FOLLOW US

Περιβάλλον

  • Πώς η κτηνίατρος Μυρσίνη Τουρβαλή βοήθησε ένα μικρό πουλί να ξαναπετάξει, κάνοντας ένα όνειρό της πραγματικότητα
Η διάσωση ενός μικρού φλαμίνγκο

Είναι φορές που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα, μέσα από τις πιο περίεργες και ξαφνικές καταστάσεις, τις οποίες μπορεί να βιώσει άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Στιγμές, που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη για πάντα.

Στη Λέσβο, έχουμε την τύχη να φιλοξενούμε στους παράκτιους υδροβιότοπους του Κόλπου Καλλονής, πολυάριθμα σπάνια και προστατευόμενα είδη πουλιών, που χρησιμοποιούν αυτό το κομμάτι γης ως καταφύγιο και τόπο αναπαραγωγής. Στο σύνολό τους, οι υδροβιότοποι έχουν ενταχθεί στο Εθνικό και Ευρωπαϊκό Κατάλογο «Ειδικών Περιοχών Διατήρησης της Φύσης» του Δικτύου «Natura 2000».

Αρκετοί συντοπίτες μας, αλλά και ξένοι από όλη την υφήλιο, επισκέπτονται πολύ συχνά τον υγρότοπο για να παρατηρήσουν από κοντά τα 252 καταγεγραμμένα είδη πτηνών, εκ των οποίων τα 87 είναι προστατευόμενα είδη. Ανάμεσά τους και αρκετά μεταναστευτικά πουλιά, όπως τα φλαμίνγκο, ένα εκ των οποίων χρειάστηκε πριν λίγες ημέρες την ανθρώπινη περιποίηση για να μπορέσει να πετάξει ξανά.

 

Ο παράξενος ασθενής

Η κτηνίατρος Μυρσίνη Τουρβαλή βρισκόταν στο ιατρείο της, όταν ξαφνικά δέχθηκε  ένα τηλεφώνημα. Λίγο αργότερα περνούσε το κατώφλι της μέσα σε ένα χαρτόκουτο ένας παράξενος ασθενής. Βλέπετε, δεν ήταν σκύλος ή γάτα, όπως συνηθίζεται με τα κατοικίδια, αλλά ένα αδύναμο νεαρό φλαμίνγκο. Η έκπληξή της ήταν μεγάλη. Το ίδιο όμως και η λαχτάρα της, ώστε να μπορέσει να βοηθήσει ένα είδος πτηνού, που συνήθιζε να παρατηρεί και η ίδια στις αλυκές της Καλλονής.

Επικοινώνησε με την «ΑΝΙΜΑ», τον Σύλλογο Προστασίας Άγριας Ζωής, ώστε να πάρει χρήσιμες συμβουλές και ακολούθως ξεκίνησε έναν αγώνα δρόμου μαζί με τους συνεργάτες της, μέχρι να καταφέρουν να ενδυναμώσουν το νεαρό φλαμίνγκο και να μπορέσουν να το επιστρέψουν υγιέστατο, στην αλυκή Καλλονής. Την εμπειρία της, αξέχαστη σίγουρα, κατέγραψε για λογαριασμό του «Ε», περιγράφοντας με γλαφυρό τρόπο όλα όσα έζησε αυτές τις ημέρες, αλλά και τη μοναδική στιγμή της απελευθέρωσης του πουλιού στο φυσικό του περιβάλλον…

 

 

Πάντα ονειρευόμουνα…

…να δω ένα φλαμίνγκο από κοντά. Και να που τα έφερε η ζωή, ώστε να τα καταφέρω.

Χρόνια τα παρατηρούσα να ζουν αρμονικά στην αλυκή Καλλονής και να σκάβουν με το ράμφος τους το βυθό, να περπατάνε σε παρέες σαν να παρελαύνουν στα ήρεμα νερά. Οι φιγούρες τους να αντικατοπτρίζονται στα νερά της αλυκής. Μ’ άρεσε το χαρούμενο μουρμούρισμά τους, οι μεταξύ τους κουβέντες και διαπραγματεύσεις για ποιος ξέρει ποιο θέμα. Αν ήμουν τυχερή και πετούσαν από πάνω μου μπορούσα να ξεχωρίσω τον ήχο του αγέρα μέσα από τα φτερά τους και να δω το υπέροχο βαθύ ροζ χρώμα μαζί με το μαύρο να γεμίζει τα μάτια μου κοιτάζοντάς τα να πετούν, ψηλά στο ανέβασμα αλλά και στο κατέβασμά τους. Πουλιά μαγικά, ονειρεμένα αλλά και φίνα. Και τι δεν θα έδινα να έβλεπα ένα από κοντά. Και να που μπορούσα να το έχω μέρες στα χέρια μου και ακόμα πιο πολύ να βοηθήσω, να το σιτίσω και να το ελευθερώσω στον τόπο ασφάλειας, την αλυκή, για να συνεχίσει το ταξίδι του στον κόσμο τούτο.

Ήρθε ξαφνικά μετά από ένα τηλεφώνημα σε ένα χαρτόκουτο, ένα μικρό που με ξεπερνούσε στο μπόι όταν σήκωνε όρθιο το κεφάλι του. Ένα αδύναμο μικρό με πουπουλένιο κεφάλι λες και το είχες βουτήξει στη στάχτη, έτσι ήταν το χρώμα του. Οι φτερούγες του πιο σκούρες μαυριδερές και όταν τις ανοίξαμε φάνηκε το ροζ αχνό χρώμα, όπως και στο ράμφος του στο πάνω μέρος, για να τελειώσει στο μαύρο και αυτό. Όλα περνούσαν εξεταστικά από τα γκρίζα στρογγυλά ματάκια του όπου καθρεπτιζόταν και η αδυναμία ή ανημποριά του και η ανάγκη του για βοήθεια. Τα ποδαράκια του γκρίζα καλαμάκια και αυτά αδύναμα να το βαστάξουν όρθιο, σωριαζόντουσαν. Τι κάνεις με ένα τέτοιο πουλί λοιπόν; Τηλεφωνήσαμε στην «ΑΝΙΜΑ», τον Σύλλογο Προστασίας Άγριας Ζωής, που τόσα χρόνια συνεργαζόμαστε, και μάθαμε τι έπρεπε να κάνουμε. Κάθε στιγμή ήταν κρίσιμη και τα περιθώρια στενά. Αν δεν τα καταφέρναμε μέσα σε λίγες ώρες, ίσως το μικρό μας να κατέληγε. Βάλαμε τα δυνατά μας. Οροί, τροφικές σύριγγες, αυγά, φύραμα για κότες και ηλεκτρολύτες πηγαινοερχόντουσαν στο ειδικό κλουβί απομόνωσης και νοσηλείας που του φτιάξαμε για να στέκεται όρθιο. Αν κάτσει κάτω δεν υπάρχει ελπίδα, μας είπαν, και τούτο το πλάσμα είχε έρθει καθιστό. Μαγικοί ζωμοί χύνονταν με σύριγγες στο στόμα του, πότε μέσα και πότε έξω. Μία κουνούσε τον πελώριο λαιμό του και τα πετούσε όλα έξω και πάλι από την αρχή. Δύο ώρες μετά στεκόταν όρθιο στο κλουβί και μας κοιτούσε μέσα από το τζάμι. Καλό σημάδι, σκεφτήκαμε. Στο άνοιγμα της πόρτας έκανε την πρώτη επίθεση με το αστείο ράμφος του, καλό και αυτό, σκεφτήκαμε. Όταν είδε την λεκάνη με τον χυλό που του ετοιμάσαμε με όλα τα μαγικά υλικά, έχωσε την μισή του αδιάβροχη μούρη και άρχισε να ρουφά και να κατεβάζει το περιεχόμενο. Χαμογελάσαμε όλοι και χαρήκαμε, η αρχή είχε γίνει σωστά και όπως ξέρουμε όλοι, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

Τις επόμενες μέρες συνεχίσαμε τα ίδια. Η χαρά του ήταν μεγάλη όταν πλησίαζε το δοχείο με το φαγητό. Τον βλέπαμε διακριτικά και τον είχαμε απομονωμένο από τα βλέμματα και την περιέργεια του κόσμου. Μόλις βεβαιωθήκαμε ότι είχε πάρει τα πάνω του και οι φωνές και τα φτερουγίσματά του έγιναν πιο δυνατά, καταστρώσαμε το σχέδιο απελευθέρωσης. Πήραμε τον χάρτη της αλυκής, είδαμε σε ποιον ειδικό χώρο μαζεύονταν τα μικρά φοινικόπτερα. Αυτόν που τόσα χρόνια ονόμαζα σχολείο, γιατί ήταν και ο πιο φασαριόζικος, μια λιμνοδεξαμενή που οι κάτοικοί της ήταν μικρόσωμα και όχι τόσο ροζ, γκριζορόζ όπως το μικρό που είχαμε στα χέρια μας. Σε ένα ειδικό χαρτόκουτο, ψηλό και στενό που ίσα να χωράει, και με προσοχή στις στροφές, τον μεταφέραμε προσεκτικά μέσα στην αλυκή και μετά τον άφησα στο νερό της αλυκής. Κάθισε κοντά μας σε απόσταση ενός μέτρου για 10 λεπτά. Οι λίγες μέρες κοντά μας, τον είχαν εξημερώσει και τον έκαναν να αισθάνεται ασφάλεια. Άρχισε να φιλτράρει με ατελείωτη δίψα το νερό από την λιμνοδεξαμενή. Άνοιξε τα φτερά του και φτεροκόπησε με χαρά. Με τα χέρια μας του γνέψαμε να μπει πιο μέσα. Η ομάδα διάσωσης του ιατρείου αποχώρησε και έμεινα για λίγα λεπτά μόνη μου μαζί του. Είναι οι στιγμές αυτές οι μαγικές, οι χωρίς λόγια που τίποτα δεν λέγεται και τόσα εννοούνται. Κοιταχτήκαμε και ευχαριστήσαμε ο ένας τον άλλον για ό,τι μοιραστήκαμε αυτές τις πολύτιμες ημέρες. Ήταν ελεύθερο και γερό να συνεχίσει το όμορφο ταξίδι στον κόσμο μας.

Καλή σου ώρα λοιπόν, καλά ταξίδια και δικοί σου να είναι οι ουρανοί. Σε ευχαριστώ που μου πραγματοποίησες ένα όνειρό μου και μακάρι να μπορέσω να βοηθήσω κάποιον από την γενιά σου ξανά.

 

Μυρσίνη Τουρβαλή

Κτηνίατρος 

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top