Η διδαχή της ιστορίας

08/11/2021 - 11:00

Οι κοινωνίες επιβιώνουν και αντιστέκονται στη φθορά έχοντας τρία πανάρχαια όπλα: το έθιμο, την παροιμία και τη μελέτη της ιστορίας, μελέτη που είναι ικανή να σμιλέψει και να διατηρήσει την εθνική συνείδηση. 

Σήμερα δυστυχώς οι κοινωνίες έγιναν ομογενοποιημένες, αφασικές και αμνήμονες. 

Η κακή χρήση της τεχνολογίας, η παρεξήγηση της δημοκρατίας και η ευζωία μαζί με τον δικαιωματισμό έχουν στομώσει τις ψυχικές μας δυνάμεις και έχουν αφανίσει τα μεγάλα ιδανικά, όπως τα ξέραμε μέχρι χθες. 

Είναι φανερό ότι η νέα ζωή μας ζητάει εκδίκηση. 

Και καλά το έθιμο (με όσα το περιτριγυρίζουν) καθώς και η αυτόματη και διδακτική ενέργεια της σοφής παροιμίας, που έχει γίνει ήδη terra incognita. 

Όμως στην εποχή μας με τόση άνεση και τόσα διδακτικά μέσα είναι αυτοκτονία να μη σπουδάζουμε με χρηστικό τρόπο την ιστορία μας. 

Μια ενδελεχής γνώση φερ΄ειπείν της ανείπωτης Μικρασιατικής τραγωδίας θα μας πλουτίσει με γνώσεις στρατηγικής και εθνικής αυτογνωσίας, πέρα από το γεγονός ότι θα προσθέσει λάδι στο καντήλι των εθνικών αναμνήσεων. 

Εκεί μέσα θα δούμε όλα τα τραγικά λάθη που σήμαναν τον ενταφιασμό πανάρχαιων και φιλόδοξων ελληνικών ονείρων πάνω στην ιερή και αιματοβαμμένη Μικρασιατική χερσόνησο και την Ανατολική Θράκη πριν από εκατό χρόνια. 

Λάθη που έγιναν στη διοίκηση και στον σχεδιασμό των πολεμικών επιχειρήσεων, λάθη στο ζήτημα της πολιτικής και εθνικής ομοψυχίας που έρχεται να μας αμαυρώσει κάθε νικηφόρα διαδρομή από την αρχή της ιστορίας μας μέχρι σήμερα, και λάθη που έγιναν στη διπλωματική προσέγγιση των Μεγάλων Δυνάμεων. 

Είναι εκπληκτικό και αποκαλυπτικό της δράσης των τότε Μεγάλων Δυνάμεων (που λίγο ως πολύ παραμένουν οι ίδιες μέχρι σήμερα) το ποια στάση τήρησαν απέναντι στην ελληνοτουρκική διένεξη, που δεν απέχει και πολύ από τη στάση που τηρούν μέχρι σήμερα. 

Οι κρυφοί και ανομολόγητοι πόθοι της Ρωσίας, οι χυδαίες διεκδικήσεις της Ιταλίας, ο ποντιοπιλατισμός των ΗΠΑ, ο ύπουλος ρόλος της Γαλλίας που μας καθησύχαζε και μας ενθάρρυνε και την ίδια στιγμή βοηθούσε παντοιοτρόπως τον Κεμάλ και προ πάντων η διπλωματική παλινωδία της Αγγλίας που με τις παροτρύνσεις της στον Βενιζέλο αρχίσαμε την εκστρατεία και που, παρά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα και την προσχώρηση όλης της ηγεσίας στο στρατόπεδο της Αντάντ, υπήρξε σκανδαλωδώς ευνοϊκή με τους Τούρκους, όπως δείχνουν αφενός η ωμή διπλωματική της παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας και αφετέρου η προσπάθειά της να «αποκατασταθεί το τουρκικό έθνος (;) μετά της ιστορικής και ενδόξου πρωτευούσης του της Κωνσταντινουπόλεως (!)» όπως κατ΄απαίτησίν της γράφτηκε στο άρθρ. 2 της Διάσκεψης των Παρισίων της 26ης Μαρ 1922. 

Έτσι λοιπόν από την «Ανάσταση» της κατάληψης της Σμύρνης και τις υπεράνθρωπες μάχες του Σαγγαρίου φτάσαμε μέσα σε μόλις 28 μήνες στη «Σταύρωση» της ολέθριας μάχης του Αλή Βεράν και στη συνέχεια στον αφανισμό τής πολυτραγουδισμένης Νύμφης της Ανατολής. 

Με Μαραθωνομάχους στρατιώτες, υπέρτερους και απ’ αυτόν τον Κυνέγειρο, αλλά με ανδρείκελα πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο του εξευτελισμού και της εθνικής μειοδοσίας. 

Σε τέτοιες περιπτώσεις, εκτός από την εθνική ομόνοια, καλό είναι να θυμόμαστε και την αρχαία ρήση του Φιλίππου του Μακεδόνα: «Είναι πολύ καλύτερο ένα στρατόπεδο ελαφιών με στρατηγό λιοντάρι, παρά ένα στρατόπεδο λιονταριών με αρχηγό ελάφι»! 

(«Φίλιππος έλεγε, κρείττον είναι στρατόπεδον ελάφων λέοντος στρατηγούντος ή λεόντων ελάφου στρατηγούντος»). 

Όλα πηγάζουν και κατευθύνονται από την επιστασία της αρχής και της κεφαλής. 

Η Μικρασιατική περιπέτεια θα έπρεπε να διδάσκεται εξονυχιστικά στα σχολεία και ιδιαίτερα στην στρατιωτική και πολιτική μας Διοίκηση. 

Έτσι θα μάθαιναν και κάποιοι πολιτικοί αυτά που δεν έμαθαν στο Χάρβαρντ και στο κάθε Χάρβαρντ: ότι δηλαδή υπάρχουν ακόμα γύρω μας επίσημα πέντε (!) αλησμόνητες πατρίδες   .... 

 

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey