Η Πολιτική αφορά τους πάντες και τα πάντα

01/12/2021 - 11:27

Βεβαίως, μπορείτε να μην ασχολείστε με την πολιτική∙ έτσι κι αλλιώς, η Πολιτική θα ασχοληθεί μαζί σας (Μονταλαμπέρ Σ.) 

 

Είναι πολλοί οι άνθρωποι, οι οποίοι για πολλούς και διάφορους λόγους, έχουν απαξιώσει την Πολιτική∙ κι αυτό συμβαίνει, διότι πρόλαβαν, πριν απ΄ αυτούς, να απαξιώσουν την Πολιτική κάποιοι πολιτικοί! 

Για τα κακώς κείμενα, στην σύγχρονη πραγματικότητα, αναφορικά με τους πολιτικούς και τις Πολιτικές τους, πολλά και από πολλούς έχουν γραφεί και ειπωθεί, γι΄ αυτό εκείνο που θα μας απασχολήσει, κυρίως, στο σημερινό μας άρθρο, είναι η σημασία που έχει η Πολιτική για την ζωή μας, ως πολιτών, και ποια πρέπει να είναι η στάση και η σχέση μας απέναντι στην πολιτική λειτουργία. 

Ο Αριστοτέλης στα ΠΟΛΙΤΙΚΑ του, λέγει ότι ο άνθρωπος από την φύση του είναι κοινωνικό και πολιτικό ζώον: «φύσει μεν έστιν άνθρωπος ζώον πολιτικόν».  

Έχοντας προικισθεί από την Φύση ο άνθρωπος με λογική και με την ικανότητα του έναρθρου λόγου, από την στιγμή που περπάτησε στην γη, συνειδητοποίησε ότι οι βασικές ανάγκες του, υλικές και ψυχικές, καθώς και η προστασία της ζωής του, από τις δυνάμεις που απειλούσαν την ύπαρξή του, θα εξασφαλιζόταν με την συνύπαρξη, την αλληλοβοήθεια και την συνεργασία, μέσα σε μια ομάδα συνανθρώπων του. 

Η ένταξη του ανθρώπου σε ένα σύνολο ανθρώπων, που εξυπηρετούσαν, συλλογικά, τις ανάγκες τους, υπήρξε και η πρώτη μορφή κοινωνικής οργάνωσης του ανθρώπου και αποτέλεσε την αφετηρία για την πολιτιστική πρόοδό του, με την επινόηση τρόπων και την ανεύρεση ή την κατασκευή μέσων και όπλων για την καλύτερη ικανοποίηση των αναγκών του. 

«Ο μη δυνάμενος κοινωνείν ή μηδέν δεόμενος δι΄ αυτάρκειαν, ώστε ή θηρίον ή θεός»: αυτός που δεν μπορεί να συμβιώνει με άλλους ή αυτός που δεν χρειάζεται τίποτα, διότι είναι αυτάρκης, είναι ή θηρίο ή θεός (Αριστοτέλης). 

Στη συνέχεια, από την υποτυπώδη συγκρότηση κοινωνικής ομάδας, οι άνθρωποι προχώρησαν στην περισσότερο οργανωμένη μορφή της με την καθιέρωση κανόνων που ρύθμιζαν τις σχέσεις, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των μελών της κοινωνικής ομάδας τους, καθώς και στην ανάδειξη μιας Αρχής (Αρχηγού), που θα είχε την ευθύνη για την τήρηση των κανόνων που ρύθμιζαν την λειτουργία της οργανωμένης, πλέον, κοινωνίας. 

Έτσι φτάσαμε στην δημιουργία της πόλης- κράτους, που αποτελεί μια μορφή ανώτερης κοινωνικής ανάπτυξης, με νόμους και κεντρική εξουσία. 

Στα πλαίσια της πόλης- κράτους αναπτύχθηκε η έννοια του πολίτη. 

Η ιδιότητα του πολίτη ανάγεται στην Αρχαία Ελλάδα, όπου βασικό στοιχείο που προσδιόριζε την ιδιότητά του πολίτη ήταν η καταγωγή του από ελεύθερους γονείς ( σε αντιδιαστολή με τους δούλους), καθώς και η ικανότητά του να εκπληρώνει τις βασικές υποχρεώσεις του, που ήταν η στράτευσή του, για την υπεράσπιση της πατρίδας, και η συμμετοχή του στα όργανα Διοίκησης και της απονομής Δικαιοσύνης: «ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και Αρχής»: η ιδιότητα του πολίτη ορίζεται, κυρίως, από την συμμετοχή του στην απονομή της Δικαιοσύνης και στα δημόσια αξιώματα (Αριστοτέλης). 

Το πρότυπο πολίτη, ειδικότερα, στην Αθηναϊκή Πολιτεία, ήταν ο «καλός και αγαθός πολίτης», ο οποίος συγκέντρωνε το εξωτερικό κάλλος, την αρμονική ανάπτυξη του σώματος, με την τακτική άθλησή του {« Άσκει των περί το σώμα γυμνασίων μη τα προς την ρώμην, αλλά προς υγιείαν» (Ισοκράτης)} και την καλλιέργεια του πνεύματος, ώστε να διακρίνεται ο πολίτης για την «πολιτική αρετή» του, την οποία, κατά τον Πλάτωνα, συναποτελούσαν η ανδρεία, η σοφία, η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη και η ευσέβεια. 

Όσον αφορά στον πολίτη ο οποίος δεν συμμετείχε στα πολιτικά πράγματα, αυτός δεν θεωρούταν φιλήσυχος και άπραγος πολίτης, αλλά άχρηστος: «τον τε μηδέν τών δε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ΄ αχρείον νομίζομεν» ( Θουκυδίδης). 

Κεντρικό πρόσωπο, λοιπόν, ο πολίτης, στην Άμεση Δημοκρατία της Αρχαίας Ελλάδας και καθοριστικός ο ρόλος του για την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος και την διαχείριση των πολιτικών ζητημάτων της εποχής του. 

Ας δούμε, όμως, ποια είναι η θέση του πολίτη, σήμερα, στην λειτουργία της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατία μας. 

Στις σύγχρονες, πολυάνθρωπες κοινωνίες, δεν ήταν δυνατόν να ισχύσει το πρότυπο της Άμεσης Δημοκρατίας, με την αυτοπρόσωπη παρουσία όλων των πολιτών στα κέντρα των αποφάσεων, όπως συνέβαινε στην Αρχαία Ελλάδα∙ έτσι διαμορφώθηκε και λειτουργεί το αντιπροσωπευτικό δημοκρατικό πολίτευμα, στο οποίο ο λαός νομοθετεί και λαμβάνει τις πολιτικές αποφάσεις « διά των αντιπροσώπων του», τους οποίους εκλέγει ο ίδιος, άμεσα και ελεύθερα-εννοείται, κατά την βούλησή του και κατά την κρίση του. 

Οι παθογένειες που παρουσιάζει, σήμερα, το αντιπροσωπευτικό σύστημα του δημοκρατικού μας πολιτεύματος έχουν την αιτία τους ( όπως έχουν αποφανθεί ειδικοί Πολιτειολόγοι) στον τρόπο που έχουν θεσμοθετηθεί και λειτουργούν οι τρεις ανεξάρτητες εξουσίες, Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική, η οργάνωση και η λειτουργία των κομμάτων και, το σημαντικότερο, η μικρή συμμετοχή των πολιτών στην διαδικασία που ακολουθείται για την εκλογή των αντιπροσώπων του λαού, αλλά και, γενικότερα, το έλλειμμα της Πολιτικής Αγωγής που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. 

Το διαχρονικό νοσηρό φαινόμενο του πελατειακού κράτους, η υπερίσχυση του κομματικού «πατριωτισμού», έναντι του εθνικού συμφέροντος, η επιψήφιση των νόμων, όχι « κατά συνείδησιν» και «κατά την κρίσιν» των αντιπροσώπων του λαού,αλλά σύμφωνα με την κυβερνητική ή αντιπολιτευτική «Γραμμή», ο υπολογισμός του πολιτικού κόστους (απώλεια ψήφων) ή του κέρδους ( ψηφοθηρία), στην χάραξη και εφαρμογή κυβερνητικής ή αντιπολιτευτικής πολιτικής, η ευνοιοκρατική, πολλές φορές, επιλογή ηγεσίας στην Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη από την Εκτελεστική Εξουσία, η εφαρμογή εκλογικών συστημάτων που αποσκοπούν, όχι στην δικαιότερη εκπροσώπηση του λαού, την σταθερότερη και αποδοτικότερη διακυβέρνησή του, αλλά στην εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων είναι οι σοβαρότερες παθογένειες του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος που έχουν, κατά καιρούς, επισημανθεί. 

Πιθανώς, πολλές από τις παραπάνω παθογένειες να εξέλιπαν ή, έστω, να περιορίζονταν, εάν οι κομματικές ηγεσίες συμφωνούσαν σε κάποιες θεσμικές παρεμβάσεις που θα άλλαζαν ορισμένες δομές του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος: 

  1. εάν εξέλιπαν οι « συμφύσεις» και οιαλληλοεξαρτήσεις, ανάμεσα στις τρεις εξουσίες: α. με τον διαχωρισμό των προσώπων που αναλαμβάνουν κυβερνητικά καθήκοντα, από τους βουλευτές που επιτελούν το νομοθετικό έργο.

β. Εάν η ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων εκλεγόταν από ειδικό εκλογικό Σώμα που θα συγκροτούσε η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. 

  1. Εάν περιοριζόταν ηυπερσυγκέντρωσητης εξουσίας στην κεντρική κυβέρνηση και αποκεντρωνόταν η λειτουργία του κράτους με την παραπέρα ενίσχυση της Περιφερειακής και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. 
  2. Εάν καθιερώνονταν και ίσχυε, διαχρονικά, ένα πάγιο εκλογικό σύστημα (π.χ. όπως το γερμανικό εκλογικό σύστημα).
  3. Εάν με την επέκταση του ψηφιακού μετασχηματισμού των υπηρεσιών του κράτους καθιερώνονταν μορφές Άμεσης Δημοκρατίας, ώστε οι πολίτες να μπορούν να αποφαίνονται για τα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την χώρα.

 

Β΄μέρος: Εάν αδιαφορείς για την Πολιτική, πληρώνεσαι με αδιαφορία από την Πολιτική. 

( η συνέχεια στο επόμενο άρθρο) 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey