ΜΕΡΟΣ Α΄

Εμείς και η Ευρώπη

10/12/2019 - 15:51

Ο Κ. Καραμανλής μιλώντας στο Ζάππειο στις 28 Μαΐου του 1979 με την ευκαιρία της προσχώρησης της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ) έλεγε χαρακτηριστικά: «Η Ελλάς προσέρχεται στην Ευρώπη με τη βεβαιότητα ότι στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης εμπεδώνεται για όλα τα μέρη η εθνική ανεξαρτησία, κατοχυρώνονται οι δημοκρατικές ελευθερίες, επιτυγχάνεται η οικονομική ανάπτυξη και γίνεται με τη συνεργασία όλων κοινός καρπός η κοινωνική και οικονομική πρόοδος». Και συμπλήρωνε: «Και για να μετάσχωμε σε αυτή την προσπάθεια, έχομε την απόφαση να επιχειρήσωμε τις διαρθρωτικές μεταβολές και τους θεσμικούς εκσυγχρονισμούς, που θα διευκολύνουν την πορεία μας». Πέρασαν σαράντα τόσα χρόνια από τότε και τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει γίνει. Ούτε πραγματική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη και πρόοδος επιτεύχθηκε ούτε η Ευρώπη έδειξε ή δείχνει την οφειλόμενη αλληλεγγύη, ούτε και η χώρα μας προχώρησε στις απαραίτητες υπεσχημένες διαρθρωτικές αλλαγές. Γιατί, όπως έλεγε και ο Δημοσθένης, «προς το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται», και το «τελευταίον εκβάν», το τελικό αποτέλεσμα είναι να βιώνει η χώρα μας τη μεγαλύτερη ή μία από τις μεγαλύτερες μεταπολεμικά κρίσεις με απρόβλεπτη κατάληξη.

Ο Δημόκριτος έλεγε πως «στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τίποτε, γιατί η αλήθεια κρύβεται στο βάθος» (απόσπ. Β 117: ετεή δε ουδέν ίδμεν* εν βυθώ γαρ η αλήθεια). Αυτό σημαίνει πως πρέπει ο καθένας να μάθει να ερευνά, να ψάχνει και να προσπαθεί να βρει την αλήθεια πίσω από τις γραμμές και πίσω από τα γεγονότα. Και η αλήθεια είναι πως ποτέ ένας λαός δεν νοιάστηκε για κάποιον άλλο κινούμενος απλώς από αλληλεγγύη, δηλαδή από αγνή διάθεση να προσφέρει υλική και ηθική υποστήριξη σε κάποιον που έχει ανάγκη μη προσδοκώντας ανταλλάγματα. Μπορεί ο Περικλής να διακηρύττει με κομπορρημοσύνη στον Επιτάφιό του πως «μόνοι εμείς (δηλ. οι Αθηναίοι) ωφελούμε χωρίς δισταγμό τους άλλους κινούμενοι όχι τόσο από υπολογισμό του συμφέροντος, όσο από την πίστη στην ελευθερία» (Θουκ. ΙΙ 40, 5: και μόνοι ου του συμφέροντος μάλλον λογισμώ ή της ελευθερίας τω πιστώ αδεώς τινα ωφελούμεν), αλλά μάταια θα έψαχνε κανείς στην ιστορία της αρχαίας Αθήνας παραδείγματα που θα στήριζαν αυτή τη διακήρυξη. Και οι πολιτικοί της αρχαίας Αθήνας κινούνταν από το στενό συμφέρον της πόλης τους, ήταν όμως απαραίτητο να δίνουν στον λαό κάποια ιδεολογική βάση για τις ενέργειές τους, αφού ο λαός ήθελε να πιστεύει πως το πολιτικό συμφέρον συνέπιπτε με τα παραγγέλματα και τις υποδείξεις της ηθικής.

Ποτέ τα ισχυρά Ευρωπαϊκά κράτη, και όχι μόνο, δεν βοήθησαν κάποιο άλλο αδύναμο κράτος, αν αυτό δεν εξυπηρετούσε τα ευρύτερα ή στενότερα ατομικά τους συμφέροντα. Η ιστορία, που είναι αδιάψευστος μάρτυρας, αυτό δείχνει σε αυτόν που γνωρίζει να «την ερευνά σε βάθος». Είναι γνωστό πως οι Μεγάλες, ονομαζόμενες, Δυνάμεις είχαν χαρακτηρίσει «τρομοκράτες» τους Έλληνες του 21 και «τρομοκρατική οργάνωση» τη Φιλική Εταιρεία, γιατί είχαν ξεσηκωθεί με σκοπό να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Είναι γνωστό πως τα συμφέροντά τους τους ανάγκασαν να επιδοθούν σε μια «πλειοδοσία» παροχών στην Ελλάδα, να προσφέρουν κάτι παραπάνω από αυτά που πρόσφεραν οι αντίπαλοί τους, για να έχουν το «πάνω χέρι» στο ενδεχόμενο μελλοντικό ελεύθερο ελληνικό κράτος. Είναι γνωστό πως ούτε η ναυμαχία του Ναβαρίνου θα λάμβανε χώρα, αν, όπως λέγεται, δεν γινόταν κάποιο λάθος που έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια των ίδιων των Δυνάμεων! Οι Μεγάλες Δυνάμεις μάς βοήθησαν μόνο, όταν οι ίδιες είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο! Μήπως η ίδια πολιτική δεν οδήγησε και στην τραγωδία του 1922;

Μήπως και σήμερα οι δήθεν «εταίροι» μας δεν κινούνται με τον ίδιο καιροσκοπικό και ιδιοτελή τρόπο; Πού είναι η αλληλεγγύη που υποτίθεται πως είναι βασική αρχή στην οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της Ε.Ε.; Δυστυχώς, μπροστά στο συμφέρον οι αρχές εξαφανίζονται, η ηθική εκμηδενίζεται και εμφανίζεται ο καιροσκοπισμός, η ιδιοτέλεια και η σκοπιμότητα. Γιατί, δεν είναι αλληλεγγύη να δανείζεται, για παράδειγμα, ένα ευρωπαϊκό κράτος με επιτόκιο 1% και τα χρήματα που δανείζεται να τα δανείζει στη χώρα μας με επιτόκιο 5 ή 6%. Δεν είναι αλληλεγγύη η Ευρωπαϊκή Ένωση να δανείζει τη χώρα μας με μεγαλύτερο επιτόκιο από ό τι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ούτε είναι αλληλεγγύη να μας δανείζουν οι Ευρωπαίοι, απλώς και μόνο για να μη χάσουν τους τόκους τους οι κάθε λογής τραπεζίτες και τοκογλύφοι που κυβερνούν τον κόσμο και ελέγχουν και τις κυβερνήσεις. Αυτά δεν γίνονταν στην περίοδο των μνημονίων; Αλλά και τώρα που βγήκαμε από τα μνημόνια και αντιμετωπίζουμε το σοβαρό μεταναστευτικό πρόβλημα για το οποίο δεν ευθυνόμαστε εμείς, γιατί δεν το δημιουργήσαμε εμείς, τι κάνουν οι «φίλοι» μας οι Ευρωπαίοι; Κλείνουν τα σύνορά τους και μας αφήνουν μόνους και αβοήθητους να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα , όπως κοινώς λέγεται. Δεν (κατά)δέχονται «οι άθλιοι» ούτε ασυνόδευτα μικρά παιδιά να πάρουν στις πατρίδες τους. Αν όμως έχεις τέτοιους φίλους, αλήθεια, τι τους θέλεις τους εχθρούς;

Η αλήθεια είναι μία. Όπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης, από αρχαιοτάτων χρόνων πολλά θηρία προσπαθούν να μας καταλύσουν, να μας φάνε και να μας εξαφανίσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν. Αυτό δεν προσπάθησαν να κάνουν οι Πέρσες στην αρχαιότητα; Αυτό δεν προσπάθησαν να πετύχουν οι Τούρκοι στους Βυζαντινούς χρόνους; Αυτό δεν επιχείρησαν οι «φίλοι» μας οι Γερμανοί το 1940; Σε αυτό δεν αποσκοπούσαν όλα τα σχέδια που κατάστρωναν οι φωστήρες της C.I.A και F.B.I με προεξάρχοντα τον «εξοχότατο» κ. Κίσιγκερ; Αυτός έλεγε πως οι Έλληνες είναι λαός ανυπόταχτος, απείθαρχος, ατίθασος, αδούλωτος και απροσκύνητος και πως ένας τέτοιος λαός αντιστρατεύεται τα σχέδια των Αμερικανών για παγκοσμιοποίηση και επιβολή τους σε όλο τον κόσμο. Είχε καταλάβει πως ο ελληνικός λαός είναι λαός επαναστάτης και πως, όπως λέγεται, «ο τράχηλός του ζυγό δεν υπομένει». Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί τρόπος να αλλάξει η φύση του Έλληνα, να μεταβληθεί το «ήθος» του, να τροποποιηθεί το D.N.A του. Είπαν μερικοί πως επιχείρησαν να πετύχουν τον στόχο τους αρχικά αλλάζοντας το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο Έλληνας ζει και από το οποίο ζει, και πως γι’ αυτό εκδηλώνονταν στο παρελθόν τόσο πολλές και τόσο καταστροφικές πυρκαγιές στα δάση μας. Γιατί υπάρχει η λεγόμενη Θεωρία του Περιβάλλοντος, κλάδος της φιλοσοφίας, που υποστηρίζει πως το φυσικό περιβάλλον είναι πολύ σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης του χαρακτήρα του ανθρώπου. Μετά σκέφτηκαν να χτυπήσουν και να αλλοιώσουν τη γλώσσα μας, γιατί αυτή είναι το πιο σημαντικό διακριτικό γνώρισμα της ταυτότητας ενός λαού. Όταν πεθάνει η γλώσσα που μιλά ένας λαός, πεθαίνει και ο ίδιος ο λαός. Γι’ αυτό ο Παλαμάς ονόμασε τη γλώσσα «νικήτρα του θανάτου». Όμως δεν κατόρθωσαν να τιθασεύσουν τον Έλληνα και να τον εξημερώσουν, να τον προσαρμόσουν στα σχέδιά τους. Το ίδιο έκαναν και κάνουν με την θρησκεία μας. Αλλά δεν κατάφεραν τίποτε …

Γενική Ροή Ειδήσεων

PROUDLY POWERED BY CJ web | Copyright © 2017 {emprosnet.gr}
Made with love and a lot of coffee by CJ web, Creative web Journey