Ίδια γεύση

05/03/2020 - 16:01

Δεν τα πάω με τίποτα τα κινητά.

Σα βρέθηκα όμως στο τόπο μας πρόσφατα, (είδες πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά) το γουστάρισα γιατί ούτε το ανέβασμά μου στη κορφή απαρνήθηκα, μηδέ τη χαρά πως έφταξε σώα κι αβλαβής η θυγατέρα μου στη Νέα Υόρκη στερήθηκα.

Μου το έσαξε που λες η εγγονούλα μου να μιλεί και να ακούγω, τη φίλησα, της είπα «φχαριστώ και την ευκή μου νάχεις», και με τη μαγκούρα παρέα πήρα την ανηφόρα.

Ως είχα νταμπανώσει κι έσκυβα μια αγριοαχλαδιά να προσπεράσω χωρίς να με τσιτώσει, την ώρα που κελαριστή ακουγόταν πέρα στα όρη και στις ρεματιές, μπορεί και στου Θεού το θρόνο η άγρια μα βελούδινη, όλο στοργή και νοιάξιμο φωνή του τσοπάνου, βγαλμένη από τα σπλάχνα του τα εσώτερα, άκουσα ένα αλλιώτικο, ένα βάρβαρο χτύπημα της σύγχρονης τεχνολογίας, που με τάραξε.

Ήταν το ρημάδι το κινητό που μόλυνε της φύσης την ομορφάδα. Μου ‘ρθε να το κοπανίσω στο βράχο, μα έλα ντε που είχα αγωνία!

Και σου δίνω εδώ μερικές στιχομυθίες.

 

―Πού είσαι μπαμπά;

―Στο βουνό. Ανάμεσα αστοιβιές γκορτσιές βαλανιδιές και ρουμάνια . Στο καθαρό αγέρα. Εσύ;

―Κατεβαίνω τη δεύτερη γαλαρία του υπόγειου σιδηρόδρομου. Όλα βρώμικα, τεχνητά κι επικίνδυνα. Παντού σκουπίδια κι η ατμόσφαιρα αποπνικτική με διάχυτη μυρουδιά από μαριχουάνες και ποπ-κορν. Μπούφου!

―Ανοίγω τα χέρια μου κι απολαμβάνω ολάκερο το σύμπαν.

―Σφίγγω τα χέρια μου μη με ληστέψουν.

―Με αργά βήματά, ξαναγεννημένος, απολαμβάνω του Πλάστη το μεγαλείο!

―Πάω γρήγορα και σκυθρωπή.

―Όλα γύρω είναι φιλικά μαζί μου.

―Φοβάμαι τον κόσμο γύρω μου.

―Δεν έχω φράγκο. Αλλά δεν μου χρειάζονται.

―Μου χρειάζονται λεφτά. Πολλά λεφτά! Θα βρω κι άλλη δουλειά.

―Μαζώνω λαχανικά κι αυγά από το κήπο του Μάρκου!

―Τα λαχανικά εδώ είναι σαν πλαστικά και τα αυγά θαρρείς ψεύτικα.

 

Τη φαντάστηκα αγχωμένη να προσπαθεί σπίτι της να φτάσει και να στερείται τις ομορφιές της φύσης, να της λείπουν τα προαιώνια απλά δώρα των Θεών, αναστέναξα, προσπέρασα δυο ελιές με ένα γουρουνάκι από κάτω, και την ξανάκουσα.

―Πού είσαι τώρα;

―Κοντά στα πρόβατα του Κιουβρέκη. Άκου το κάλεσμά του! Τα φωνάζει ο βοσκός σα την γριά προβατίνα να μαζωχτούν να τα ταΐσει!

―Άκου οι σειρήνες! Είναι αστυνομικοί. Καλούν κι άλλα περιπολικά. Κάποιο μακελειό έγινε!

―Δεν ακούγεται τίποτα τώρα.

―Ωωω τι ωραία! Οι ουρανοξύστες χάνονται στα σύννεφα!!

―Τα μικρά σπιτάκια, χωμένα στο πράσινο φαντάζουν κουκλίστικα.

―Και τα μαγαζιά! Τεράστια. Πλούσια! Με σιδερένιες πόρτες και βιτρίνες, άθραυστο κρυστάλλινο φρούριο.

―Δυο μικρά μπακάλικα - καφενεία εδώ, με μια απλή τζαμόπορτα. Τα μισά ράφια άδεια. Οι ανάγκες μας περιορισμένες! Και ταβέρνες!

―Ώωω! Περνάει μια λιμουζίνα με τέσσερα χωρίσματα! Μπορεί να είναι του Κυβερνήτη ή του μαφιόζου!

―Περνάει ο Κολώνιας ο Ιγνάτης πάνω στη φοράδα με ένα νεογέννητο αρνάκι στην αγκαλιά του!

―Ακούγονται κι άλλες σειρήνες! Είναι ο ήχος κατατεθέν αυτής της πόλης.

―Απέναντι φωνάζει ένας πετεινός! Κι ο σκύλος του Γιαννή γαυγίζει τα αρνιά στο ξένο βοσκοτόπι! Να κι ο Σπύρος ο Σαχτούρης βγαίνει από τη σάγια που κοιμάται δίπλα στα πρόβατα. Όλη τη νύχτα διασκεδάζανε, κοιμήθηκε πρωινές ώρες. Με ανοιχτά πόρτες και παράθυρα.

―Στο δωμάτιο που θα κοιμηθώ έχει τρεις κλειδαριές.

―Εδώ ο καιρός πάει να χαλάσει! Συννεφιάζει! Μα είναι πολύ ρομαντικά!

―Εμείς, έχουμε ομίχλη! Και τα ρούχα μου είναι κολλημένα στο δέρμα.

―Το ουράνιο τόξο! Νάτο!! Υπέροχο! Φαίνεται θα βρέξει.

― Είναι αφόρητα υγρή και καυτή η ατμόσφαιρα. Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω.

―Είναι απόλαυση η βροχή στο βουνό! Η φύση οργιάζει. Οι αισθήσεις πλημμυρίζουν!

―Δεν είναι ζωή εδώ! Οι αισθήσεις πλημμυρίζουν μόνο μέσα στα ακριβά μαγαζιά!

―Έχετε όμως πολλά λεφτά, σπίτια μεγάλα κι όλα τα αγαθά.

―Ναι, αλλά μόνο υλικά. Και τα λεφτά θέλουν άγχος να γίνουν. Και μετά αγώνα για πιο πολλά λεφτά. Δουλεύουμε για να ψωνίζουμε! Πότε θα πούμε φτάνει πια; Αρκετά;

―Πότε;

Ίσως ποτέ!

―Κι από ευτυχία;

―Δεν υπάρχει αυτή η λέξη όπως την εννοείς εδώ!

―Τι θα αποκάνεις;

―Θέλω να γυρίσω! Να περπατώ μαζί σου στην κορφή της Αγιά Θοδώρας. Κι ανάμεσα πέτρες, χώματα κι αγκάθια, να ξανάβρω το νόημα της ζωής πατέρα! Και την…

Θόλωσε ο νους μου, σφεντόνηξα με μίσος το σατανικό αυτό εργαλείο, κι ως προσγειωνόταν στη πέτρα, ακούστηκε η τελευταία λέξη της.

―…ευτυχία!!!

 

Σε περιμένω! Μην αργείς, αγάπη μου!

 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey