό - σαν ταινία. «Να λέτε σε όσους αγαπάτε ότι τους αγαπάτε». Τι να το κάνουν, αν δεν μπορούν να είναι πια μαζί μας; Γιατί να το πούμε, αν το ξέρουν; Γιατί να το πούμε, αν δεν τους αφορά; «Να απολαμβάνετε τις στιγμές με τα πρόσωπα που αγαπάτε». Μπορεί να είναι οι τελευταίες. Είναι καλό ο άνθρωπος να απολαμβάνει. Αλλά ότι απολαμβάνει δεν το χορταίνει. Είναι επίσης καλό να έχεις γύρω σου ανθρώπους που τους αγαπάς. Και που σε αγαπούν, θα έλεγα. Οπότε; Ποιος δε μακαρίζει αυτόν που απολαμβάνει καλή ζωή; «Καλή ζωή θα πει ζωή μεγάλη σε διάρκεια». Η γιαγιά μου που έφυγε πλήρης ημερών έλεγε ότι αυτό θα πει τύχη. Είμαστε λοιπόν αρκετά τυχεροί; Αυτή η σκληρή άνοιξη θα δείξει.

Από την άλλη υπάρχει και μια άλλη οπτική της ζωής, αυτή που την έχουμε όλοι απωθήσει μέσα μας : είναι η αμαρτία της χαμένης κοινωνικότητας που μας τυραννά. Είναι η απουσία και η απόσταση με ανθρώπους που αγαπάμε. «Να μην κρατάτε αποστάσεις από αυτούς που αγαπάτε» έλεγε μια γυναίκα που έζησε πρόσφυγας από τα χρόνια της εφηβείας της. Ήρθε η στιγμή που κατάλαβα τι εννοούσε. Κάπως έτσι περίεργα έδωσα στον εαυτό μου αυτή την υπόσχεση. Ποτέ ξανά. Αν υπάρξει δεύτερη ευκαιρία.

Και έτσι μια δύσκολη συγκυρία σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι την ευτυχία ως απωθημένο. Ως μοναδικό σκοπό. Είναι ένα παράπλευρο κέρδος μιας εποχής που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει.

Μαθαίνεις να αποκτάς εμπιστοσύνη αυτόν τον καιρό. Στον εαυτό σου, στους γιατρούς και στο νοσηλευτικό προσωπικό αναπόφευκτα. Μαθαίνεις και να τη χάνεις: Όταν συναντάς ομάδες νέων ανθρώπων που απολαμβάνουν τη ζωή, χωρίς μάσκα, λες και οι μεσήλικες και οι υπερήλικες τους οφείλουν τη ζωή τους. Το 2021 ξεκίνησε κραυγάζοντας την απουσία της κοινωνικής ευθύνης και ειδικά από τους νέους, από τους πολύ νέους ανθρώπους, από το μέλλον μας. Αυτό το λες και απογοητευτικό. Από την άλλη σκέφτεσαι: Αδιαφορία συνάντησαν οι νέοι, απάθεια και αδιαφορία επιστρέφουν! Δίκαιο;

 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey